Oordelen mag. Zolang je het met je hart doet.

Iedereen lijkt tegenwoordig bang te zijn om een oordeel te hebben.
Bang om iets “verkeerds” te zeggen, bang dat het de trilling verlaagt, bang om niet bewust genoeg te zijn.
Maar wat weegt eigenlijk zwaarder het oordeel zelf, of de angst om er één te hebben?

We lijken in een tijd te leven waarin alles door de spirituele bril moet worden gefilterd. Waarin we bij alles wat we denken of voelen eerst checken of het wel “hoog” genoeg is. En ik snap het.
We willen vanuit liefde leven, we willen niet oordelen of scheiden, we willen helen. Maar ergens… zijn we in dat streven ook een beetje vergeten dat we mens zijn. En mens-zijn betekent: voelen, waarnemen, kiezen.

Volgens de Dikke Van Dale betekent oordelen:

een mening vormen over iets of iemand,
beslissen of iets goed of fout is,
inzicht hebben in wat goed of slecht is.

Nergens staat dat het over afwijzen gaat.
Oordelen is in essentie niets meer dan onderscheidingsvermogen, een innerlijk kompas dat ons helpt te voelen wat wel en niet klopt voor ons. Het wordt pas veroordeling, wanneer we dat kompas gebruiken om iemand anders te verlagen in plaats van om zelf wijzer te worden.

Een voorbeeld uit het veld

Neem nu social media.
Er komt van alles voorbij.
Van collega-therapeuten, coaches, healers etc., mensen die, net als ik, het verlangen hebben om iets moois de wereld in te brengen.
Maar soms lees ik dingen en denk ik oprecht: jeetje, moet dit nou zo?

Laatst nog.
Een post waarin iemand schreef dat háár methode de enige échte weg naar heling was. Dat alles daarbuiten “gevaarlijk” of “niet zuiver” zou zijn. Er werd zelfs subtiel neergekeken op collega’s die anders werken.

En ik voelde van alles. Een stukje irritatie, maar ook verdriet.
Niet omdat ik die persoon wil afvallen, maar omdat ik voel hoe vaak we in het spirituele veld precies datgene herhalen waarvan we dachten dat we het waren ontstegen, beter-weten, uitsluiting, ongenuanceerde waarheden.

Mijn oordeel op dat moment was helder: ik zou het anders doen. Ik zou ruimte willen laten voor meerdere waarheden. Voor verschillende manieren van werken, van voelen, van helen. En dat oordeel zegt niets over die ander, maar alles over wat ík belangrijk vind in mijn werk: veiligheid, integriteit, en vrijheid om je eigen pad te bewandelen.

Het is precies dáár waar oordeel zijn waarde laat zien.
Niet om de ander af te breken, maar om te voelen waar jij zelf voor staat.

Een oordeel is een waarneming. Een innerlijke beweging die zegt: dit klopt voor mij, dit niet.
Het is geen aanval, maar een richtingaanwijzer.
Pas wanneer we oordelen vanuit angst of pijn, wordt het hard. Maar als we durven oordelen vanuit bewustzijn, dan wordt het een spiegel.

Dan zegt het niet: “Jij doet het fout,” maar: “Ik voel dat mijn pad hier anders loopt.”
Dat is onderscheidingsvermogen. Dat is volwassen spiritualiteit.

Oordeel als kompas

Een oordeel is een waarneming. Een innerlijke beweging die zegt: dit klopt voor mij, dit niet.
Het is geen aanval, maar een richtingaanwijzer.
Pas wanneer we oordelen vanuit angst of pijn, wordt het hard. Maar als we durven oordelen vanuit bewustzijn, dan wordt het een spiegel.

Dan zegt het niet: “Jij doet het fout,” maar: “Ik voel dat mijn pad hier anders loopt.”
Dat is onderscheidingsvermogen. Dat is volwassen spiritualiteit.

De paradox van spirituele mildheid

We hebben “niet oordelen” zo heilig gemaakt dat we soms ons eigen vuur verliezen. We willen aardig blijven, liefdevol, neutraal.
Maar in dat streven slikken we onze waarheid in. We praten zachter, ronder, veiliger.
En voor je het weet, is alles energetisch gladgestreken, geen rimpel, geen richting meer.

Als we niets meer mogen vinden, niet meer kritisch mogen zijn, dan kunnen we ook niet meer spiegelen.
Niet meer uitdagen. Niet meer écht samen leren.

Want juist in het verschil, in de wrijving tussen visies, ontstaat groei.

En laten we eerlijk zijn: de angst om veroordeeld te worden weegt vaak zwaarder dan het oordeel zelf.
We passen onze woorden aan, we filteren onze meningen, we fluisteren waar we eigenlijk willen spreken.
Maar wat als juist dát onze trilling verlaagt? Niet het oordeel, maar het afsnijden van onze eigen waarheid.

Bewust oordelen is een kunst

Er is een groot verschil tussen oordelen over iemand en bewust voelen wat iets met je doet.
Het eerste sluit af.

Het tweede opent.

Wanneer ik zeg: “Dit voelt niet zuiver voor mij,” zeg ik niet: “Jij bent fout.”
Ik zeg: “Mijn waarheid vraagt om iets anders.” Dat is een oordeel met het hart. Zacht, eerlijk en begrenzend tegelijk.

Een bewust oordeel is niet scherp, maar helder.
Het is stevig, maar niet verhard.
Het is geworteld in zelfkennis, en daardoor veilig.
Het helpt je trouw te blijven aan jezelf, zonder iemand anders weg te zetten.

Een wereld zonder oordeel bestaat niet. Maar een wereld waarin we onze oordelen bewust gebruiken als spiegels, als richtingwijzers, als kansen om te groeien, dat is een wereld waarin we écht leren wat liefde is.

Liefde zegt niet: ik oordeel niet.
Liefde zegt: ik voel, ik kijk, ik leer…en ik blijf open.

Voel je dat het tijd is om milder te worden, ook naar jezelf?

Tijdens een gratis intake kijken we samen wat jij nodig hebt om vanuit liefde te leven, zonder jezelf voortdurend te veroordelen, te vergelijken of te moeten bewijzen. Om te leren luisteren naar je lichaam, en te vertrouwen op wat jouw waarheid je wil vertellen.

Plan hier je gratis intakegesprek en ontdek wat het betekent om écht vanuit zachtheid te groeien.