Ik denk dat ik voel

Vandaag zat er weer een vrouw tegenover mij in de praktijk.

We waren aan het vertragen. Niet praten om het praten. Niet analyseren om tot een oplossing te komen. Maar zakken. Luisteren. Voelen wat er onder de woorden aanwezig was.

En toen zei ze:

“Ik denk dat ik voel…”

Ik glimlachte zacht. Niet omdat het verkeerd was. Juist niet. Deze zin is zó menselijk. En tegelijkertijd zegt hij alles.

Want vaak denken we dat we voelen, terwijl we eigenlijk nog steeds aan het denken zijn over wat we voelen.

We beschrijven het.
We verklaren het.
We analyseren het.
We zoeken waar het vandaan komt.
We maken er een verhaal van.

Maar voelen zelf gebeurt ergens anders.

Niet in je hoofd. Voelen gebeurt in je lichaam. En nog dieper: in de bedding van je hart.

Denken over voelen is niet hetzelfde als voelen

Veel vrouwen die bij mij komen, zijn heel bewust. Ze hebben al veel gelezen, veel gedaan, veel begrepen. Ze kunnen goed verwoorden wat er speelt. Ze weten vaak precies waar een patroon vandaan komt.

En toch voelen ze dat er iets niet helemaal landt.

Dat komt omdat het hoofd razendsnel betekenis geeft. Het wil begrijpen, ordenen, controleren en verklaren. Dat is niet fout. Het hoofd probeert ons vaak juist veilig te houden.

Maar het hoofd kan ook een plek worden waar we blijven hangen.

Dan zeggen we:
“Ik voel dat dit met vroeger te maken heeft.”
“Ik voel dat ik dit moet loslaten.”
“Ik voel dat ik mijn grenzen beter moet aangeven.”

Maar vaak is dat geen voelen. Dat is een conclusie. Een inzicht. Een gedachte. Een analyse.

Werkelijk voelen is directer. Eenvoudiger. Rauer soms ook.

Het is:
Mijn borst voelt zwaar.
Mijn keel knijpt dicht.
Mijn buik trekt samen.
Mijn adem stokt.
Mijn hart wordt zacht.
Mijn ogen vullen zich met tranen.

Daar begint het lichaam te spreken.

Je hoofd kan het gevoel omzeilen

Soms gebruiken we taal om dichterbij onszelf te komen. Maar soms gebruiken we taal ook om juist niet helemaal te hoeven voelen.

Want voelen vraagt nabijheid.

Je kunt niet op afstand blijven kijken naar je gevoel en tegelijkertijd volledig aanwezig zijn ín je gevoel.

Dat is precies waarom voelen spannend kan zijn.

Zeker wanneer je lang sterk bent geweest. Wanneer je gewend bent om door te gaan, te dragen, te zorgen, aan te passen of alles te begrijpen voordat je jezelf toestemming geeft om te ontspannen.

Dan kan het hoofd een veilige tussenlaag worden. Een plek waar je wel bezig bent met jezelf, maar nog niet helemaal hoeft te zakken in wat er werkelijk leeft.

Niet omdat je iets verkeerd doet, maar juist omdat jouw systeem misschien nog niet weet dat voelen veilig genoeg is.

Het hart weet vaak eerder dan het hoofd

Wanneer ik zeg dat voelen niet uit het hoofd komt maar uit het hart, bedoel ik niet dat het zweverig wordt.

Ik bedoel dat het hart een andere taal spreekt.

Het hart redeneert minder.
Het hart verdedigt minder.
Het hart zoekt minder bewijs.

Het hart voelt vaak heel helder wat waar is.

Niet altijd als grote emotie. Soms juist als een zachte beweging. Een traan die ineens komt. Een diepe zucht. Warmte in de borst. Een ontspanning in het gezicht. Een kleine opening waar eerst alleen controle zat.

Om daar te komen, moet het hoofd soms een stap terug doen. En dan hoeft het niet te verdwijnen. of uitgeschakeld te worden. Het mag alleen zakken naar de achtergrond. Zodat het lichaam en het hart ook een stem krijgen.

Voelen vraagt veiligheid

In mijn werk zie ik steeds opnieuw dat voelen niet iets is wat je kunt afdwingen.

Je kunt niet tegen jezelf zeggen: “En nu ga ik voelen.”

Tenminste, niet op een manier die werkelijk veilig en geïntegreerd is.

Voelen opent wanneer er genoeg bedding is. Genoeg rust. Genoeg vertraging. Genoeg aanwezigheid. Genoeg veiligheid in het lichaam.

Daarom werk ik binnen Soul & Body Alignment™ niet alleen met het verhaal dat iemand vertelt, maar ook met wat het lichaam laat zien.

De adem.
De spanning.
De houding.
De weerstand.
De stilte.
De beweging die nog niet gemaakt durft te worden.

Want soms zegt het lichaam iets wat het hoofd nog niet durft te weten.

En soms weet het hart al lang wat waar is, maar heeft het systeem tijd nodig om dat toe te laten.

Van “ik denk” naar “ik voel”

Tijdens de sessie van vandaag nodigde ik haar uit om de zin opnieuw te voelen.

Niet: “Ik denk dat ik voel…”

Maar: “Wat merk je nu, hier, in je lichaam?”

Er viel stilte.

Haar adem zakte. Haar hand ging naar haar borst. Haar ogen werden vochtiger.

En toen kwamen er geen grote analyses. Geen lange verklaringen. Geen verhaal.

Alleen dit: “Het doet pijn.”

Daar was het.

Niet bedacht.
Niet beredeneerd.
Niet netjes verpakt.

Gewoon waar.

En precies daar ontstaat vaak de verschuiving.

Niet omdat het hoofd eindelijk het juiste antwoord heeft gevonden, maar omdat het lichaam eindelijk ruimte krijgt om eerlijk te zijn.

Je hoeft je gevoel niet te begrijpen om het te mogen voelen

Misschien is dat wel een van de grootste misvattingen: dat je eerst moet begrijpen wat je voelt voordat je het mag toelaten.

Maar soms is het andersom.

Soms mag je eerst voelen. En komt het begrip later.

Soms hoeft je gevoel niet verklaard te worden. Alleen erkend.

Soms heeft je hart geen analyse nodig, maar aanwezigheid.

Je hoeft niet alles te kunnen plaatsen om jezelf serieus te nemen. Je hoeft niet precies te weten waar iets vandaan komt om te mogen voelen dat het pijn doet, dat het zwaar is, dat je verlangt, dat je moe bent, dat je iets mist of dat je hart weer open wil.

Voelen is niet altijd groots.
Het is niet altijd dramatisch.
Het hoeft niet mooi te zijn.

Het is eerlijk. En juist die eerlijkheid brengt je terug naar jezelf.

Een zachte uitnodiging

Wanneer je merkt dat je veel begrijpt, veel analyseert en veel kunt uitleggen, maar toch voelt dat je niet werkelijk zakt, dan vraagt jouw proces misschien om een andere ingang.

Niet nog meer nadenken.
Niet nog harder werken aan jezelf.
Niet nog meer zoeken naar het juiste antwoord.

Maar vertragen. Voelen. Thuiskomen in je lichaam. Luisteren naar wat je hart al langer probeert te zeggen.

Binnen Soul & Body Alignment™ werken we precies op die laag: waar inzicht mag zakken, waar het lichaam veiligheid mag ervaren en waar voelen niet geforceerd wordt, maar langzaam weer beschikbaar wordt.

Jouw transformatie begint bij veiligheid in het lichaam.

Misschien mag jouw ingang klein zijn

Misschien raakt deze blog iets in jou, maar voelt een heel mentorschap traject nog als een grote stap.

Dat hoeft ook niet.

Je hoeft niet meteen te weten waar jouw proces je naartoe brengt. Soms begint het met één moment waarop je niet hoeft te praten, verklaren of oplossen. Een moment waarop je lichaam de ruimte krijgt om te vertragen en waarop jij alleen maar hoeft op te merken wat er in jou leeft.

Een individuele soundhealing-sessie kan daarin een zachte eerste ingang zijn. Een kennismaking met mijn manier van werken, maar vooral met jezelf. Met je adem, je lichaam, de stilte en alles wat zich daarin voorzichtig laat voelen.

Van daaruit kan vanzelf duidelijk worden wat jouw volgende stap is.

Misschien blijft het bij deze ene sessie. Misschien voel je dat je verder wilt verdiepen binnen Soul & Body Alignment™. Of misschien past de bedding van een SOUL Day Retreat of het SOUL Retreat in Málaga beter bij waar jij nu staat.

Je hoeft dat niet vooraf te beslissen.

Je mag klein beginnen.

Met één sessie.

Met één moment van zakken.

Met één zachte ontmoeting met wat jouw lichaam je probeert te vertellen.

Wil je ervaren wat er ontstaat wanneer je lichaam even niets hoeft op te lossen?