Blog

Vandaag zat er weer een vrouw tegenover mij in de praktijk. We waren aan het vertragen. Niet praten om het praten. Niet analyseren om tot een oplossing te komen. Maar zakken. Luisteren. Voelen wat er onder de woorden aanwezig was. En toen zei ze: “Ik denk dat ik voel…” Ik glimlachte zacht. Niet omdat het verkeerd was. Juist niet. Deze zin is zó menselijk. En tegelijkertijd zegt hij alles. Want vaak denken we dat we voelen, terwijl we eigenlijk nog steeds aan het denken zijn over wat we voelen. We beschrijven het. We verklaren het. We analyseren het. We zoeken waar het vandaan komt. We maken er een verhaal van. Maar voelen zelf gebeurt ergens anders. Niet in je hoofd. Voelen gebeurt in je lichaam. En nog dieper: in de bedding van je hart.













