Wanneer liefde je triggert

Gisteren gebeurde het. De dag voor de volle maan.

Inmiddels leef ik een stuk bewuster met de maan. De ene maand kabbelt rustig voorbij, met zachte inzichten en kleine verschuivingen.
Maar deze maan…pffff, deze zorgde voor reuring. Alsof alles wat nog ergens vastzat, ineens naar boven moest komen.

En dat deed het ook. Gisteren reed ik met mijn opa naar zijn afspraak. Vanuit liefde. Vanuit zorg. En toch…binnen vijf minuten voelde ik een oude spanning. Elk woord dat ik zei, kreeg commentaar. Elke handeling was dom, onnodig, niet waar.
De sfeer werd zwaar, en in mij begon iets te borrelen wat ik zo goed ken: het gevoel dat ik nooit iets goed kan doen.

Hij is oud, koppig, lief en soms pijnlijk eerlijk. En terwijl ik daar zit naast hem, voel ik het gebeuren.
De kleine ik in mij wil ineenkrimpen, pleasen, glimlachen en doen alsof het me niets doet.

Maar ik merk het nu. Ik voel het. En precies dat is groei.

Het moment dat je herkent dat iets of iemand een trigger is, ben je niet meer verloren in het oude verhaal, je kijkt ernaar.
Je bent niet meer de reactie, je bent de waarnemer.

Ik kan kiezen.

Kiezen hoe ik reageer.
Kiezen om te blijven ademen.
Kiezen om niet te vluchten of te verharden, maar om aanwezig te blijven in mijn eigen lijf.

Vroeger zou ik hebben geprobeerd het goed te maken. Of had ik iets liefs gekocht, iets gegeven, iets gedaan om de liefde te verdienen, om de sfeer te herstellen. Ooit maakte ik vanuit die plek keuzes die niet altijd even verantwoord waren. Ik wilde liefde kopen, vriendschap behouden, en ik kon niet met geld omgaan. Iedereen uit mijn omgeving dacht dat ik materialistisch was, maar niemand zag de waarheid, de waarom.

Dat is bijna dertig jaar geleden. Maar voor hem is dat nog steeds wie ik ben. Het is het label dat hij ooit op me plakte, en waar hij me nog steeds door bekijkt. En ja, dat doet pijn. Het raakt het deel in mij dat zo graag gezien wil worden in de vrouw die ik nu ben. Maar vandaag kon ik ook iets anders zien: zijn woorden komen niet vanuit afwijzing, maar vanuit zorg. Vanuit zijn eigen manier van liefhebben.

Liefde betekent niet zelfopoffering

Zorgzaamheid is geen zelfopoffering.
Liefde betekent niet dat je alles moet slikken.
Soms is de meest liefdevolle actie: jezelf beschermen.

Ik mocht voelen dat ik boos was.
Ik mocht die frustratie door me heen laten stromen.
En juist doordat ik het toeliet, werd het lichter.
Ik hoefde het niet te fixen.
Ik hoefde hem niet te overtuigen.
Ik mocht gewoon zijn.

De groei in de herhaling

Misschien is dat wel het mooiste aan zulke momenten, de kans om opnieuw te kiezen. Om niet te reageren vanuit het kind dat zich verdedigt, maar vanuit de volwassene die weet dat liefde vele gezichten heeft.

Soms hard. Soms bot. Soms niet zoals wij het zouden geven. Maar nog steeds liefde.

En ergens onderweg, tussen zijn kritiek en mijn ademhaling in, voelde ik iets zachter worden.
In mij.
Voor hem.
Voor mijzelf.

Dit is wat de volle maan aan licht brengt.
Het zichtbaar maken van wat er in de diepte leeft de oude verhalen, de pijn, de liefde die eronder zit.
Niet om het te veroordelen, maar om het te kunnen zien. En vanuit dat licht, opnieuw te kiezen.

Wanneer voel jij die tweestrijd tussen liefde en grenzen?
Waar geef jij meer dan goed voelt, uit zorg, maar ten koste van jezelf?
En kun jij op dat moment een bewuste keuze maken, in plaats van automatisch te reageren?

Wil je leren luisteren naar wat je lichaam je vertelt in zulke momenten?
Boek een Soundful sessie via deze link

Wil je dieper werken met triggers, emoties en schaduwen?
Neem dan contact op voor een gratis intake op voor het EMPOWERED YOU traject.

Meer van dit soort verhalen ontvangen?
Schrijf je in voor mijn Soundful nieuwsbrief via deze knop