Vriendschap die niet gekocht hoeft te worden
De prijs van erbij willen horen
Er was een tijd in mijn leven waarin ik dacht dat vriendschap iets was wat je moest verdienen. Ik geloofde dat ik pas geliefd zou worden als ik maar genoeg gaf; tijd, aandacht, cadeaus, alles wat ik had. Ik was degene die altijd betaalde, altijd regelde, altijd klaarstond.
En ergens diep vanbinnen zat de overtuiging dat dit de enige manier was om verbonden te blijven. Alsof ik niet aardig genoeg was om zomaar gekozen te worden om wie ik werkelijk was.
Schulden van energie
Ik maakte schulden, niet alleen in geld, maar vooral in energie. Want het geven zonder ontvangen put uit.
En toen het punt kwam waarop ik niet meer kon dragen, verloor ik precies datgene waar ik zo hard voor had gevochten: de mensen die ik mijn vrienden noemde. Achteraf gezien was dat verlies nodig.
Het was de breuk die mijn ogen opende, de spiegel die liet zien dat ik al die tijd mijn eigen liefde had uitbesteed.
Eén van de boys
In die stilte daarna vond ik een ander soort vriendschap: dat van mannen. Ik voelde me veilig bij hen.
Er was minder drama, minder woorden, minder spel. Ik werd “één van de boys” en genoot van die rol, van de luchtigheid, van het gevoel erbij te horen zonder al te veel te hoeven voelen. Maar ook daar droeg ik een masker. Mijn zachtheid bleef op de achtergrond, mijn vrouwelijke kant verscholen achter humor en daadkracht. Het was alsof ik voortdurend balanceerde tussen gezien willen worden en mezelf niet volledig durven tonen.
De verschuiving naar zachtheid
Langzaam begon dat te verschuiven.
Ik leerde dat kracht en zachtheid geen tegenpolen zijn, maar twee kanten van dezelfde waarheid. Dat vrouwelijkheid niet zwak is, maar een vorm van oerkracht. En juist toen ik dat begon te belichamen, kwamen er vrouwen op mijn pad die anders waren dan ik gewend was.
Vrouwen die niet met elkaar streden, maar elkaar oprecht gunden.
Vrouwen die niet roddelden, maar luisterden. Die met me meehuilden én meevierden.Bij wie ik niets hoefde uit te leggen, waar mijn stilte welkom was, net als mijn woorden.
Thuiskomen in echte vriendschap
Het was een nieuw soort vriendschap, een die niet gebouwd was op doen, maar op zijn. Een vriendschap waarin ik niet hoefde te geven om gezien te worden, maar waarin ik mezelf mocht geven, precies zoals ik ben.
Waar mijn woorden niet hoefden te overtuigen, en mijn stilte even welkom was als mijn lach.
Waar ik niet kleiner hoefde te worden om de ander te laten stralen, en waar liefde niet iets was wat verdiend moest worden, maar wat vanzelf stroomde zonder verwachting, zonder voorwaarde.
Het voelde als thuiskomen. Een thuiskomen in mezelf, en tegelijk in de armen van de vrouwen die naast me staan. Vrouwen die niet bang zijn voor eerlijkheid, die mijn tranen niet sussen, maar ruimte geven. Die me herinneren aan mijn kracht wanneer ik twijfel, en die zacht blijven als ik hard voor mezelf ben.
En misschien is dát wel de grootste les die vriendschap me tot nu toe heeft gebracht: dat echte verbinding pas ontstaat wanneer we onszelf toestaan om niet meer te presteren voor liefde, maar simpelweg te ontvangen wat er al is.
Ik ben dankbaar voor deze vrouwen, voor deze vriendschappen die niet aan voorwaarden gebonden zijn.
Voor de spiegels, de lachbuien, de gesprekken die dieper gaan dan woorden.
Voor het samen dansen, huilen, zwijgen en vieren.
Voor de onzichtbare draden die ons verbinden, ook als we elkaar niet dagelijks spreken.
En als jij dit leest, en ik heb het je de laatste tijd nog niet gezegd: ik ben dankbaar voor jou in mijn leven.
Dankbaar dat je er bent, precies zoals je bent.
Dat we elkaar vinden, telkens weer, op dat punt waar liefde en waarheid elkaar raken.
De geboorte van The Circle of 13 Moons
Vanuit die ervaring, vanuit dat herinneren van wat het betekent om werkelijk verbonden te zijn, is
The Circle of 13 Moons geboren.
Niet als concept, niet als project, maar als een levend veld van vrouwelijke kracht en zachtheid. Een plek waar vrouwen elkaar weer werkelijk ontmoeten, niet om beter te worden, maar om te herinneren dat ze al heel zijn. Een cirkel waarin we samen ademen, luisteren, vieren, helen. Waar de maskers langzaam mogen zakken en er ruimte ontstaat voor de waarheid van het hart.
Een ode aan sisterhood
Voor mij is The Circle een ode aan de vrouwen die me hebben geleerd wat sisterhood werkelijk betekent. Aan de vriendschappen die niet gekocht of verdiend hoeven worden, maar die ontstaan uit echtheid, vertrouwen en wederzijds respect. Het is een herinnering aan dat oeroude weten dat we elkaar nodig hebben niet om iets op te vullen, maar om elkaar te spiegelen, te dragen en te bekrachtigen.
Samen in zachtheid en vuur
Het is tijd dat we die verbinding weer omarmen.
Tijd dat we elkaar weer zien in onze grootsheid én onze kwetsbaarheid. Dat we samenkomen, in zachtheid en vuur, in liefde en waarheid, in vrouw-zijn.
The Circle of 13 Moons is een bedding van verbondenheid.
Een plek waar je niets hoeft te bewijzen, waar je gedragen mag worden. Een jaar lang samenkomen in ritueel, klank en bewustzijn om te herinneren wie je werkelijk bent.
