Ik wist dat dit moment nog zou komen

Er zijn van die momenten waarop het leven zich in al zijn lagen tegelijk laat zien.

Afgelopen week was zo’n moment voor mij.

Wat begon als een heerlijk weekend, met een spontaan etentje met manlief in één van onze favoriete restaurants, licht, ontspannen, met mooie gesprekken, veranderde in een paar dagen tijd volledig van richting.

Op zaterdag stond ik nog, ingepakt in een waterafstotend pak met handschoenen die vastgetapet waren aan mijn armen, de gevel schoon te spuiten, een beeld waar ik zelf een beetje om moest lachen, voelde me net een krabvisser uit Deadliest Catch. En een dag later begeleidde ik samen met Chierra de eerste Rest & Resonance. Zo’n middag waarin alles klopt. Waarin ik voel: ja, dit is waarom ik dit werk doe.

Tot de avond viel.

Tot het moment waarop mijn man, die al weken last had van een zware hernia, ineens signalen kreeg die niet langer genegeerd konden worden. Binnen een paar uur zaten we op de huisartsenpost, werden we doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, volgde er een MRI en werd er gesproken over een mogelijke spoedoperatie.

En vanaf dat moment kwam ik in een zorgmodus.

Ik heb direct al mijn afspraken afgezegd.
Zat elke dag, de twee volledige bezoekmoment naast zijn bed.
Ik was er, voor hem.

Het voelt niet als moeten, maar als het enige juisten om te doen op dat moment.

Echter wist ik ook, terwijl dit allemaal gebeurt, dit heeft voor mij ook nog een staartje.

Niet nu, maar later.

Want wat ik niet kan voelen in het moment, wordt niet vergeten.

Ik voel de spanning.
De zorgen.
De machteloosheid.

Maar er is voor mijn geen ruimte om daarin te zakken. Dus ik parkeer het.

Niet omdat het er niet mag zijn, maar omdat het moment iets anders van me vraagt.

Nu is het weer rustig.

En nu…begint mijn lichaam te spreken.

Ik voel hoe moe ik ben. Hoe mijn systeem alles wat het heeft vastgehouden langzaam loslaat. Hoe emoties zich aandienen die ik eerder nog niet kon voelen.

En dit is het moment waar het voor mij echt begint.

Niet de gebeurtenis zelf, maar wat er daarna in mij beweegt.

Wat ik door de jaren heen heb geleerd, is dat mijn lichaam hierin leidend is. Het weet precies wanneer er ruimte is.

Wanneer het veilig genoeg is om te voelen.
Wanneer iets wat vastzat, weer mag bewegen.

En dat vertrouwen…maakt alles anders, want ik hoef het niet te forceren. Ik hoef het niet meteen te begrijpen. Ik hoef alleen maar te luisteren.

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen


Wat ik zie, elke keer opnieuw, wanneer iemand mijn praktijk binnenkomt…

is dit:

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen.

We gaan door.
Altijd.

Omdat er nog zoveel moet. Omdat er altijd wel iets is dat voorrang krijgt. Omdat alles wat piept, kwekt of kraakt belangrijker voelt dan wijzelf. Ik zie vrouwen die alles dragen.

Werk.
Gezin.
Verantwoordelijkheid.
Altijd “aan”.

En ergens onderweg raken ze zichzelf kwijt. Of ze zitten er al middenin…wat ik een superwoman burn-out noem.

Niet omdat ze zwak zijn, maar juist omdat ze zo lang sterk zijn geweest.

En ja…ik ken dit zelf ook.

En mannen?

Die hebben vaak nooit geleerd wat vertragen überhaupt is.

Nooit geleerd wat voelen betekent.
Nooit geleerd dat dat óók kracht is.

Want voelen en man zijn…dat ging vroeger niet samen. Gelukkig verandert daar iets in, maar we zijn er nog lang niet.

Dus wat doen we?

We gaan door. We zeggen: het gaat toch weer goed?

En precies daar…gaat het mis, want wat geen plek krijgt, verdwijnt niet.

Het zet zich vast.

In je lichaam.
In spanning.
In patronen die zich blijven herhalen.

Tot je lichaam je stopt. Tot je nog een schim van jezelf bent.

Voor mij is deze week geen week van doorgaan, maar van terugkeren.

Van zelfregulatie.

Ik vertraag.

Ik kies er bewust voor om niet over mezelf heen te stappen, maar om te luisteren naar wat mijn lichaam mij aangeeft.

Ik maak mijn eigen regulatie mijn prioriteit. Niet ergens onderaan mijn lijst, maar bovenaan.

En geloof me, dat zit niet in grote dingen, maar juist in de kleine momenten.

Even liggen en mijn adem volgen.
Klank die mijn lichaam helpt zakken.
Of een afspeellijst die me weer terugbrengt in mijn lijf.

Geur die mijn systeem herinnert dat het veilig is.

Niet omdat ik iets moet oplossen. Niet omdat er iets “mis” is, maar omdat er iets in mij is wat gevoeld wil en mag worden.

Wat zich in de afgelopen week heeft opgebouwd en nu de ruimte krijgt om er te zijn.

Ik laat het er zijn.

Ik herken het.
Ik erken het.
En ik accepteer dat dit is wat er nu door mij heen beweegt.

Zonder het weg te duwen. Zonder eroverheen te gaan.

Zodat mijn lichaam weer kan zakken. Zodat veiligheid terug kan keren. In mij.

Want dat is waar het begint.

Niet in doorgaan.

Maar in durven vertragen.

Misschien herken je jezelf hierin.



Dat je doorgaat.
Dat je draagt.
Dat je pas stilvalt wanneer het eigenlijk al te veel is.

Weet dan…dat je lichaam niet tegen je werkt, maar voor je.

Dat het niet probeert je te stoppen,maar je iets wil laten voelen wat al die tijd geen plek heeft gekregen.

Je hoeft het niet allemaal alleen te blijven dragen.

En je hoeft ook niet ineens alles anders te doen.

Maar je mag wel beginnen.

Met vertragen.
Met luisteren.
Met ruimte maken.

En misschien is dit jouw moment.

Niet om nóg meer te doen, maar om even stil te staan.

Voel je dat je hierin begeleiding wilt, dat je wilt leren hoe je je lichaam kunt volgen in plaats van eroverheen te gaan…dan ben je welkom.

En wil je eerst zelf ervaren wat jou helpt om weer te zakken, lees dan ook mijn blog over mijn persoonlijke must-haves voor dit soort situaties.

Daarin deel ik wat mij op dit moment ondersteunt, van geur en klank tot kleine momenten van regulatie.

Liefs,
Danielle

Misschien is dit ook jouw moment…om even stil te staan en te luisteren naar wat er in jou leeft.

Wil je voelen wat jou kan helpen om weer te zakken in je lichaam?
In mijn volgende blog deel ik mijn persoonlijke must-haves.

En voel je dat je hier niet alleen doorheen wilt bewegen, dan ben je welkom.