1cb0e267

Veiligheid laat zich niet accrediteren

Sat, 11 Jul 2026 08:12:10 GMT

Van de week had ik een gesprek over een mogelijke samenwerking met een organisatie die de zorg wil veranderen. Op dit moment zijn daar vooral GZ-psychologen en therapeuten bij aangesloten, maar de vrouw met wie ik sprak wilde onderzoeken of er ook voor mij een plek kon zijn binnen hun pool van behandelaars.

Ze zou daar haar best voor doen, zei ze, maar wilde tegelijkertijd mijn verwachtingen temperen. Het zou waarschijnlijk lastig worden, omdat bedrijven hun medewerkers nu eenmaal het liefst laten begeleiden door erkende professionals.

Daar kwam nog iets bij. Een aantal aangesloten psychologen en therapeuten had blijkbaar al laten doorschemeren dat zij mogelijk zouden opstappen wanneer de organisatie ook met mensen uit de holistische wereld zou gaan samenwerken. Eén van hen zou daarbij hebben gezegd:

"Ik heb tienduizend euro uitgegeven aan mijn opleiding, en dan komen zij zomaar eens kijken."

Ik keek de vrouw tegenover mij vol ongeloof aan. Niet omdat ik iets tegen opleidingen, registraties, wetenschappelijke kennis of professionele kaders heb. Integendeel. Wanneer je werkt met mensen die kwetsbaar zijn, horen daar kennis, verantwoordelijkheid, toetsing en duidelijke grenzen bij.

Maar dit gesprek ging voor mij uiteindelijk niet over opleidingen.

Het ging over iets veel fundamentelers.

Over de vraag wat zorg werkelijk veilig maakt. Over trauma, het lichaam, vertrouwen en de verantwoordelijkheid die iedere behandelaar draagt zodra een ander mens zich kwetsbaar aan hem of haar toevertrouwt.

Want veiligheid laat zich niet accrediteren.

Een diploma kan iets zeggen over de route die iemand heeft afgelegd. Een registratie kan iets zeggen over bevoegdheid en toetsing. Maar geen van beide garandeert dat iemand werkelijk kan afstemmen, luisteren, begrenzen of een veilige bedding kan bieden wanneer een mens met zijn of haar diepste kwetsbaarheid tegenover je komt zitten.

En precies dát is de vraag die sinds dat gesprek niet meer uit mijn hoofd is verdwenen.

Deskundigheid is meer dan een route door een instituut

Wie zegt dat ik geen tienduizenden euro’s heb geïnvesteerd in opleidingen, trainingen, persoonlijke ontwikkeling, supervisie, materialen en jarenlange verdieping?

Wie bepaalt dat alleen een academische route een serieuze route is?

En waarom voeren we dit gesprek überhaupt op basis van geld, duur en titels, alsof deskundigheid een wedstrijd is waarvan de winnaar degene is met het duurste papiertje aan de muur?

Ik ben niet opgeleid tot GZ-psycholoog en ik zal mij nooit als zodanig voordoen. Ik stel geen diagnoses waarvoor ik niet ben opgeleid en ik verwijs door wanneer iemand zorg nodig heeft die buiten mijn kennis, bevoegdheid of verantwoordelijkheid valt.

Mijn werk heeft een andere ingang.

Ik werk met het lichaam, het autonome zenuwstelsel, aanraking, adem, klank en aanwezigheid. Ik luister naar wat iemand vaak allang begrijpt, maar nog niet werkelijk in haar lichaam heeft kunnen verwerken.

Dat mijn werk niet binnen het reguliere zorgsysteem is geaccrediteerd, betekent niet dat het vrijblijvend is. Het betekent niet dat ik zonder kennis, ethiek of verantwoordelijkheid handel. Het betekent evenmin dat mijn werk minder waardevol is voor mensen die via woorden alleen niet meer verder komen.

Toch wordt waardevolle kennis nog altijd vaak pas serieus genomen wanneer een instituut haar heeft onderzocht, beschreven en goedgekeurd.

Alsof kennis pas begint te bestaan zodra zij in een boek wordt vastgelegd.

Van oude kennis naar goedgekeurde interventie

De manier waarop wij vandaag bepalen wat als geldige kennis geldt, is niet neutraal ontstaan. Zij is gebouwd binnen systemen waarin macht, wetenschap, religie, geneeskunde en politiek eeuwenlang grotendeels bepaalden wie als deskundig werd gezien en welke kennis serieus genomen mocht worden.

Kennis die generaties lang werd doorgegeven door vroedvrouwen, kruidenkundigen, healers en andere verzorgers, verdween naar de achtergrond zodra zij niet paste binnen het opkomende medische en wetenschappelijke model. Niet omdat die kennis per definitie waardeloos was, maar omdat zij niet voldeed aan de manier waarop wij kennis waren gaan erkennen.

Kruidenkennis, geboortezorg, aanraking, adem, klank, ritme en het vertrouwen op het zelfherstellend vermogen van het lichaam bestonden al lang voordat er protocollen, beschermde beroepen en opleidingen voor werden ontwikkeld.

Veel van wat ooit als primitief, onwetenschappelijk of bijgelovig werd weggezet, wordt vandaag opnieuw onderzocht en omarmd. Ademwerk wordt een regulatietechniek. Meditatie wordt evidence-based. Onderzoek laat zien wat ritme, aanraking, geluid en verbondenheid doen met het zenuwstelsel.

Alsof het allemaal nieuw is.

Begrijp me goed: ik ben niet tegen wetenschap. Integendeel.

Wetenschap helpt ons om beter te begrijpen wat werkt, waar risico's liggen en hoe we mensen nog beter kunnen begeleiden.

Maar wetenschap creëert de werkelijkheid niet.

Zij onderzoekt wat er al is.

En precies daar begint voor mij de verwondering.

Want als we de effecten van adem, beweging, klank en lichaamsbewustzijn inmiddels erkennen, waarom kijken sommige professionals dan nog altijd met argwaan naar de mensen die daar al jarenlang mee werken?

Laat ik daarom een eerlijke vraag stellen aan de BIG-geregistreerde collega die weinig op heeft met de holistische manier van werken.

Hoe vaak loop jij zelf met een yogamat onder je arm een studio binnen?

Hoe vaak gebruik je bewust je ademhaling nadat je een stressvolle dag hebt gehad?

Hoe vaak adviseer je een cliënt om beter te slapen, meer te bewegen, mindfulness te proberen of meer contact te maken met het lichaam?

Waarschijnlijk regelmatig.

En terecht.

Dus waarom wordt diezelfde kennis ineens verdacht zodra zij vanuit een holistische praktijk wordt aangeboden?

Misschien zit het probleem niet in de methode.

Maar in wie haar aanbiedt.

En misschien is dat precies de vraag die we onszelf zouden moeten durven stellen.

Dat betekent overigens niet dat alles wat holistisch is automatisch veilig of werkzaam is. Ook binnen mijn eigen vakgebied zie ik mensen werken op een manier die niet bij mijn visie past. Er zijn begeleiders bij wie ik zelf geen sessie zou boeken en aan wie ik geen cliënt zou doorverwijzen.

Maar mijn persoonlijke standaard is niet de maatstaf voor iedereen.

De vraag is uiteindelijk niet of iemand werkt zoals ik werk.

De vraag is of de mens die tegenover die behandelaar zit zich werkelijk gehoord, gezien en veilig voelt. Of grenzen worden gerespecteerd. Of er eerlijk wordt doorverwezen wanneer dat nodig is.

Want dáár zou zorg uiteindelijk op beoordeeld moeten worden.

Niet alleen op een titel.

Niet alleen op een methode.

Niet alleen op de goedkeuring van een instituut.

De verantwoordelijkheid voor veiligheid ligt bij de behandelaar die een ander mens vraagt zich aan hem of haar toe te vertrouwen.

Waar praten niet meer verder komt

Veel cliënten die bij mij komen, hebben al jaren gesproken. Ze hebben hun verleden onderzocht, hun patronen herkend en geleerd woorden te geven aan wat hun is overkomen. Vaak kunnen ze rationeel heel helder uitleggen waarom ze reageren zoals ze reageren.

Ik ben de psychologen en therapeuten die dat werk met hen hebben gedaan regelmatig oprecht dankbaar. Juist omdat er al zoveel bewustzijn aanwezig is, kunnen we in mijn praktijk soms sneller naar een andere laag.

Want begrijpen dat je veilig bent, betekent niet automatisch dat je lichaam veiligheid ervaart.

Je kunt precies weten waar je pleasegedrag vandaan komt en toch opnieuw ja zeggen terwijl alles in je lichaam nee roept. Je kunt begrijpen waarom je bevriest en toch je stem verliezen zodra iemand boos wordt. Je kunt rationeel weten dat het verleden voorbij is, terwijl je zenuwstelsel nog steeds leeft alsof het ieder moment opnieuw kan gebeuren.

Het hoofd kan een sluitend verhaal hebben, terwijl het lichaam blijft wachten op een ervaring die het nog niet heeft gehad.

Daar ligt mijn werk.

Niet tegenover de psycholoog, maar op een andere plek in hetzelfde menselijke landschap.

Een titel is geen garantie voor veiligheid

Wat ik niet langer accepteer, is dat mensen vanuit een beschermde positie neerbuigend spreken over lichaamswerk en holistische begeleiding, terwijl een beschermde titel aantoonbaar geen garantie is voor veilige zorg.

Ik heb daar te veel voor gezien en gehoord.

Zo raakte iemand die mij zeer dierbaar is op een bepaald moment volledig de weg kwijt. Ze was nauwelijks bereikbaar voor de mensen om haar heen, ik voelde dat het niet goed ging en merkte dat zij steeds verder van zichzelf verwijderd raakte.

Op dat moment wist ik nog niet wat daaraan vooraf was gegaan.

Pas later hoorde ik dat zij een intensief EMDR-traject had gevolgd. Vier dagen achter elkaar, van ongeveer acht uur in de ochtend tot tien uur in de avond. Zij zat thuis, alleen achter een scherm, terwijl de behandelaar zich op een andere locatie bevond.

Er mocht niemand bij haar zijn. Zelfs haar hond moest het huis uit.

Zij had ingestemd met het traject omdat zij geloofde dat de behandelaars het beste met haar voor hadden. Zij vertrouwde op hun kennis, hun positie en hun oordeel. Toen ik achteraf hoorde wat er was gebeurd, vielen voor mij de puzzelstukjes op hun plaats. De timing, haar onbereikbaarheid, de diepe ontregeling en het feit dat zij zichzelf volledig leek kwijt te zijn geraakt: ineens kreeg het geheel een context.

Zij heeft later zelf bevestigd dat dit traject volgens haar een grote rol heeft gespeeld in wat er daarna met haar gebeurde.

Ik was niet aanwezig tijdens de behandeling en ik ken niet iedere klinische afweging die vooraf is gemaakt. Ik kan dus niet vanuit de behandelkamer spreken. Maar ik kan wel spreken over wat ik daarna heb ervaren. Ik zag een vrouw die niet gewoon moe, emotioneel of tijdelijk uit balans was. Ik zag iemand die nauwelijks nog bereikbaar was en zo diep was weggezakt dat haar veiligheid werkelijk in het geding kwam.

En dan stel ik vragen.

Wie bewaakte haar veiligheid terwijl zij alleen thuis zat?

Wie kon ingrijpen wanneer zij ernstig ontregelde?

Wie ving haar op na zulke lange dagen?

Hoe werd beoordeeld of haar zenuwstelsel deze intensiteit nog kon dragen?

En waarom moest iemand die met diep trauma werkte juist volledig alleen zijn?

Bij traumawerk is veiligheid geen voetnoot. Veiligheid is niet een formulier, een protocol of een regel in een behandelplan.

Veiligheid is de bedding waarin het hele proces rust.

Wanneer je iemand zo diep opent, draag je ook verantwoordelijkheid voor wat er daarna gebeurt.

Een erkende methode ontslaat niemand daarvan. Een beschermde titel evenmin.

De verhalen die systemen liever niet horen

In de tijd dat ik mijn eigen stichting had voor hulpverleners met beroepsmatige PTSS, voerde ik urenlange gesprekken met mensen die allang niet meer het gevoel hadden dat zij in een zorgsysteem zaten dat hen beschermde.

Eén van hen was een man die op dat moment al zeven jaar in behandeling was bij een korpspsycholoog van de politie. In al die jaren werd niet alleen geprobeerd hem te behandelen, maar werd ook steeds opnieuw beoordeeld of hij wel in aanmerking kwam voor de status van beroepsmatige PTSS. Aan die erkenning zat een financiële vergoeding verbonden.

Een van de interventies die hij moest ondergaan, was dat hij iedere week verplicht een uur naar doden moest kijken in een mortuarium. Alsof herhaalde blootstelling zonder voldoende bedding, menselijkheid en afstemming vanzelf tot herstel zou leiden.

Ik sprak persoonlijk uren met deze man. Hij vertelde mij dat hij het traject allang niet meer als zorg ervoer. Voor zijn gevoel waren het pesterijen geworden. Alsof er steeds opnieuw iets nieuws werd bedacht in de hoop dat hij uiteindelijk zelf zou opgeven voordat de status werd toegekend en de bijbehorende schadevergoeding moest worden uitbetaald. Wanneer de ene aanpak niet werkte, volgde er volgens hem weer een nieuwe toets, een volgende behandeling of een andere manier waarop hij moest bewijzen dat zijn klachten werkelijk ernstig en beroepsgerelateerd genoeg waren.

Ik kan niet vaststellen welke intenties er achter iedere beslissing lagen. Ik kan wel benoemen wat zeven jaar van behandelen, toetsen, wachten en jezelf steeds opnieuw moeten bewijzen met een mens doet.

Deze man was niet alleen bezig te herstellen van wat hij tijdens zijn werk had meegemaakt. Hij moest zich ook voortdurend verantwoorden tegenover hetzelfde systeem dat hem had moeten beschermen.

Wanneer een behandelaar onderdeel is van dezelfde organisatie die mede bepaalt of iemand recht heeft op erkenning en financiële compensatie, ontstaat er een fundamenteel spanningsveld. Hoe vrij kan een cliënt zich dan werkelijk voelen om zich over te geven aan de behandeling? Hoe veilig voelt zorg wanneer iedere interventie ook als een nieuwe toets kan worden ervaren? En hoeveel vertrouwen blijft er over wanneer iemand na zeven jaar niet het gevoel heeft geholpen te worden, maar murw gemaakt?

Dit was geen verhaal dat ik via-via hoorde. Ik zat tegenover deze man. Ik sprak uren met hem. Ik hoorde wat het jarenlange traject met hem had gedaan en voelde hoe diep zijn wantrouwen inmiddels zat. Niet alleen tegenover de behandelaar, maar tegenover het hele systeem waarvan hij ooit had verwacht dat het hem zou opvangen.

Ik sprak ook over een korpspsycholoog die aan het einde van een gesprek met een vrouw die had verteld dat zij met drie afscheidsbrieven voor haar dochters rondreed en zichzelf het liefst voor de trein wilde gooien, nog snel benoemde dat zij waarschijnlijk niet in aanmerking zou komen voor de status van beroepsmatige PTSS.

Misschien was die informatie procedureel relevant.

Maar timing is ook zorg.

Afstemming is ook zorg.

Beseffen wat jouw woorden op dat moment doen met een mens die op het randje staat, is ook zorg.

Op dat moment gaf die psycholoog haar geen bedding. Ze gaf haar bijna het reisschema van de NS.

Gelukkig vond deze vrouw uiteindelijk iemand buiten de reguliere route bij wie zij wel werkelijk werd gezien. Ze leeft. Ze heeft haar leven terug.

Dat bewijst niet dat alternatieve zorg altijd beter is.

Het bewijst dat de juiste hulp niet altijd gevonden wordt op de plek die officieel het meest erkend is.

Ik zag daarnaast hoe psychologen en andere behandelaars soms jarenlang blijven trekken, porren en sturen, terwijl zij in dienst zijn van een organisatie die zelf belang heeft bij de uitkomst van een traject. Een cliënt kan denken dat de behandelaar volledig naast haar staat, terwijl diezelfde behandelaar ook verantwoording aflegt aan een korps, werkgever, arbodienst of verzekeraar.

Dat spanningsveld vraagt enorme integriteit en transparantie. Een registratie alleen lost dat niet op.

En nee, de holistische wereld is ook niet heilig

Als je denkt dat ik nu ga beweren dat het binnen de holistische wereld allemaal beter geregeld is, dan moet ik je teleurstellen.

Ook daar zie ik mensen werken op een manier die niet bij mij past. Soms kijk ik naar een methode, een uitspraak of een manier van begeleiden en weet ik heel duidelijk: zo zou ik het niet doen. Bij sommige professionals zou ik zelf geen behandeling boeken en ook niet zomaar een cliënt onderbrengen.

Maar mijn persoonlijke standaard is niet automatisch de maatstaf voor de hele wereld.

De vraag is uiteindelijk niet of iemand werkt zoals ik werk. De vraag is of de mens die daar komt zich werkelijk gehoord, gezien en veilig voelt. Of iemand eerlijk is over wat hij wel en niet kan. Of er wordt doorverwezen wanneer dat nodig is. Of iemand de autonomie van de cliënt bewaakt, in plaats van afhankelijkheid te creëren.

Er zijn begeleiders die niet volgens mijn visie werken en die toch precies de juiste persoon blijken te zijn voor degene die tegenover hen zit. Dat is niet aan mij om te beoordelen.

Waar ik mij wél tegen verzet, is de mythe dat een beschermde titel automatisch veiligheid garandeert en een holistische achtergrond automatisch wantrouwen oproept.

Veiligheid ontstaat niet uit een stroming.

Veiligheid ontstaat uit de mens die tegenover je zit.

Waar ik mij tegen verzet, is de mythe dat regulier automatisch veilig is en holistisch automatisch verdacht.

Waar ik mij tegen verzet, is de arrogantie waarmee sommige mensen hun titel gebruiken om andere vormen van kennis kleiner te maken.

Waar ik mij tegen verzet, is het idee dat een systeem dat zichzelf heeft aangewezen als eigenaar van geldige kennis vervolgens niet meer kritisch naar zijn eigen schade hoeft te kijken.

Want uiteindelijk ligt de verantwoordelijkheid niet bij het instituut, het protocol of het papiertje.

De verantwoordelijkheid voor veiligheid ligt bij de behandelaar die een ander mens vraagt zich aan hem of haar toe te vertrouwen.

Mijn doel is niet dat iemand mij nodig blijft hebben

Mijn streven is dat cliënten mij uiteindelijk niet meer nodig hebben. Ik wil niet dat iemand afhankelijk blijft van mijn sessies, mijn stem of mijn bevestiging.

Ik wil dat zij leren voelen waar hun grens ligt. Dat zij merken wanneer het lichaam spanning opbouwt. Dat zij durven uit te spreken wat niet klopt en niet langer toestemming nodig hebben om zichzelf serieus te nemen. Dus ook dat ze durven zeggen, ik heb jou niet meer nodig.

Ik wil dat zij hun eigen kompas terugvinden.

Soms is lichaamswerk daarvoor de juiste ingang. Soms soundhealing. Soms een gesprek met een psycholoog, een arts, een psychotherapeut of een andere specialist. Soms is een combinatie nodig.

De mens is te veelzijdig om door één methode, één beroepsgroep of één systeem volledig te worden omvat.

Juist daarom geloof ik dat regulier en holistisch complementair aan elkaar kunnen zijn.

Niet omdat we elkaar kritiekloos moeten omarmen. Niet omdat alles ineens met alles gecombineerd moet worden. En ook niet omdat we onze verschillen moeten wegpoetsen.

Maar omdat de cliënt meer verdient dan onze territoriumdrift.

Laten we elkaar

in het midden ontmoeten

Ik wil graag samenwerken met psychologen. Met professionals die hun kennis niet als wapen gebruiken, maar als gereedschap. Met mensen die stevig genoeg in hun eigen vak staan om nieuwsgierig te blijven naar wat zij nog niet kennen.

Ik wil kunnen zeggen: deze cliënt heeft iets nodig wat jij beter kunt bieden.

En ik wil dat een psycholoog kan zeggen: deze cliënt begrijpt alles, maar haar lichaam blijft op scherp staan; misschien kan lichaamswerk iets toevoegen.

Dat is geen verlies van status.

Dat is goede zorg.

Dus ben jij GZ-psycholoog, psychotherapeut of werkzaam binnen de reguliere geestelijke gezondheidszorg en voel jij dat zorg groter mag zijn dan jouw eigen vakgebied? Reik dan naar mij uit.

Laten we samen die brug bouwen. Niet om onze werelden samen te voegen tot één grijze middenweg, maar om elkaar te leren kennen, elkaars grenzen te respecteren en te onderzoeken waar samenwerking werkelijk iets kan betekenen.

En ben jij nieuwsgierig naar wat soundhealing of lichaamswerk doet, maar ken je het alleen uit verhalen, aannames of theorie? Dan nodig ik je uit om het zelf te ervaren.

Voor GZ-psychologen en psychotherapeuten bied ik een kennismakingssessie aan tegen een speciaal tarief.

Niet omdat ik jouw goedkeuring nodig heb.

Maar omdat een ervaring soms meer laat zien dan een discussie ooit kan uitleggen.

Volgens mij willen we onder alle titels, methoden en overtuigingen uiteindelijk hetzelfde: mensen helpen .

Maar wanneer we dat werkelijk menen, moeten we ook bereid zijn onze ego’s, onze machtsposities en onze oude ideeën over geldige kennis onder ogen te komen.

De vraag is niet wie het duurste diploma heeft.

De vraag is wie veilig genoeg is om een ander mens werkelijk te ontmoeten.

Laten we

samen de zorg veranderen

Misschien lees je dit als GZ-psycholoog, psychotherapeut, huisarts, coach, lichaamswerker of een andere professional.

Misschien lees je dit juist als cliënt.

Iemand die jarenlang in behandeling is geweest. Iemand die ontzettend veel heeft gehad aan gesprekken, maar ergens ook voelde dat er nog een laag was die niet werd aangeraakt.

Of misschien juist andersom: iemand die eerst lichaamswerk ontdekte en daarna pas begreep hoeveel een goede psycholoog kon betekenen.

Welke route je ook hebt gelopen, jouw ervaring doet ertoe.

Want zolang we die ervaringen niet met elkaar delen, blijven we denken dat onze eigen manier de enige manier is.

Dus heb jij ooit ervaren dat een psycholoog je enorm heeft geholpen, maar dat je lichaam pas later, via een andere vorm van begeleiding, werkelijk tot rust kwam?

Vertel het.

Niet om iemand af te vallen.

Niet om de reguliere zorg tekort te doen.

Maar juist om zichtbaar te maken dat herstel soms meerdere ingangen kent.

En ben jij behandelaar? Durf dan ook eens aan een cliënt te vragen:

"Is er iets wat jij nog nodig had, wat ik je niet heb kunnen bieden?"

Ik geloof dat juist in het antwoord op die vraag de toekomst van de zorg besloten ligt.

Niet in méér strijd tussen beroepsgroepen.

Niet in hogere muren.

Maar in de moed om van elkaar te leren.

Dus als deze blog je raakt, deel hem. Niet omdat ik gelijk wil krijgen, maar omdat ik hoop dat hij een gesprek opent dat we misschien al veel te lang uit de weg gaan.

Laten we de zorg niet veranderen vóór elkaar.

Laten we haar veranderen mét elkaar.

Behandelaar én cliënt.

Want veiligheid laat zich niet accrediteren.

Veiligheid ontstaat wanneer we bereid zijn elkaar werkelijk te ontmoeten.

Veiligheid hoef je niet alleen te begrijpen

Misschien herken je dat je rationeel allang weet dat je veilig bent, terwijl je lichaam nog steeds alert blijft.

Dat is niet iets wat je met wilskracht hoeft op te lossen.

In mijn lichaamsgerichte werk creëren we ruimte om niet alleen over veiligheid te praten, maar haar stap voor stap opnieuw te ervaren. In je adem. In je grenzen. In je lichaam.

Voel je dat je hierin verder wilt zakken?

Bekijk mijn lichaamsgerichte aanbod of ontdek SOUL, het retreat waarin we meerdere dagen de ruimte nemen om uit de dagelijkse ruis te stappen en opnieuw te landen in jezelf.

De overgang: wanneer je lichaam niet langer op reserve wil leven

Thu, 09 Jul 2026 19:01:41 GMT

Over niet gek zijn, thuiskomen in je eigen kern en de kroon van de Crone.

Misschien ben je niet ineens minder sterk.

Misschien kan je lichaam gewoon niet langer verbergen hoe lang je al sterk hebt móéten zijn.

Hoe lang je bent doorgegaan terwijl je moe was. Hoe vaak je je grenzen hebt verlegd omdat het werk af moest, de kinderen je nodig hadden, je ouders zorg vroegen of je de rust wilde bewaren.

En misschien komt er een moment waarop dat niet meer lukt.

Niet omdat je faalt, maar omdat je lichaam weigert om nog langer op reservebrandstof te leven.

Ik weet niet of ik al door de overgang heen ben

In 2017 onderging ik een totale hysterectomie. Mijn baarmoeder en baarmoederhals werden verwijderd. Ook één eierstok werd weggehaald; één eierstok bleef achter.

De operatie kostte me bijna mijn leven. De endometriose bleek al jarenlang veel meer schade te hebben aangericht dan ik wist. Maar dat is een ander verhaal. Een verhaal dat ik op een ander moment nog met je zal delen. Sinds de operatie menstrueer ik, logischerwijs, niet meer. Daardoor kan ik niet aan mijn cyclus aflezen of ik in de overgang ben, wanneer die begonnen is of dat ik er misschien al doorheen ben.

Omdat één eierstok is achtergebleven, kan mijn lichaam na de operatie hormonen zijn blijven aanmaken. Tegelijkertijd kan de overgang na een hysterectomie eerder beginnen, ook wanneer één of beide eierstokken behouden zijn gebleven.

Misschien ben ik dus al jaren in de overgang. Misschien beweeg ik er nog middenin. Ik durf het werkelijk waar niet te zeggen.

Ik weet wel dat er na mijn operatie veel in beweging is gekomen. Niet alleen lichamelijk, maar ook in mijn leven.

Is het toeval dat ik uiteindelijk de moed vond om de knoop door te hakken en te scheiden?

Is het daarom dat ik nog steeds op reis ben? Letterlijk en figuurlijk. Dat ik nieuwe kanten van mezelf ontdek en steeds opnieuw onderzoek wat werkelijk bij mij past?

Ik kan niet zeggen dat de overgang dat heeft veroorzaakt. Maar misschien heeft deze levensfase het wel moeilijker gemaakt om te blijven leven in iets wat niet meer klopte. Misschien kon ik mezelf niet langer overtuigen om genoegen te nemen met een leven waarin ik mezelf maar gedeeltelijk ontmoette.

Toen ik steeds meer verhalen hoorde van vrouwen in mijn praktijk en om mij heen, groeide mijn nieuwsgierigheid.

Waarom lijkt de ene vrouw bijna fluitend door de overgang heen te bewegen, terwijl een andere vrouw zichzelf volledig kwijtraakt?

Waarom heeft de één af en toe een opvlieger, terwijl een ander niet meer slaapt, nauwelijks kan nadenken, snel overprikkeld raakt en haar eigen emoties niet meer herkent?

Waarom voelt deze fase voor sommige vrouwen niet alleen als een lichamelijke verandering, maar als het opnieuw bekijken van hun hele leven?

En waarom lijkt de overgang zoveel vrouwen naar binnen te trekken?

Naar de vraag: Wie ben ik eigenlijk, wanneer ik niet alleen degene ben die zorgt, draagt en beschikbaar is?

Je bent niet gek!

Laat ik daar heel duidelijk over zijn.

Overgangsklachten zijn niet ingebeeld.

Ze zijn niet overdreven .

En ze betekenen niet dat je zwak bent.

Tijdens de overgang verandert de aanmaak van hormonen, waaronder oestrogeen. Dat kan onder andere invloed hebben op de temperatuurregeling van het lichaam. Daardoor kunnen opvliegers en nachtzweten ontstaan.

Wanneer je nachten worden onderbroken door warmte, zweten of onrust, kan dat grote gevolgen hebben. Slecht slapen kan je moe, somber, verdrietig of sneller boos maken. Ook vergeetachtigheid, angst en spier- of gewrichtspijn worden door vrouwen rond de overgang genoemd, al is niet bij iedere klacht duidelijk of zij rechtstreeks door de hormonale veranderingen wordt veroorzaakt.

Je stelt je dus niet aan wanneer je minder kunt verdragen.

Je bent niet gek wanneer je ineens huilt om iets wat je vroeger zonder moeite van je af liet glijden.

Je bent niet zwak wanneer drukte, geluid, werk of sociale afspraken je sneller uitputten.

Je lichaam verandert.

Je slaap kan veranderen.

Je brein past zich aan.

En daarmee kan ook je draagkracht veranderen.

Niet iedere klacht die rond deze leeftijd ontstaat, komt automatisch door de overgang. Nieuwe, ernstige of aanhoudende klachten verdienen medisch onderzoek. Maar, het tegenovergestelde is ook waar: we moeten niet alles wat vrouwen in deze fase ervaren wegwuiven als aanstellerij, ouder worden of “iets tussen de oren”.

Het lichaam bestaat niet uit losse delen.

Hormonen, slaap, stress, gedachten, emoties, relaties en alles wat je hebt meegemaakt, bewegen met elkaar mee.

Waarom raakt het de ene vrouw zoveel harder?

Als hormonen het hele verhaal zouden zijn, zou je misschien verwachten dat iedere vrouw ongeveer dezelfde klachten krijgt.

Maar zo werkt het niet.

De ene vrouw merkt nauwelijks iets.

De ander wordt jarenlang uit haar slaap gehouden.

De één voelt zich af en toe warm.

De ander voelt zich lichamelijk, mentaal en emotioneel volledig ontregeld.

Ook de duur verschilt sterk. In een groot onderzoek waarin vrouwen jarenlang werden gevolgd, was de gemiddelde duur van regelmatige opvliegers en nachtzweten 7,4 jaar (holy gucamole!). De ene helft van de vrouwen had korter klachten, de andere helft langer. Dat is niet “ even ”.

Toch wordt er nog vaak luchtig over de overgang gesproken.

Een beetje zweten. Een korter lontje. Even volhouden en dan is het voorbij.

Maar misschien is de vraag niet alleen wat de hormonen doen.

Misschien moeten we ook vragen: In welk lichaam komen deze veranderingen terecht?

Een uitgerust lichaam? Een lichaam dat voldoende steun heeft gekregen? Of een lichaam dat al jarenlang op wilskracht draait?

Hoe vol was je emmer al?

Ik zie de overgang steeds meer als een fase waarin het lichaam minder ruimte heeft om te blijven compenseren.

Misschien heb je jarenlang veel opgevangen.

Stress.

Zorg.

Rouw.

Verantwoordelijkheid.

Gebroken nachten.

Werkdruk.

Zorgen om geld.

De emoties van anderen.

Misschien was jij degene die alles regelde. Degene die wist waar iedereen moest zijn, wat er nodig was en hoe problemen opgelost konden worden.

Misschien voelde je feilloos aan wat een ander nodig had, maar stond je nauwelijks stil bij wat jij nodig had.

Niet alles wat je draagt, heb je bewust gekozen. Doorgaan was misschien ooit noodzakelijk. Je aanpassen hielp je mogelijk om strijd of afwijzing te voorkomen. Zorgen voor anderen gaf je betekenis, verbinding of een gevoel van veiligheid.

Maar wat ooit hielp, kan op een ander moment te zwaar worden. En dan, dan "ineens" komt daar de overgang.

Niet in een leeg lichaam, maar in een lichaam dat al een heel leven draagt.

Mijn these is daarom niet dat stress of trauma de overgang veroorzaken. Ook niet dat je geen klachten zou hebben wanneer je maar beter naar jezelf had geluisterd.

Mijn these is deze:

De overgang veroorzaakt niet alles, maar kan wel zichtbaar maken waar je lichaam al veel langer onder druk stond .

Onderzoek laat inderdaad verbanden zien tussen ervaren stress, eerdere zware ervaringen en de ernst waarmee vrouwen overgangsklachten beleven. Dat bewijst geen eenvoudige oorzaak en gevolg, maar het laat wel zien dat de overgang niet losstaat van de geschiedenis en omstandigheden van een vrouw.

Je hormonen doen mee.

Je slaap doet mee.

Je zenuwstelsel doet mee.

Je gevoel van veiligheid doet mee.

Je relaties doen mee.

Je levensgeschiedenis doet mee.

Je draagkracht doet mee.

Het zit niet tussen je oren.

Maar je hele systeem is wel betrokken.

Was de burn-out misschien al langer onderweg?

Tijdens mijn zoektocht stuitte ik op een artikel over een burn-out door de overgang.

Ik begreep direct wat daarmee bedoeld werd. Overgangsklachten kunnen je slaap verstoren, je energie verminderen en de hoeveelheid prikkels die je kunt dragen veranderen. Wat vóór die tijd nog nét lukte, kan ineens te veel worden. Toch bleef ik op de formulering haken.

Want wat als de overgang de burn-out niet ineens veroorzaakt?

Wat als de burn-out al jaren op de loer lag?

Wat als je al die tijd op reservebrandstof leefde, maar nog steeds een manier vond om door te gaan?

Nog één afspraak.

Nog één probleem oplossen.

Nog één nacht te weinig slapen.

Nog één keer over je grens.

Je lichaam gaf misschien al langer signalen, maar je kon ze nog overstemmen.

Met wilskracht.

Met koffie.

Met verantwoordelijkheid.

Met de gedachte dat het later vanzelf rustiger zou worden.

En toen veranderden je hormonen. Je nachten werden onrustiger, je concentratie nam af en je zenuwstelsel raakte sneller vol.

Misschien trok de overgang niet ineens de stekker eruit. Misschien nam ze het laatste stukje reserve weg waarmee je jezelf al die jaren overeind had gehouden.

Onderzoek laat zien dat ernstigere overgangsklachten kunnen samenhangen met meer uitputting en burn-outklachten op het werk. Dat betekent niet dat overgang en burn-out hetzelfde zijn, maar wel dat ze elkaar kunnen versterken. De vraag is dan niet alleen:

"Hoe krijg ik mijn oude energie zo snel mogelijk terug?"

Maar ook: Wil ik werkelijk terug naar de manier waarop ik vóór deze uitputting leefde?

Naar altijd beschikbaar zijn?

Naar herstel uitstellen tot alles af is?

Naar meer energie uitgeven dan je werkelijk bezit?

Misschien vraagt je lichaam niet om de oude situatie te herstellen, maar vraagt het om een andere manier van leven.

Misschien is juist de beweging naar binnen zo moeilijk

Misschien is het niet de beweging naar binnen zelf die mij het meest bezighoudt.

Misschien is het vooral de vraag waarom die beweging voor zoveel vrouwen zo moeilijk is.

Tijdens de overgang wordt het lastiger om te blijven leven zoals je altijd hebt geleefd. Je kunt je minder makkelijk aanpassen. Minder vanzelfsprekend alles dragen. Minder lang doorgaan terwijl je lichaam allang iets anders zegt.

En ineens komen er vragen omhoog waar je misschien jarenlang geen ruimte voor had:

"Wat wil ík eigenlijk? Wat heb ik nodig? Waar ligt mijn grens? Wat klopt nog voor mij, en wat niet meer?"

Dat klinkt misschien als vrijheid, maar wanneer je je hele leven vooral naar buiten gericht bent geweest, kan het juist ontzettend verwarrend zijn. Wat als je precies weet wat je kinderen, je partner, je ouders, je collega’s of je cliënten nodig hebben, maar niet goed weet wat jij zelf nodig hebt?

Wat als zorgen, dragen en aanpassen zo vanzelfsprekend zijn geworden dat je niet meer weet wie je bent wanneer je daarmee stopt?

Dan voelt naar binnen keren niet meteen als thuiskomen. Misschien voelt het eerst als onrust. Als boosheid. Als leegte. Als verdriet. Als het besef dat iets niet meer klopt, zonder dat je al weet wat ervoor in de plaats moet komen.

Ik vroeg me af of de daling van oestrogeen deze beweging rechtstreeks veroorzaakt. Of minder oestrogeen ervoor zorgt dat we minder vanzelfsprekend in de zorgstand staan en onze aandacht meer naar binnen richten. Zo eenvoudig blijkt het echter niet te zijn.

Menselijk gedrag wordt niet door één hormoon bepaald. Wel weten we dat de overgang niet alleen iets verandert in de eierstokken. Ook het brein en het hele lichaam passen zich aan de veranderende hormonen aan. Dat kan invloed hebben op je slaap, concentratie, stemming, energie en de manier waarop je prikkels verwerkt. En misschien zit daar een deel van de verklaring.

Wanneer je slechter slaapt, sneller overprikkeld raakt en minder energie hebt, blijft er minder ruimte over om jezelf te blijven negeren.

Het wordt moeilijker om eindeloos te geven.

Moeilijker om je grenzen niet te voelen.

Moeilijker om ja te zeggen terwijl alles in jou nee roept.

Daar komt bij dat de overgang meestal plaatsvindt in een fase waarin veel vrouwen al tientallen jaren hebben gezorgd.

Voor kinderen. Voor een partner. Voor ouders. Voor werk. Voor het gezin.

En juist in diezelfde periode beginnen rollen te verschuiven.

Kinderen worden ouder of gaan het huis uit. Ouders hebben meer zorg nodig of vallen weg. Relaties worden opnieuw bekeken. Werk dat ooit paste, voelt misschien leeg. Het lichaam verandert.

De rollen waaraan je jarenlang houvast ontleende, bieden misschien niet meer dezelfde richting.

En dan komt de vraag dichterbij: Wie ben ik wanneer ik niet alleen degene ben die zorgt, draagt en beschikbaar is?

Misschien is dat waarom deze fase zo ontregelend kan zijn. Niet alleen omdat je lichaam verandert. Maar omdat je niet meer op dezelfde manier van jezelf weg kunt bewegen.

De overgang kan je naar binnen trekken voordat je weet hoe je daar moet zijn.

Ze kan je confronteren met verlangens die je hebt uitgesteld, grenzen die je hebt overschreden en keuzes die niet langer bij je passen.

Dat kan voelen als verlies.

Als het wegvallen van de vrouw die je dacht te moeten zijn.

Maar misschien ontstaat de beweging naar binnen niet door één hormoon of één gebeurtenis. Misschien ontstaat ze door alles wat in deze levensfase samenkomt: een veranderend lichaam, een brein dat zich aanpast, minder beschikbare energie, jarenlange zorg en verantwoordelijkheid, rollen die verschuiven, opgebouwde levenservaring en het groeiende besef dat je tijd en energie niet eindeloos zijn.

Misschien is het dus niet vreemd dat deze fase schuurt.

Je wordt niet alleen gevraagd om anders voor je lichaam te zorgen.

Je wordt ook uitgenodigd om opnieuw te ontdekken wie jij bent.

Niet vanuit wat er van je wordt verwacht.

Niet vanuit wie jou nodig heeft.

Maar vanuit wat er diep vanbinnen werkelijk klopt.

En misschien is juist dát het moeilijke én het bevrijdende van de overgang:

dat je steeds minder kunt leven vanuit de buitenwereld, terwijl je nog moet leren hoe het is om werkelijk vanuit jezelf te leven.

We hebben geleerd onze kroon kleiner te maken

We beleven de overgang niet los van de wereld waarin we zijn opgegroeid. Veel vrouwen hebben geleerd dat hun waarde ligt in jong blijven, aantrekkelijk zijn, zorgen, beschikbaar zijn en niet te veel ruimte innemen.

In meebewegen.

Niet te luid zijn.

Niet te moeilijk worden.

De behoeften van anderen aanvoelen.

En, vooral doorgaan.

Daar zit een patriarchale onderlaag in. Niet als simpele beschuldiging aan mannen, maar als een oud maatschappelijk systeem waarin de waarde van vrouwen vaak werd verbonden aan jeugd, vruchtbaarheid, schoonheid en dienstbaarheid.

Ook de medische blik op de menopauze heeft een geschiedenis. In de twintigste eeuw werd de overgang steeds vaker beschreven als een hormoontekort dat gecorrigeerd moest worden. Het invloedrijke boek Feminine Forever uit 1966 hielp het idee verspreiden dat oestrogeen een vrouw langer jong, aantrekkelijk en vrouwelijk kon houden. Daaronder ligt een pijnlijke boodschap:

Alsof een vrouw minder vrouw wordt wanneer haar vruchtbare jaren voorbij zijn.

Dat betekent niet dat hormoontherapie verkeerd is. Medische behandeling kan voor sommige vrouwen veel verlichting geven.

Het betekent wel dat we mogen onderzoeken welke beelden we over ouder worden hebben meegekregen.

Dat minder energie hebben falen betekent.

Dat grenzen stellen egoïstisch is.

Dat minder beschikbaar zijn betekent dat je minder liefdevol bent geworden.

Want wat gebeurt er wanneer een vrouw die altijd gewaardeerd werd om wat zij gaf, ineens gaat voelen wat zíj nodig heeft?

Dat kan bevrijdend zijn.

Maar ook schuldgevoel, twijfel en weerstand oproepen.

Niet alleen bij haarzelf, maar ook bij de mensen die gewend waren aan haar beschikbaarheid.

Van Maiden naar Mother naar Crone

Binnen hedendaagse vrouwelijke spiritualiteit wordt vaak gesproken over drie archetypen: de Maiden, de Mother en de Crone.

Niet als vaste hokjes waar iedere vrouw precies in moet passen. En ook niet omdat iedere vrouw letterlijk moeder is of wil worden.

Het zijn beelden voor verschillende bewegingen in een vrouwenleven.

Als Maiden was ik eigenwijs.

Wild. Ik paste niet altijd in het perfecte plaatje en had daar ook niet altijd behoefte aan. Er zat vuur in mij. Een verlangen om zelf te ontdekken en mijn eigen weg te gaan.

In de fase van de Mother wilde ik juist wél in het plaatje passen.

Huisje, boompje, beestje.

Ik wilde een thuis bouwen. Zorgen. Dragen. Een gezin creëren. Ergens bij horen.

En misschien ben ik onderweg ook gaan geloven dat het plaatje belangrijker was dan wat ik werkelijk voelde.

Dat volhouden hetzelfde was als liefde.

Dat trouw zijn betekende dat ik ook trouw moest blijven aan een vorm die mij niet meer paste.

Inmiddels voel ik mij Crone.

Niet omdat ik alles weet en zeker niet omdat mijn zoektocht voltooid is. Juist niet.

Ik ben nog steeds op reis. Ik ontdek nog steeds nieuwe delen van mezelf. Ik stel nog steeds vragen en kom mezelf soms stevig tegen.

Maar ik voel al een aantal jaren de Wijze Vrouw in mij.

De vrouw die patronen herkent.

Die niet meer overal op hoeft te reageren.

Die weet dat niet alles gered hoeft te worden.

Die steeds minder kiest voor wat van haar verwacht wordt en steeds meer voor wat waar voelt.

In hedendaagse spirituele tradities wordt de Crone gebruikt als een positief beeld van ouder worden: niet als de afgeschreven oude vrouw, maar als de vrouw van ervaring, waarheid en innerlijk weten.

Misschien ben ik al door de overgang heen.

Misschien beweeg ik er nog middenin.

Maar in de Crone heb ik mezelf gevonden. En misschien is dat wel belangrijker dan precies kunnen aanwijzen op welke dag mijn overgang begon.

De Crone draagt haar kroon

De Crone vraagt niet voortdurend: Hoe zorg ik ervoor dat iedereen tevreden blijft?

Zij vraagt: Wat is waar?

Niet: Hoe zorg ik dat ik blijf voldoen? Maar: Wat wil er nu door mij geleefd worden?

Dat klinkt krachtig, maar de weg daarnaartoe kan rauw zijn.

Om dichter bij je waarheid te komen, moet je misschien eerst zien waar je jarenlang bij jezelf vandaan bent gegaan.

Waar je ja zei terwijl je nee voelde.

Waar je stilbleef om de harmonie te bewaren.

Waar je sterk bleef terwijl je steun nodig had.

Waar je jezelf kleiner maakte om in het plaatje te passen.

De Crone maakt je niet minder liefdevol.

Ze laat je zien dat liefde zonder grenzen uiteindelijk zelfverlating kan worden.

Ze maakt je niet minder zorgzaam.

Ze nodigt je uit om jezelf eindelijk mee te nemen in die zorg.

En misschien is dát de kroon.

Niet dat je boven andere vrouwen staat.

Niet dat je alles hebt opgelost.

Maar dat je niet langer wacht tot iemand anders je toestemming geeft om volledig in je eigen leven te gaan staan.

Ik wil dat iedere vrouw haar kroon kan dragen.

Niet pas wanneer ze nergens meer last van heeft.

Niet pas wanneer ze alle antwoorden kent.

Maar juist midden in de verandering.

Midden in het niet-weten.

Midden in het afleggen van alles wat niet meer past.

Je bent niet gek. Je bent aan het veranderen

Wanneer jij jezelf op dit moment niet herkent, betekent dat niet dat je kapot bent.

Wanneer je lichaam harder spreekt dan vroeger, betekent dat niet dat het je in de steek laat.

Wanneer je minder kunt dragen, ben je niet minder sterk.

Misschien ben je uitgeput.

Misschien veranderen je hormonen.

Misschien heb je medische ondersteuning nodig.

Misschien leef je al veel te lang op reserve.

En misschien is er ook een deel van jou dat niet langer bereid is zichzelf te verlaten.

Je hoeft daar geen mooi spiritueel verhaal van te maken.

De overgang kan rauw, pijnlijk en ontregelend zijn. Soms is er geen diepere boodschap nodig. Soms heb je vooral goede medische begeleiding, rust en eindelijk een nacht slaap nodig. Maar naast de klacht mag ook een vraag bestaan: Wat kan in mijn leven niet meer op dezelfde manier verder?

Misschien is de overgang niet de fase waarin je als vrouw langzaam verdwijnt.

Misschien is het de fase waarin je steeds duidelijker verschijnt.

Van toestemming vragen, naar innerlijk weten.

Van aanpassen, naar jezelf bewonen.

Van je waarde bewijzen, naar je waarde belichamen.

Van je kroon verstoppen, naar haar eindelijk dragen.

Mini-reflectie:

Hoe lang leef jij misschien al op reservebrandstof?

Waar in je leven zegt je lichaam inmiddels nee, terwijl jij nog probeert ja te zeggen?

Wie ben jij wanneer je niet alleen degene bent die zorgt, draagt en beschikbaar is?

En welke kroon ligt er misschien al jaren op jou te wachten?

Voel je dat jouw lichaam je ergens naartoe wijst?

Misschien herken je dat je lichaam al langer signalen geeft, maar vind je het lastig om werkelijk te vertragen en te voelen wat eronder ligt.

Misschien heb je al veel gedaan.

Je hebt gelezen.
Gepraat.
Patronen aangekeken.
Keuzes gemaakt.
Grenzen leren stellen.

Misschien heb je therapie gevolgd, coaching gehad of op een andere manier hard aan jezelf gewerkt.

En toch kan er een moment komen waarop je merkt dat begrijpen alleen niet meer genoeg is.

Dat je lichaam nog iets anders vraagt.

Niet nóg harder werken aan jezelf.

Maar zakken.

Voelen.

Ruimte maken voor wat zich niet alleen in woorden laat vangen.

In mijn 1-op-1 begeleiding luister ik samen met jou naar wat jouw lichaam vertelt. Zacht, eerlijk en zonder dat je iets hoeft te forceren.

We kijken niet alleen naar wat er speelt, maar ook naar wat jouw lichaam nodig heeft om weer meer ruimte, rust en richting te ervaren.

Voel je dat dit iets in jou raakt, maar weet je nog niet goed welke vorm van begeleiding bij je past?

Dan kun je ook eerst een gratis en vrijblijvende intake plannen. We kijken samen waar je nu staat, wat je nodig hebt en of mijn begeleiding daarbij past.

En misschien voel je dat je niet alleen een sessie nodig hebt, maar werkelijk even uit je dagelijkse leven wilt stappen.

Ruimte om niet te hoeven zorgen.
Niet te hoeven dragen.
Niet te hoeven weten wat de volgende stap is.

Tijdens het SOUL Retreat creëren we die ruimte.

Niet om jezelf opnieuw te verbeteren, maar om dichter te komen bij wie je onder alle rollen, verantwoordelijkheden en verwachtingen al bent.

Misschien staat de overgang niet los van jouw reis.

Misschien is dit juist de fase waarin alles wat je al hebt geleerd dieper in je lichaam mag landen.

Waar je niet alleen weet dat je anders wilt leven, maar het ook werkelijk gaat voelen.

Voel je dat SOUL iets in jou raakt? Lees hier meer over het retreat via de onderstaande knop

Ik denk dat ik voel

Thu, 09 Jul 2026 09:54:35 GMT

Vandaag zat er weer een vrouw tegenover mij in de praktijk.

We waren aan het vertragen. Niet praten om het praten. Niet analyseren om tot een oplossing te komen. Maar zakken. Luisteren. Voelen wat er onder de woorden aanwezig was.

En toen zei ze:

“Ik denk dat ik voel…”

Ik glimlachte zacht. Niet omdat het verkeerd was. Juist niet. Deze zin is zó menselijk. En tegelijkertijd zegt hij alles.

Want vaak denken we dat we voelen, terwijl we eigenlijk nog steeds aan het denken zijn over wat we voelen.

We beschrijven het.
We verklaren het.
We analyseren het.
We zoeken waar het vandaan komt.
We maken er een verhaal van.

Maar voelen zelf gebeurt ergens anders.

Niet in je hoofd. Voelen gebeurt in je lichaam. En nog dieper: in de bedding van je hart.

Denken over voelen is niet hetzelfde als voelen

Veel vrouwen die bij mij komen, zijn heel bewust. Ze hebben al veel gelezen, veel gedaan, veel begrepen. Ze kunnen goed verwoorden wat er speelt. Ze weten vaak precies waar een patroon vandaan komt.

En toch voelen ze dat er iets niet helemaal landt.

Dat komt omdat het hoofd razendsnel betekenis geeft. Het wil begrijpen, ordenen, controleren en verklaren. Dat is niet fout. Het hoofd probeert ons vaak juist veilig te houden.

Maar het hoofd kan ook een plek worden waar we blijven hangen.

Dan zeggen we:
“Ik voel dat dit met vroeger te maken heeft.”
“Ik voel dat ik dit moet loslaten.”
“Ik voel dat ik mijn grenzen beter moet aangeven.”

Maar vaak is dat geen voelen. Dat is een conclusie. Een inzicht. Een gedachte. Een analyse.

Werkelijk voelen is directer. Eenvoudiger. Rauer soms ook.

Het is:
Mijn borst voelt zwaar.
Mijn keel knijpt dicht.
Mijn buik trekt samen.
Mijn adem stokt.
Mijn hart wordt zacht.
Mijn ogen vullen zich met tranen.

Daar begint het lichaam te spreken.

Je hoofd kan het gevoel omzeilen

Soms gebruiken we taal om dichterbij onszelf te komen. Maar soms gebruiken we taal ook om juist niet helemaal te hoeven voelen.

Want voelen vraagt nabijheid.

Je kunt niet op afstand blijven kijken naar je gevoel en tegelijkertijd volledig aanwezig zijn ín je gevoel.

Dat is precies waarom voelen spannend kan zijn.

Zeker wanneer je lang sterk bent geweest. Wanneer je gewend bent om door te gaan, te dragen, te zorgen, aan te passen of alles te begrijpen voordat je jezelf toestemming geeft om te ontspannen.

Dan kan het hoofd een veilige tussenlaag worden. Een plek waar je wel bezig bent met jezelf, maar nog niet helemaal hoeft te zakken in wat er werkelijk leeft.

Niet omdat je iets verkeerd doet, maar juist omdat jouw systeem misschien nog niet weet dat voelen veilig genoeg is.

Het hart weet vaak eerder dan het hoofd

Wanneer ik zeg dat voelen niet uit het hoofd komt maar uit het hart, bedoel ik niet dat het zweverig wordt.

Ik bedoel dat het hart een andere taal spreekt.

Het hart redeneert minder.
Het hart verdedigt minder.
Het hart zoekt minder bewijs.

Het hart voelt vaak heel helder wat waar is.

Niet altijd als grote emotie. Soms juist als een zachte beweging. Een traan die ineens komt. Een diepe zucht. Warmte in de borst. Een ontspanning in het gezicht. Een kleine opening waar eerst alleen controle zat.

Om daar te komen, moet het hoofd soms een stap terug doen. En dan hoeft het niet te verdwijnen. of uitgeschakeld te worden. Het mag alleen zakken naar de achtergrond. Zodat het lichaam en het hart ook een stem krijgen.

Voelen vraagt veiligheid

In mijn werk zie ik steeds opnieuw dat voelen niet iets is wat je kunt afdwingen.

Je kunt niet tegen jezelf zeggen: “En nu ga ik voelen.”

Tenminste, niet op een manier die werkelijk veilig en geïntegreerd is.

Voelen opent wanneer er genoeg bedding is. Genoeg rust. Genoeg vertraging. Genoeg aanwezigheid. Genoeg veiligheid in het lichaam.

Daarom werk ik binnen Soul & Body Alignment™ niet alleen met het verhaal dat iemand vertelt, maar ook met wat het lichaam laat zien.

De adem.
De spanning.
De houding.
De weerstand.
De stilte.
De beweging die nog niet gemaakt durft te worden.

Want soms zegt het lichaam iets wat het hoofd nog niet durft te weten.

En soms weet het hart al lang wat waar is, maar heeft het systeem tijd nodig om dat toe te laten.

Van “ik denk” naar “ik voel”

Tijdens de sessie van vandaag nodigde ik haar uit om de zin opnieuw te voelen.

Niet: “Ik denk dat ik voel…”

Maar: “Wat merk je nu, hier, in je lichaam?”

Er viel stilte.

Haar adem zakte. Haar hand ging naar haar borst. Haar ogen werden vochtiger.

En toen kwamen er geen grote analyses. Geen lange verklaringen. Geen verhaal.

Alleen dit: “Het doet pijn.”

Daar was het.

Niet bedacht.
Niet beredeneerd.
Niet netjes verpakt.

Gewoon waar.

En precies daar ontstaat vaak de verschuiving.

Niet omdat het hoofd eindelijk het juiste antwoord heeft gevonden, maar omdat het lichaam eindelijk ruimte krijgt om eerlijk te zijn.

Je hoeft je gevoel niet te begrijpen om het te mogen voelen

Misschien is dat wel een van de grootste misvattingen: dat je eerst moet begrijpen wat je voelt voordat je het mag toelaten .

Maar soms is het andersom.

Soms mag je eerst voelen. En komt het begrip later.

Soms hoeft je gevoel niet verklaard te worden. Alleen erkend.

Soms heeft je hart geen analyse nodig, maar aanwezigheid.

Je hoeft niet alles te kunnen plaatsen om jezelf serieus te nemen. Je hoeft niet precies te weten waar iets vandaan komt om te mogen voelen dat het pijn doet, dat het zwaar is, dat je verlangt, dat je moe bent, dat je iets mist of dat je hart weer open wil.

Voelen is niet altijd groots.
Het is niet altijd dramatisch.
Het hoeft niet mooi te zijn.

Het is eerlijk. En juist die eerlijkheid brengt je terug naar jezelf.

Een zachte uitnodiging

Wanneer je merkt dat je veel begrijpt, veel analyseert en veel kunt uitleggen, maar toch voelt dat je niet werkelijk zakt, dan vraagt jouw proces misschien om een andere ingang.

Niet nog meer nadenken.
Niet nog harder werken aan jezelf.
Niet nog meer zoeken naar het juiste antwoord.

Maar vertragen. Voelen. Thuiskomen in je lichaam. Luisteren naar wat je hart al langer probeert te zeggen.

Binnen Soul & Body Alignment™ werken we precies op die laag: waar inzicht mag zakken, waar het lichaam veiligheid mag ervaren en waar voelen niet geforceerd wordt, maar langzaam weer beschikbaar wordt.

Jouw transformatie begint bij veiligheid in het lichaam.

Misschien mag jouw ingang klein zijn

Misschien raakt deze blog iets in jou, maar voelt een heel mentorschap traject nog als een grote stap.

Dat hoeft ook niet.

Je hoeft niet meteen te weten waar jouw proces je naartoe brengt. Soms begint het met één moment waarop je niet hoeft te praten, verklaren of oplossen. Een moment waarop je lichaam de ruimte krijgt om te vertragen en waarop jij alleen maar hoeft op te merken wat er in jou leeft.

Een individuele soundhealing-sessie kan daarin een zachte eerste ingang zijn. Een kennismaking met mijn manier van werken, maar vooral met jezelf. Met je adem, je lichaam, de stilte en alles wat zich daarin voorzichtig laat voelen.

Van daaruit kan vanzelf duidelijk worden wat jouw volgende stap is.

Misschien blijft het bij deze ene sessie. Misschien voel je dat je verder wilt verdiepen binnen Soul & Body Alignment™ . Of misschien past de bedding van een SOUL Day Retreat of het SOUL Retreat in Málaga beter bij waar jij nu staat.

Je hoeft dat niet vooraf te beslissen.

Je mag klein beginnen.

Met één sessie.

Met één moment van zakken.

Met één zachte ontmoeting met wat jouw lichaam je probeert te vertellen.

Wil je ervaren wat er ontstaat wanneer je lichaam even niets hoeft op te lossen?

Wat je zenuwstelsel je probeert te vertellen

Mon, 22 Jun 2026 08:28:04 GMT

Je zenuwstelsel liegt niet

Iedereen heeft het tegenwoordig over het zenuwstelsel.

Je moet reguleren.
Je moet zakken.
Je moet uit je hoofd komen.
Je moet meer in je lijf aanwezig zijn.
Je moet van “aan” naar ontspanning.

Maar eerlijk?

Als je niet precies weet wat dat betekent, ben je niet de enige.

Want woorden als autonoom zenuwstelsel, sympathisch, parasympathisch, fight, flight, freeze en nervus vagus vliegen je tegenwoordig om de oren. Zeker als je bezig bent met persoonlijke ontwikkeling, trauma, lichaamswerk, ademwerk of spiritualiteit. En ergens is dat prachtig, want het betekent dat we steeds beter beginnen te begrijpen dat ons lichaam niet zomaar “lastig doet”.

Maar tegelijkertijd kan het ook weer iets worden waar je hoofd mee aan de haal gaat.

Dan weet je ineens dat je zenuwstelsel ontregeld is. Je weet dat je in je overleving zit. Je weet dat je eigenlijk zou moeten vertragen. Je weet dat je ademhaling hoog zit. Je weet dat je lichaam signalen geeft.

Maar wat dan?

Want weten dat je zenuwstelsel aanstaat, betekent nog niet dat je lichaam zich veilig genoeg voelt om te zakken.

En precies daar gaat deze blog over.

Niet als medische les. Niet als ingewikkelde theorie. Maar als een eerlijke, heldere uitleg over wat er in je lichaam kan gebeuren wanneer je gespannen, overprikkeld, moe, afgesloten, alert of voortdurend “aan” bent.

Want je zenuwstelsel liegt niet.

Je hoofd kan nog zeggen dat het wel meevalt.
Je agenda kan nog zeggen dat je gewoon door moet.
Je loyaliteit kan nog zeggen dat je niet moet zeuren.
Je oude patroon kan nog zeggen dat je sterk moet zijn.

Maar je lichaam vertelt vaak al veel eerder de waarheid.

Je lichaam scant de hele dag of je veilig bent

Je autonome zenuwstelsel is het deel van je zenuwstelsel dat grotendeels automatisch werkt. Je hoeft niet bewust te bedenken dat je hart moet kloppen, dat je ademhaling zich aanpast, dat je spijsvertering op gang komt, dat je pupillen reageren of dat je lichaam gaat zweten wanneer het warm is of wanneer je spanning ervaart.

Dat gebeurt vanzelf.

Je lichaam is de hele dag aan het afstemmen.

Ben ik veilig?

Moet ik opletten?

Is er gevaar?

Kan ik ontspannen?

Moet ik in actie komen?

Kan ik verbinden?

Kan ik rusten?

Kan ik verteren wat ik net heb meegemaakt?

En dat gaat niet alleen over groot gevaar.

Het gaat niet alleen over een ongeluk, een trauma, een heftige ruzie of een acuut bedreigende situatie. Je zenuwstelsel reageert ook op subtielere signalen. Op een toon in iemands stem. Op een blik. Op te veel appjes. Op drukte. Op verwachtingen. Op spanning in een ruimte. Op een herinnering. Op een geur. Op een situatie die voor je hoofd misschien logisch lijkt, maar voor je lichaam iets ouds aanraakt.

Dat is waarom je soms ineens gespannen kunt zijn, terwijl je niet precies weet waarom.

Je hoofd zoekt dan naar een verklaring.

Heb ik iets verkeerd gedaan?

Is er iets aan de hand?

Waarom voel ik me zo onrustig?

Waarom kan ik niet gewoon ontspannen?

Maar je lichaam werkt niet altijd via logica. Je lichaam werkt via veiligheid.

En als jouw systeem ergens heeft geleerd dat je alert moet zijn, dat je jezelf moet aanpassen, dat je moet pleasen, dat je niet te veel ruimte mag innemen, dat je altijd sterk moet blijven of dat je emoties beter kunt inslikken, dan kan je zenuwstelsel heel snel in een oude reactie schieten.

Niet omdat je zwak bent.

Maar omdat je lichaam je probeert te beschermen.

Het sympathische zenuwstelsel: de stand van actie

Het sympathische deel van je zenuwstelsel wordt vaak gekoppeld aan vechten of vluchten. Dit is de stand waarin je lichaam energie vrijmaakt om te reageren.

Je hartslag kan omhooggaan.

Je ademhaling kan sneller of hoger worden.

Je spieren spannen zich aan.

Je blik wordt alerter.

Je hoofd gaat sneller.

Je lichaam maakt zich klaar om iets te doen.

En laten we hier meteen iets belangrijks zeggen: dit is niet verkeerd.

Je sympathische zenuwstelsel is niet je vijand. Je hebt deze stand nodig. Om in actie te komen. Om je grenzen te bewaken. Om helder te reageren. Om te bewegen. Om op te staan. Om te creëren. Om te spreken. Om jezelf te beschermen wanneer dat nodig is.

Zonder deze energie zouden we nergens komen.

Het probleem ontstaat pas wanneer je lichaam niet meer goed kan terugschakelen.

Wanneer “aan staan” je normale stand wordt.

En dat is iets wat ik bij veel mensen zie. Zeker bij vrouwen die jarenlang veel hebben gedragen. Vrouwen die gewend zijn om door te gaan. Die veel voelen, maar dat vaak pas serieus nemen wanneer hun lichaam al behoorlijk hard aan de bel trekt. Vrouwen die voor anderen zorgen, oplossen, vooruitdenken, plannen, dragen, regelen, afstemmen en ondertussen zichzelf ergens onderweg kwijtraken.

Dan wordt spanning normaal.

Je merkt het misschien aan je kaken. Altijd net iets te strak.

Aan je schouders. Alsof ze richting je oren willen kruipen.

Aan je adem. Hoog, oppervlakkig, alsof je net niet helemaal durft te zakken.

Aan je hoofd. Dat blijft analyseren, ook wanneer je moe bent.

Aan je slaap. Je bent uitgeput, maar je systeem blijft alert.

Aan je irritatie. Kleine dingen komen harder binnen dan je wilt.

Aan je controledrang. Je wilt grip, overzicht, duidelijkheid.

Aan je moeite met ontvangen. Want ergens staat je lichaam nog steeds klaar om iets op te lossen.

En misschien herken je dit wel:

Je hebt eindelijk een vrije avond, maar je kunt niet ontspannen.

Je gaat op de bank zitten, maar voelt onrust.

Je pakt je telefoon.

Je gaat toch nog even iets doen.

Je ruimt iets op.

Je checkt nog een bericht.

Je zoekt afleiding.

Je zegt tegen jezelf dat je gewoon niet zo goed bent in nietsdoen.

Maar misschien is dat niet het hele verhaal.

Misschien is nietsdoen niet moeilijk omdat jij lui, druk of chaotisch bent.

Misschien voelt nietsdoen onveilig omdat je lichaam gewend is geraakt aan aanstaan.

Het parasympathische zenuwstelsel: de stand van herstel

Het parasympathische deel van je zenuwstelsel wordt vaak gekoppeld aan rust, herstel, vertering en ontspanning.

Dit is de stand waarin je lichaam voelt:

Ik hoef nu niets te bewijzen.

Ik hoef niet te rennen.

Ik hoef niet te vechten.

Ik hoef niet te pleasen.

Ik hoef niet alles onder controle te houden.

Ik mag zakken.

Ik mag verteren.

Ik mag herstellen.

Ontspanning is niet hetzelfde als op de bank liggen terwijl je hoofd nog tien gesprekken voert.

Rust is niet hetzelfde als niets in je agenda hebben terwijl je lichaam nog steeds op scherp staat.

Vertragen is niet hetzelfde als jezelf dwingen om rustig te worden.

Echte ontspanning ontstaat niet wanneer je hoofd zegt: “Nu moet ik kalmeren.”

Echte ontspanning ontstaat wanneer je lichaam voelt: “Ik ben veilig genoeg om los te laten.”

En daar zit voor veel mensen precies de pijn.

Want als je jarenlang hebt geleefd vanuit moeten, aanpassen, dragen, doorgaan of overleven, dan kan rust in het begin helemaal niet veilig voelen.

Dan ga je liggen en komt er onrust.

Dan wordt het stil en gaat je hoofd harder praten.

Dan krijg je ruimte en voel je ineens verdriet.

Dan stopt het rennen en merk je pas hoe moe je bent.

Dan wil je ontspannen, maar komt alles omhoog wat je eerder hebt weggedrukt.

Dat betekent niet dat je ontspanning niet kunt.

Het betekent dat je lichaam opnieuw mag leren dat rust veilig is. En dat is een proces. Geen trucje .

Freeze: wanneer je lichaam niet harder aan gaat, maar juist uit

We hebben het vaak over vechten en vluchten. Over actie. Over stress. Over paniek. Over drukte in het hoofd.

Maar er is nog een reactie die minstens zo belangrijk is: bevriezen of afsluiten.

Soms gaat je lichaam niet harder aan. Soms gaat het juist uit.

Je voelt weinig.

Je komt nergens toe.

Je bent moe, maar niet ontspannen.

Je voelt je vlak.

Je voelt je zwaar.

Je stelt alles uit.

Je weet wel wat je zou willen doen, maar je komt niet in beweging.

Je voelt je afgesneden van je lichaam.

Je zegt: “Het gaat wel”, maar eigenlijk ben je er niet helemaal.

Dit wordt vaak minder snel herkend als een reactie van het zenuwstelsel.

Want als iemand paniek heeft, hyperventileert of heel gespannen is, zien we dat sneller als stress. Maar iemand die stilvalt, zich terugtrekt, weinig voelt of nergens toe komt, krijgt al snel andere labels.

Lui.

Afwezig.

Ongeïnteresseerd.

Niet gemotiveerd.

Dicht.

Koud.

Passief.

Maar soms is afsluiten geen karaktereigenschap.

Soms is het bescherming.

Je lichaam kan op een punt komen waarop vechten of vluchten niet meer mogelijk voelt. Dan trekt het systeem zich terug. Niet omdat je niets wilt. Maar omdat je lichaam probeert te besparen, te dempen, te overleven.

En dit is waarom ik altijd voorzichtig ben met zinnen als:

“Je moet gewoon voelen.”

“Je moet gewoon je hart openen.”

“Je moet gewoon ontspannen.”

“Je moet gewoon uit je hoofd komen.”

Want voor sommige lichamen is voelen helemaal niet “gewoon”.

Voor sommige lichamen was voelen ooit te veel.

Dus als iemand niet makkelijk zakt, niet direct ontspant of niet meteen bij emoties kan komen, dan is dat voor mij geen weerstand die we moeten breken. Het is een laag die we met zachtheid, veiligheid en geduld mogen benaderen.

Je lichaam hoeft niet geforceerd open.Je lichaam mag worden uitgenodigd.

Fawn: wanneer je veiligheid zoekt door jezelf te verlaten

Er is nog een reactie die ik niet wil overslaan: fawn.

Fawn is misschien minder bekend dan fight, flight en freeze, maar voor veel mensen ontzettend herkenbaar. Zeker voor vrouwen die gewend zijn om veel te dragen, veel aan te voelen en veel verantwoordelijkheid naar zich toe te trekken.

Fawn is de overlevingsreactie waarbij je veiligheid probeert te creëren door je aan te passen aan de ander.

Je gaat niet vechten.

Je gaat niet vluchten.

Je bevriest niet volledig.

Je gaat afstemmen.

Op de stemming in de ruimte.

Op de behoefte van de ander.

Op wat er van je verwacht wordt.

Op wat spanning kan voorkomen.

Op wat ervoor zorgt dat jij niet wordt afgewezen, verlaten, bekritiseerd of als lastig wordt gezien.

Van buiten kan fawn eruitzien als lief, zorgzaam, flexibel, begripvol of makkelijk in de omgang. En natuurlijk is zorgzaamheid niet verkeerd. Afstemmen op een ander is op zichzelf iets moois. We zijn relationele wezens. We hebben elkaar nodig. We mogen rekening houden met elkaar.

Maar fawn gaat niet over gezonde afstemming. Fawn gaat over jezelf verlaten om de verbinding veilig te houden.

Je zegt ja terwijl je nee voelt.

Je lacht terwijl je eigenlijk geraakt bent.

Je stelt gerust terwijl jij zelf steun nodig hebt.

Je voelt feilloos aan wat de ander nodig heeft, maar raakt het contact met jezelf kwijt.

Je past je mening aan voordat je die überhaupt helemaal hebt gevoeld.

Je voelt spanning in je buik wanneer iemand teleurgesteld is.

Je neemt verantwoordelijkheid voor emoties die niet van jou zijn.

Je bent pas boos wanneer je weer alleen bent.

Fawn verzacht wanneer je lichaam leert dat verbinding niet hoeft te betekenen dat jij jezelf kwijtraakt.

En misschien herken je dit.

Dat je in een gesprek heel begripvol bent. Dat je rustig blijft. Dat je de ander alle ruimte geeft. Dat je zegt: “Nee hoor, is goed.” En dat je pas later in de auto, onder de douche of in bed voelt: dit was helemaal niet goed.

Daar zit vaak geen zwakte, maar een oud patroon, een oude overtuiging.

Misschien heb je ooit geleerd dat liefde veiliger voelde wanneer jij makkelijk was. Dat er minder spanning kwam wanneer jij je aanpaste. Dat je meer waardering kreeg wanneer je zorgde. Dat je minder risico liep op afwijzing wanneer jij je eigen behoefte inslikte.

Dan wordt pleasen geen bewuste keuze meer.

Dan wordt het een lichaamsreactie.

Je hoofd kan nog denken: ik wil gewoon aardig zijn.

Maar je lichaam weet vaak: ik probeer veilig te blijven.

En ook hier geldt: je hoeft jezelf daar niet voor af te straffen. Fawn is niet iets om je voor te schamen. Het is een manier waarop je lichaam ooit heeft geprobeerd verbinding te behouden.

Alleen mag je nu gaan voelen of die manier je nog dient.

Want iedere keer dat je ja zegt terwijl je lijf nee zegt, leert je lichaam opnieuw dat jouw grens minder belangrijk is dan de rust van de ander.

Iedere keer dat je jezelf inslikt om spanning te voorkomen, raakt je systeem verder verwijderd van jouw waarheid.

Iedere keer dat je de ander redt, sust of draagt terwijl jij eigenlijk jezelf nodig hebt, bevestig je een oud verhaal: ik ben veilig als ik mezelf aanpas.

En misschien is precies daar iets nieuws nodig.

Niet harder worden.

Niet kouder worden.

Niet ineens niemand meer toelaten.

Maar leren voelen waar gezonde afstemming stopt en zelfverlating begint. En weet je, dat begint vaak heel klein.

Met opmerken dat je ja wilt zeggen, maar je buik samentrekt.

Met voelen dat je lacht, terwijl je keel dichtgaat.

Met merken dat je meteen wilt uitleggen, redden of verzachten.

Met jezelf de vraag stellen: doe ik dit uit liefde, of uit angst voor de reactie van de ander?

Fawn verzacht niet doordat je jezelf veroordeelt. Fawn verzacht wanneer je lichaam leert dat verbinding niet hoeft te betekenen dat jij jezelf kwijtraakt.

Waarom praten alleen soms niet genoeg is

Ik geloof enorm in woorden.

Woorden kunnen openen.

Woorden kunnen ordenen.

Woorden kunnen zichtbaar maken wat jarenlang verborgen bleef.

Woorden kunnen erkenning geven aan iets wat je misschien nooit eerder hardop hebt uitgesproken.

Maar er komt een punt waarop praten alleen niet meer genoeg is.

Omdat je hoofd iets kan begrijpen, terwijl je lichaam nog steeds in een oude staat leeft.

Je kunt weten dat je veilig bent, maar je lichaam kan nog steeds gespannen reageren.

Je kunt begrijpen waar je pleasegedrag vandaan komt, maar je lijf kan nog steeds verkrampen wanneer je een grens wilt stellen.

Je kunt inzien dat je niet meer verantwoordelijk bent voor iedereen, maar je borst kan nog steeds samentrekken wanneer iemand teleurgesteld is.

Je kunt honderd keer tegen jezelf zeggen dat je mag rusten, maar je systeem kan nog steeds schuldgevoel activeren zodra je niets doet.

Dat is geen falen.

Dat is de reden waarom lichaamswerk zo waardevol kan zijn.

Niet omdat praten verkeerd is.

Maar omdat sommige lagen niet via het hoofd ontspannen.

Sommige lagen moeten worden gevoeld.

Sommige lagen moeten worden aangeraakt.

Sommige lagen moeten veiligheid ervaren, in plaats van alleen begrijpen.

Sommige lagen hebben geluid, adem, stilte, trilling, nabijheid, begrenzing of bedding nodig.

Het lichaam leert door ervaring. Niet door een mooi inzicht alleen. Reguleren betekent niet dat je altijd rustig bent

Er is nog iets wat ik belangrijk vind om hier te vermelden. Een gereguleerd zenuwstelsel betekent niet dat je altijd zen, rustig en zacht bent. Dat beeld klopt niet.

Regulatie betekent niet dat je nooit boos wordt.

Niet dat je nooit verdriet voelt.

Niet dat je nooit spanning ervaart.

Niet dat je altijd langzaam praat, kalm ademt en als een soort spirituele engel door het leven zweeft.

Regulatie betekent dat je systeem kan bewegen.

Je kunt spanning voelen en weer terugkeren.

Je kunt boosheid voelen zonder jezelf te verliezen.

Je kunt verdriet toelaten zonder erin te verdrinken.

Je kunt grenzen voelen voordat je lichaam volledig op slot gaat.

Je kunt rust nemen zonder meteen in schuld te schieten.

Je kunt aanwezig blijven bij jezelf, ook als iets ongemakkelijk is.

Dat is voor mij belangrijk, want ik geloof niet in een leven zonder vuur.

Ik geloof niet dat we allemaal alleen maar rustig en kalm moeten zijn. Zeker niet. Soms is je vuur nodig. Soms is je nee nodig. Soms is je boosheid de poort naar je grens. Soms is je onrust een signaal dat je ergens niet eerlijk naar jezelf bent geweest.

Het gaat er niet om dat je niets meer voelt, maar het gaat erom dat je leert luisteren naar wat je voelt.

Hoe je zenuwstelsel opnieuw veiligheid kan leren

Je zenuwstelsel hoeft niet gefixt te worden. En jij bent zeker niet kapot.

Je hoeft niet eens de beste versie van jezelf te worden. Misschien ben je dat elke dag al, precies met wat je die dag kunt dragen, voelen, geven en ontvangen. Met de kennis die je hebt. Met de kunde die je hebt opgebouwd. Met de energie die er op dat moment beschikbaar is.

De ene dag is dat veel.

De andere dag is dat minder.

Maar dat maakt jou niet minder heel.

Het maakt je mens.

Je lichaam heeft waarschijnlijk alleen heel lang gedaan wat nodig was. Misschien heeft het je geholpen om door te gaan. Om sterk te blijven. Om overeind te blijven. Om je aan te passen. Om te overleven. Om niet alles tegelijk te hoeven voelen.

En misschien is het nu tijd om iets nieuws te leren.

Niet met geweld.

Niet door jezelf te forceren.

Niet door jezelf te corrigeren alsof je verkeerd bent.

Maar door kleine, herhaalde ervaringen van veiligheid.

Dat kan heel eenvoudig beginnen.

Voelen waar je lichaam de stoel raakt.

Je voeten op de grond zetten.

Je adem niet meteen willen veranderen, maar eerst opmerken hoe je ademt.

Een hand op je buik leggen.

Langzaam uitademen.

Zuchten.

Gapen.

Trillen.

Huilen.

Wandelen zonder doel.

In de natuur zijn.

Je telefoon wegleggen.

Een grens uitspreken.

Niet meteen reageren.

Je lichaam vragen: wat heb ik nu nodig?

En soms heb je daar iemand bij nodig.

Iemand die niet schrikt van je tranen.

Iemand die niet duwt wanneer jij vertraagt.

Iemand die niet invult wat jij zou moeten voelen.

Iemand die je helpt aanwezig te blijven, zonder je te overspoelen.

Iemand die bedding geeft terwijl jij opnieuw contact maakt met je lichaam.

Dat is wat lichaamswerk kan doen.

Niet als quick fix, maar als een veilige ruimte waarin je lichaam mag ontdekken dat het niet meer alleen hoeft te dragen.

Soundhealing, aanraking en het lichaam als ingang

In mijn werk zie ik keer op keer dat het lichaam vaak eerder spreekt dan het hoofd durft toe te geven.

Iemand komt binnen met een verhaal. Vaak heel helder. Goed geanalyseerd. Soms al jarenlang besproken met coaches, therapeuten, vriendinnen of partners. En dat verhaal is waardevol. Absoluut.

Maar zodra het lichaam mee mag doen, gebeurt er iets anders.

Een ademhaling verandert.

Een schouder zakt.

Een buik begint te bewegen.

Een keel wordt voelbaar.

Een traan komt zonder dat er woorden nodig zijn.

Een kaak ontspant.

Een lichaam geeft aan: hier zit nog iets.

Soundhealing kan daarin een diepe ingang zijn, omdat geluid niet vraagt om uitleg. Trilling gaat niet via het hoofd. Je hoeft niet precies te weten wat er gebeurt om toch iets te laten bewegen.

Ook aanraking kan zo veel zichtbaar maken.

Niet omdat het lichaam geforceerd moet openen, maar omdat veilige aanraking iets kan herinneren wat veel mensen onderweg zijn kwijtgeraakt:

Ik ben hier.

Ik mag ontvangen.

Ik hoef het niet alleen te doen.

Mijn lichaam is geen probleem.

Mijn lichaam is een ingang.

En soms is dat confronterend.

Want als je gewend bent om alles zelf te dragen, kan ontvangen ongemakkelijk zijn. Als je gewend bent om sterk te zijn, kan zachtheid spannend voelen. Als je gewend bent om te praten, kan stilte ineens veel blootleggen.

Maar precies daar begint vaak de verschuiving.

Niet in nog meer begrijpen.

Maar in ervaren.

Je lichaam is niet tegen je

Misschien is dit wel het belangrijkste wat ik je wil meegeven:

Je lichaam is niet tegen je.

Ook niet wanneer het gespannen is.

Ook niet wanneer het moe is.

Ook niet wanneer het op slot gaat.

Ook niet wanneer het onrustig wordt zodra jij probeert te ontspannen.

Ook niet wanneer je ineens moet huilen.

Ook niet wanneer je niets voelt.

Je lichaam probeert iets duidelijk te maken.

Misschien zegt het: ik ben moe.

Misschien zegt het: dit is te veel.

Misschien zegt het: hier is een grens.

Misschien zegt het: ik voel me niet veilig.

Misschien zegt het: ik heb tijd nodig.

Misschien zegt het: ik wil niet langer alleen maar doorgaan.

En de vraag is niet: hoe krijg ik dit zo snel mogelijk weg?
De vraag is: kan ik leren luisteren zonder mezelf meteen te veroordelen?

Want dat is waar heling vaak begint.

Niet bij harder werken aan jezelf.

Niet bij nog meer analyseren.

Niet bij jezelf dwingen om rustig te zijn.

Maar bij een eerlijk moment waarop je zegt:

Mijn lichaam heeft al die tijd signalen gegeven. Misschien mag ik eindelijk luisteren.

Mini-reflectie

Wanneer merk jij dat je lichaam “aan” staat, ook al is er uiterlijk niets aan de hand?

En wat doe je meestal wanneer je lichaam spanning laat zien: luister je, verklaar je, duw je het weg of ga je door?

Misschien hoef je vandaag nog niets op te lossen. Misschien mag je alleen beginnen met opmerken.
Wat probeert mijn lichaam mij te vertellen?

Wil je dit ook ervaren?

Voel je dat praten alleen je niet meer verder brengt? Dat je hoofd veel begrijpt, maar je lichaam nog niet meekomt? Dan kan lichaamswerk een ingang zijn om op een diepere laag veiligheid, ontspanning en verbinding te ervaren.

Je bent welkom voor een gratis intake , waarin we samen kijken wat er op dit moment bij jou speelt en welke vorm van begeleiding passend is.

Wil je dieper werken met je lichaam, je patronen en je zenuwstelsel? Dan is het Soul & Body Alignment traject misschien de bedding die je zoekt.

En verlang je naar een diepere reset, gedragen door rust, natuur, soundhealing, lichaamswerk en verbinding?

Kijk dan of het SOUL retreat bij je past.

Je hoeft je lichaam niet te fixen.
Je mag leren thuiskomen in jezelf.

Ik ben echt uitgeluld

Sun, 21 Jun 2026 08:12:51 GMT

“Ik ben echt uitgeluld,” zei ze tegen mij.

Ze zei het niet hard. Niet boos. Niet cynisch.
Eerder moe. Helder. Alsof haar hele systeem eindelijk een grens uitsprak die haar hoofd al langer probeerde te negeren.

“Ik ben echt uitgeluld.”

En ik begreep precies wat ze bedoelde.

Niet omdat ze niets meer te zeggen had. Niet omdat praten geen waarde had gehad. Niet omdat de gesprekken, therapieën, coaches en mensen die naar haar hadden geluisterd geen plek hadden gehad in haar proces.

Integendeel.

Ze had veel gedeeld. Veel begrepen. Veel woorden gegeven aan wat haar was overkomen, wat ze voelde, wat ze herkende en waar haar patronen vandaan kwamen. Ze had inzichten opgedaan. Verbanden gelegd. Stukken van zichzelf teruggevonden in gesprekken die belangrijk waren geweest, maar ergens voelde ze: nóg meer praten brengt mij niet dieper.

Na gesprekken ging ze vaak met een vol hoofd naar huis. Alsof alles open lag, maar niets echt landde. Alsof er veel was aangeraakt, maar haar lichaam daarna niet wist waar het met al die informatie naartoe moest. Soms stond ze letterlijk te tollen op haar benen. Haar hoofd begreep veel, maar haar lichaam bleef gespannen, alert en op slot.

Dat is een plek waar veel mensen zichzelf herkennen.

Niet omdat ze niet bewust genoeg zijn.
Niet omdat ze niet genoeg geprobeerd hebben.
Niet omdat ze hun best niet doen.

Maar omdat inzicht niet altijd hetzelfde is als integratie.

Wanneer woorden niet meer genoeg zijn

Praten kan enorm waardevol zijn. Het kan lucht geven. Ordening brengen. Erkenning geven aan wat jarenlang binnen is gehouden. Soms is het voor het eerst uitspreken van je verhaal al een belangrijke stap richting heling, verzachting of bewustwording.

We hebben taal nodig om onszelf te begrijpen. Om betekenis te geven aan wat we hebben meegemaakt. Om patronen zichtbaar te maken die eerst alleen maar als chaos voelden.

Maar sommige lagen openen niet via het hoofd.

Er zijn ervaringen die niet alleen als herinnering in je gedachten leven, maar ook als spanning in je schouders, een knoop in je buik, oppervlakkige ademhaling, controle in je bekken, een dichtgeknepen keel of een constante staat van alertheid.

Je kunt dan precies weten waar iets vandaan komt, maar toch reageren alsof het nog steeds gebeurt.

Je kunt begrijpen dat je veilig bent, maar je lichaam kan nog steeds leven alsof het gevaar elk moment terug kan komen.

Je kunt weten dat je grenzen mag aangeven, maar bevriezen zodra je het moet doen.

Je kunt weten dat je liefde mag ontvangen, maar dichtklappen zodra iemand dichtbij komt.

Je kunt weten dat je niet alles alleen hoeft te dragen, maar toch automatisch aanspannen zodra iemand steun aanbiedt.

Dat is geen onwil.
Dat is geen zwakte.
Dat is een lichaam dat geleerd heeft om te overleven.

Inzicht is nog geen integratie

Een van de grootste misverstanden in persoonlijke groei is dat begrijpen automatisch betekent dat iets veranderd is, maar inzicht is nog geen integratie.

Inzicht gebeurt vaak in het hoofd. Je ziet iets. Je begrijpt iets. Je kunt benoemen waar een patroon vandaan komt. Je herkent je reactie. Je kunt uitleggen waarom je doet wat je doet. Integratie gaat dieper.

Integratie betekent dat je lichaam langzaam gaat ervaren dat het nu anders mag. Dat het niet meer hoeft te reageren vanuit oude bescherming. Dat het niet direct hoeft te vechten, vluchten, bevriezen, pleasen of controleren. Dat er ruimte ontstaat tussen de trigger en je reactie. Dat je niet alleen wéét dat je veilig bent, maar dat je veiligheid ook kunt voelen.

En dat is een heel ander proces.

Niet alles wat gezien is , is ook gevoeld.
Niet alles wat besproken is , is ook belichaamd .
Niet alles wat begrepen is , is ook geïntegreerd .

Soms heeft je lichaam geen nieuw inzicht nodig, maar veiligheid.

Waarom het lichaam op slot blijft

Wanneer iemand lang heeft moeten overleven, dragen, aanpassen of sterk zijn, wordt voelen niet automatisch als veilig ervaren.

Voelen klinkt zacht. Bijna eenvoudig. Alsof je alleen maar even hoeft te zakken, adem te halen en aanwezig te zijn.

Echter een lichaam dat jarenlang heeft geleerd om spanning vast te houden, emoties weg te drukken of controle te bewaren, kan voelen juist bedreigend zijn.

Want voelen betekent vertragen.

En vertragen betekent dat je kunt tegenkomen wat je al die tijd hebt moeten parkeren om door te kunnen gaan.

Verdriet. Boosheid. Rouw. Gemis. Angst. Eenzaamheid. Verlangen. Schaamte. Zachtheid. Liefde.

Soms is niet de pijn het spannendst, maar juist de ontvankelijkheid. De mogelijkheid dat je niet alleen hoeft te geven, dragen of zorgen. Dat je ook mag ontvangen. Dat je niet alles hoeft te controleren. Dat je gedragen mag worden zonder jezelf te verliezen.

Voor iemand die gewend is om sterk te zijn, kan zachtheid onveilig voelen.
Voor iemand die veel heeft moeten dragen, kan steun ongemakkelijk voelen.
Voor iemand die altijd heeft gegeven, kan ontvangen kwetsbaar voelen.

Daarom gaat lichaamswerk niet over forceren. Niet over iemand openbreken. Niet over sneller bij de kern komen. Niet over harder werken aan jezelf. Lichaamswerk opent niet door te duwen, maar door veiligheid op te bouwen.

De moed om te voelen

Toen deze vrouw bij mij startte in een traject, sprak ze in de eerste sessies eerlijk uit dat ze niet wist of ze dit wel kon.

Dat voelen.
Dat zakken.
Dat aanwezig blijven bij wat er in haar lichaam leefde.

Ze had veel ervaring met praten. Ze kon helder verwoorden wat er speelde. Ze had bewustzijn. Ze had taal. Ze had reflectie. Maar zodra we richting het lichaam bewogen, kwam er twijfel.

Kan ik dit wel?
Wat gebeurt er als ik echt ga voelen?
Wat als ik overspoeld raak?
Wat als ik niet meer terug kan naar controle?

Die twijfel was belangrijk. Niet iets om weg te werken, maar iets om serieus te nemen.

Want haar systeem vertelde daarmee iets wezenlijks: ik wil wel, maar ik moet eerst ervaren dat het veilig genoeg is.

En precies daar begint mijn werk.

Binnen Soul & Body Alignment™ werk ik niet vanuit het idee dat iemand “gefixt” moet worden. Ik werk vanuit afstemming. Met het lichaam, het zenuwstelsel, de persoonlijke Blueprint, energetisch werk, aanraking, regulatie en belichaming. Niet om iemand ergens doorheen te duwen, maar om bedding te creëren waarin het lichaam langzaam mag openen.

Soms betekent dat dat er spanning loskomt. Soms tranen. Soms stilte. Soms weerstand. Soms diepe vermoeidheid. Soms ineens een helder weten dat niet uit het hoofd komt, maar uit het lichaam zelf.

En soms ontstaat er, na lagen van bescherming, iets wat bijna vergeten was.

Ruimte.
Zachtheid.
Leven.
Joy.

Van overleven naar ontvangen

Na tussen de derde en de vierde sessie in, gebeurde er iets wezenlijks.

Ze voelde meer. Niet alleen pijn, verdriet of spanning, maar ook liefde, joy en ontvankelijkheid. Alsof haar lichaam niet alleen toegang kreeg tot wat zwaar was geweest, maar ook tot wat al die tijd ónder de bescherming had gewacht.

Ze voelde dat liefde niet alleen iets is wat zij geeft.
Liefde is ook iets wat zij mag ontvangen.

Dat klinkt misschien eenvoudig, maar voor haar lichaam was dit groots.

Ze kon huilen van geluk omdat ze weer kon voelen.

Niet omdat alles ineens opgelost was. Niet omdat haar proces klaar was. Niet omdat voelen vanaf dat moment altijd makkelijk zou zijn.

Maar omdat haar lichaam een nieuwe ervaring had opgedaan.

Ik kan voelen en aanwezig blijven.
Ik kan openen zonder mezelf kwijt te raken.
Ik kan ontvangen zonder direct iets terug te hoeven geven.
Ik kan geraakt worden door liefde zonder te sluiten.

Dat is integratie. Niet als concept. Niet als mooie zin in een journal. Niet als inzicht dat je kunt uitleggen aan een ander, maar als belichaamde ervaring.

Transformatie begint bij veiligheid in het lichaam

Ik geloof niet dat we altijd nóg dieper hoeven graven.
Niet altijd nóg meer hoeven analyseren.
Niet altijd nóg harder aan onszelf hoeven werken.

Soms is de diepste beweging juist dat je lichaam eindelijk mag stoppen met werken.

Stoppen met vasthouden.
Stoppen met scannen.
Stoppen met pleasen.
Stoppen met sterk zijn.
Stoppen met alles alleen dragen.

Echte transformatie begint niet bij nog meer analyseren, maar bij een lichaam dat zich veilig genoeg voelt om te openen.

Dat betekent niet dat praten geen waarde heeft. Het betekent ook niet dat lichaamswerk therapie vervangt. Het betekent dat sommige processen pas echt gaan landen wanneer het lichaam mee mag doen.

Je bent niet altijd vastgelopen omdat je het niet begrijpt.

Soms ben je vastgelopen omdat je lichaam nog niet veilig genoeg voelt om te voelen.

En dat vraagt een andere ingang. Een andere bedding. Een andere manier van luisteren.

Niet alleen naar het verhaal dat je vertelt, maar ook naar de adem die stokt. De schouders die optrekken. De buik die aanspant. De keel die dichtgaat. De tranen die net niet komen. De zachtheid die spannend voelt. De liefde die je wel verlangt, maar nog niet helemaal kunt toelaten.

Daar begint het werk.

Niet in harder je best doen.
Maar in thuiskomen in je lichaam.

Voel je dat jouw lichaam ook klaar is voor een andere ingang?

Misschien herken je dat je al veel hebt gepraat, begrepen en onderzocht. En misschien voel je tegelijkertijd dat er nog iets in je lichaam wacht om veilig te mogen landen.

Plan een gratis intake

Wanneer je voelt dat dit thema je raakt, maar nog niet precies weet welke vorm passend is, ben je welkom voor een gratis intake. We onderzoeken samen waar je nu staat, wat je lichaam vraagt en welke bedding jou kan ondersteunen.

Lees meer over Soul & Body Alignment™

Soul & Body Alignment™ is mijn verdiepende traject voor vrouwen die niet alleen willen begrijpen, maar ook willen belichamen. Een traject waarin we werken met jouw persoonlijke Blueprint, lichaamswerk, energetisch werk, regulatie en integratie.

Voel je geroepen tot SOUL?

SOUL is voor vrouwen die voelen dat ze uit hun hoofd willen komen en weer willen zakken in hun lichaam, hun waarheid en hun levensenergie. Een retreat waarin vertraging, bedding, verbinding en belichaming centraal staan.

Welke ingang ook klopt: je hoeft niet nóg harder aan jezelf te werken.

Soms begint de volgende stap juist met veiligheid, verzachting en ruimte.

Jouw transformatie begint bij veiligheid in het lichaam.

Ze was zo moe, helemaal op

Wed, 13 May 2026 12:20:54 GMT

Ze dacht dat ze lichamelijk op was.

Tot ze ontdekte dat haar lichaam al jaren iets probeerde te vertellen.

Toen het lichaam niet langer stil bleef

Toen ze voor het eerst bij mij binnenkwam, zag ik het direct.

Niet alleen de vermoeidheid in haar ogen, maar vooral de manier waarop haar lichaam zichzelf al heel lang overeind probeerde te houden. Ze functioneerde nog wel. Ze werkte, zorgde, ging door en deed wat er van haar verwacht werd, zoals zoveel mensen dat doen terwijl hun lichaam eigenlijk al veel eerder signalen is gaan geven.

Maar ergens was het leven steeds zwaarder gaan voelen.

Niet het soort moe dat verdwijnt na een weekend rust of een paar nachten goed slapen, maar een diepere vermoeidheid. Alsof haar lichaam al jaren harder werkte dan zijzelf werkelijk doorhad.

En misschien herken jij dat ook wel.

Dat je ergens voelt dat je eigenlijk op bent, maar toch doorgaat omdat er mensen op je rekenen, omdat er gewerkt moet worden of simpelweg omdat je niet meer weet hoe het voelt om níét altijd aan te staan..

Wanneer het lichaam begint te spreken

Haar lichaam begon steeds duidelijker signalen te geven die ze niet langer kon negeren. Spanning. Overprikkeling. Vermoeidheid. Onrust. Emoties die vastliepen. Het gevoel continu alert te staan zonder ooit echt tot rust te komen.

En zoals zo vaak gebeurt wanneer het lichaam begint te spreken, ging eerst alle aandacht naar buiten.

Naar de omstandigheden. Naar andere mensen. Naar wat haar was aangedaan. Naar alles wat haar pijn had gedaan in het verleden.

En begrijp me niet verkeerd, er waren ook dingen gebeurd die diepe sporen hadden achtergelaten.

Maar ergens onderweg was haar lichaam niet alleen gaan onthouden wat er gebeurd was… het was erin blijven leven.

En dat is iets wat zoveel mensen niet werkelijk doorhebben, omdat we vaak denken dat we iets verwerkt hebben zodra we het begrijpen. Zodra we het verhaal kunnen uitleggen, weten waar onze patronen vandaan komen en kunnen benoemen waarom we reageren zoals we reageren.

Maar begrijpen is niet hetzelfde als belichamen.

Het lichaam werkt namelijk niet vanuit theorie, maar vanuit veiligheid. Vanuit wat het zenuwstelsel ervaart. Vanuit de mate waarin iemand zich werkelijk veilig voelt om aanwezig te zijn in zichzelf.

En haar lichaam voelde zich al heel lang niet meer echt veilig.

Overleven is het nieuwe normaal

Dat zie ik vaker bij mensen die al ontzettend veel innerlijk werk hebben gedaan. Mensen die boeken hebben gelezen, therapieën hebben gevolgd en haarfijn kunnen uitleggen waar hun patronen vandaan komen, maar ondertussen nog steeds leven vanuit een lichaam dat continu alert blijft staan.

Een lichaam dat spanning vasthoudt. Dat schrikt van kleine prikkels. Dat zich voortdurend aanpast aan de buitenwereld en nooit echt volledig durft te ontspannen.

En precies daar begint voor mij het werk.

Niet alleen praten over wat iemand heeft meegemaakt, maar juist werken op die diepere laag waar lichaam, zenuwstelsel en bewustzijn opnieuw met elkaar mogen gaan samenwerken.

In het begin was er ook twijfel of ze dit traject haar werkelijk nog zou kunnen helpen, omdat ze inmiddels al een lange lijst van therapeuten, coaches en trajecten achter de rug had. Ze vroeg zich oprecht af of verandering überhaupt nog mogelijk was voor haar.

Of ze niet simpelweg “gewoon zo was geworden”.

Of ze er misschien niet maar mee moest leren leven, zoals haar vaker was verteld.

Want wanneer je jarenlang hebt geleefd vanuit overleving, raak je gewend aan spanning, aan alertheid en aan voortdurend doorgaan. Zo gewend zelfs, dat rust op een bepaald moment niet meer veilig voelt, maar juist onrust oproept.

Veel mensen denken dat ze rust willen, totdat hun lichaam daadwerkelijk begint te vertragen en ineens voelbaar wordt hoeveel spanning er al die jaren aanwezig is geweest.

Veel lichamelijke klachten ontstaan namelijk niet alleen door stress in het moment zelf, maar doordat een overprikkeld zenuwstelsel soms jarenlang in een constante staat van alertheid blijft functioneren.

De kleine veranderingen die alles veranderen

Echte verandering ontstaat daarom zelden vanuit één groot magisch moment.

Werkelijke transformatie ontstaat vaak stilletjes, in de kleine bijna onzichtbare verschuivingen die langzaam beginnen plaats te vinden in het lichaam en het zenuwstelsel.

Dat de adem ineens dieper zakt zonder dat iemand daar bewust moeite voor hoeft te doen. Dat schouders voor het eerst in lange tijd ontspannen zonder direct weer omhoog te schieten. Dat iemand merkt niet meer onmiddellijk in stress of overprikkeling terecht te komen wanneer er iets gebeurt.

Voor veel mensen lijken dat misschien kleine dingen, maar voor iemand die jarenlang vooral heeft overleefd, zijn dat enorme veranderingen.

Alleen zag zij dat zelf in het begin nog niet echt, omdat het ergens nooit voldoende voelde als het niet groots of direct levensveranderend was. Alsof transformatie alleen werkelijk telde wanneer alles ineens compleet anders aanvoelde.

Maar zo werkt het lichaam niet.

Het lichaam werkt langzaam, veilig en in fases. Juist doordat het lichaam stap voor stap opnieuw veiligheid begint op te bouwen, ontstaat er ruimte voor duurzame verandering in plaats van tijdelijke verlichting.

Hoe meer zij haar eigen signalen begon te herkennen, hoe meer er langzaam begon te verschuiven in haar dagelijks leven. Ze voelde sneller wanneer spanning zich begon op te bouwen, durfde eerder haar grenzen aan te geven en kon steeds beter onderscheiden wat werkelijk van haar was… en wat ze jarenlang onbewust van anderen had gedragen.

En misschien nog wel het meest bijzondere van alles was dat ze zachter begon te worden, zonder zichzelf daarin kwijt te raken.

Wanneer jouw verandering ook je omgeving raakt

En zonder dat ze het direct doorhad, begon ook haar omgeving langzaam mee te bewegen in die verandering.

Mensen reageerden anders op haar. Gesprekken voelden anders. Dynamieken die jarenlang vast hadden gezeten begonnen langzaam te verschuiven, niet omdat zij krampachtig probeerde de buitenwereld te veranderen, maar omdat haar energie veranderde zodra haar lichaam zich veiliger begon te voelen.

Ze werd rustiger. Helderder. Zachter misschien zelfs. Maar tegelijkertijd steviger en duidelijker dan ooit tevoren.

En misschien was één van de meest bijzondere veranderingen nog wel zichtbaar in het contact met haar moeder, een relatie waarvan ze jarenlang had gedacht dat die nooit werkelijk zou veranderen.

Ze was er namelijk van overtuigd geraakt dat haar moeder haar moeder eigenlijk niets om haar gaaf, dat emoties geen echte plek hadden binnen hun relatie en dat bepaalde patronen simpelweg vastlagen omdat “haar moeder nu eenmaal zo was”.

Maar langzaam begon er iets te verschuiven.

Haar moeder begon uit zichzelf contact te zoeken, stelde ineens open vragen en toonde nieuwsgierigheid, zachtheid en interesse op een manier die ze in al die jaren nog nooit eerder had ervaren. De warmte die ze als klein meisje eigenlijk al had gemist.

In vijftig jaar tijd was dat nog nooit gebeurd.

En dat raakt precies de kern van wat ik zo vaak zie ontstaan wanneer iemand werkelijk van binnenuit begint te veranderen.

Wanneer jij verandert, beweegt je omgeving vaak mee. Niet altijd direct en niet altijd perfect, maar energie verandert relaties omdat je anders aanwezig bent, anders reageert en anders leert voelen

Niet vanuit controle, maar vanuit regulatie, veiligheid en bewustzijn.

Het lichaam hoeft het niet langer alleen te dragen

En nee, dat betekent niet dat het verleden ineens verdwijnt of dat pijn nooit heeft bestaan. Je ervaringen blijven nu eenmaal altijd een deel van jouw levensverhaal, maar wat wél mag veranderen, is de manier waarop jij die pijn vandaag de dag nog met je meedraagt.

Want zoveel mensen lopen jarenlang rond met een lichaam dat voortdurend spanning, verdriet, alertheid en overleving vasthoudt, zonder zich nog werkelijk bewust te zijn van hoeveel energie dat iedere dag opnieuw kost.

Misschien is dat ook waarom zoveel mensen pas laat ontdekken hoe zwaar hun lichaam het al die jaren eigenlijk heeft gehad. Niet omdat ze zwak zijn, maar omdat ze zó gewend zijn geraakt aan doorgaan, zorgen en aanpassen, dat ze zichzelf onderweg langzaam zijn kwijtgeraakt.

In het Soul & Body Alignment™ traject werken we precies op die emotionele, fysieke en energetische lagen, omdat echte verandering pas ontstaat wanneer lichaam, zenuwstelsel en bewustzijn weer met elkaar mogen gaan samenwerken.

Niet over jezelf fixen alsof er iets mis met je zou zijn. Niet over nóg harder werken aan jezelf. Niet over spiritueel ontsnappen aan wat pijn doet. Maar juist over het lichaam opnieuw leren voelen dat het veilig genoeg mag zijn om los te laten wat het al die jaren heeft vastgehouden.

Zodat je niet alleen begrijpt wie je bent, maar jezelf ook werkelijk leert dragen.

Mini-reflectie

Misschien voel je tijdens het lezen van dit verhaal ook wel dat jouw lichaam al langer signalen probeert te geven dan je jezelf tot nu toe hebt toegestaan om werkelijk te voelen.

Op welke plekken in jouw leven ben jij vooral nog aan het overleven in plaats van werkelijk aanwezig te zijn in jezelf?

En welke signalen probeert jouw lichaam misschien al veel langer zichtbaar te maken, terwijl jij ondertussen bent blijven doorgaan?

Kleine rituelen die het zenuwstelsel ondersteunen

Wat ik daarnaast vaak zie, is dat het zenuwstelsel niet alleen tijdens sessies veiligheid nodig heeft, maar juist ook in de kleine momenten daarbuiten waarin het lichaam langzaam opnieuw mag leren vertragen.

Daarom werk ik zelf veel met eenvoudige rituelen die het lichaam ondersteunen in ontspanning en regulatie, zoals magnesium, ademhaling, een warm voetenbad of oliën zoals Frankincense en Vetiver.

Geen magische oplossing, maar wel kleine ankers die het lichaam kunnen helpen herinneren hoe veiligheid mag voelen.

De producten waar ik zelf mee werk vind je in de blog, Mijn favoriete manieren om het zenuwstelsel te regulieren ( lees blog ).

Voel je dat jouw lichaam ook om aandacht vraagt?

Misschien voel je tijdens het lezen van dit verhaal dat jouw lichaam eigenlijk al veel langer om aandacht vraagt en dat je diep vanbinnen weet dat doorgaan zoals je altijd hebt gedaan je niet langer werkelijk helpt.

Dan is Soul & Body Alignment™ misschien precies de plek waarin je niet nóg harder hoeft te werken aan jezelf, maar eindelijk mag gaan landen in wie je in essentie altijd al bent geweest.

Meer informatie over het traject vind je via Soundful

Een gratis intake is daarnaast altijd mogelijk, zodat we samen kunnen voelen waar je nu staat, waar jouw lichaam om vraagt en of dit traject aansluit bij wat jij op dit moment nodig hebt.

Mijn favoriete manieren om mijn zenuwstelsel te reguleren

Wed, 13 May 2026 12:10:24 GMT

Niet als quick fix, maar als terugkeer naar mezelf

Er was een tijd waarin ik dacht dat vermoeidheid gewoon bij het leven hoorde.

Dat altijd “aan” staan normaal was. Dat een vol hoofd, een gespannen lichaam en nooit écht kunnen ontspannen simpelweg onderdeel waren van volwassen zijn, ondernemen, moeder zijn en alles proberen te dragen tegelijk.

Tot mijn lichaam op een gegeven moment steeds harder begon te spreken.

Niet alleen via vermoeidheid, maar ook via onrust, spanning in mijn lichaam, slecht kunnen ontspannen, overprikkeling en het gevoel dat mijn zenuwstelsel eigenlijk nooit echt uit stond.

En misschien herken jij dat ook wel.

Dat je wel momenten van rust probeert te nemen, maar je lichaam ondertussen nog steeds gespannen blijft aanvoelen. Alsof je hoofd misschien even stil is… maar je systeem nog steeds niet werkelijk durft te zakken.

Dat is ook precies waarom ik inmiddels anders kijk naar zelfzorg.

Niet als iets oppervlakkigs of als “even ontspannen”, maar als kleine momenten waarin het lichaam langzaam opnieuw mag leren dat het veilig is om niet voortdurend alert te hoeven zijn.

En nee, dat zit voor mij niet in één magische oplossing.

Het zit juist in de herhaling. In kleine rituelen. In dingen die het zenuwstelsel telkens opnieuw helpen herinneren dat het niet alles alleen hoeft te dragen.

1. Droogborstelen — omdat het lichaam vaak eerst weer mag gaan stromen

Droogborstelen is inmiddels echt een vast onderdeel geworden van mijn routine, juist omdat ik in mijn praktijk zó vaak zie hoeveel spanning mensen onbewust vasthouden in hun lichaam.

Wanneer fascia langdurig gespannen blijft en het zenuwstelsel voortdurend “aan” staat, merk je dat vaak ook fysiek. Een zwaar lichaam. Vasthouden van vocht. Vermoeidheid. Een lichaam dat letterlijk minder goed lijkt door te stromen.

Zelf merkte ik dat ooit heel simpel aan de afdrukken van mijn sokken die soms uren zichtbaar bleven staan op mijn huid.

Dat was voor mij één van die momenten waarop ik besefte dat mijn lichaam me al veel langer signalen gaf.

Droogborstelen helpt mij om mijn lichaam letterlijk weer wakker te maken, de doorbloeding en lymfestroom te ondersteunen en meer verbinding te voelen met mijn lichaam voordat de dag begint.

Ik schreef hier eerder al een uitgebreide blog over → BLOG DROOGBORSTEL

2. Magnesium voetenbaden — omdat veiligheid vaak begint bij vertraging

Eén van mijn favoriete manieren om mijn lichaam uit “doe-modus” te halen, is een warm voetenbad met magnesium.

Juist voetenbaden werken enorm regulerend op het zenuwstelsel, omdat het lichaam letterlijk een signaal krijgt dat het mag vertragen. Warmte, water en magnesium samen helpen mijn lichaam vaak sneller zakken dan wanneer ik alleen probeer “rustig te zijn”.

En dat is iets belangrijks.

Je kunt ontspanning namelijk niet afdwingen met je hoofd wanneer je zenuwstelsel nog volledig in alertheid staat.

Soms moet het lichaam eerst voelen dat het veilig is.

Vooral op dagen waarop ik veel sessies geef of energetisch veel draag, merk ik hoeveel verschil zo’n simpel ritueel kan maken.

Niet groots. Niet ingewikkeld.

Maar wel iets wat mijn lichaam inmiddels herkent als:

je mag landen.

Zelf gebruik ik graag de Bitterzout van Natural Heroes. Met mijn code SOUNDFUL10 ontvang je €10 korting bij je bestelling bij

Natural Heroes.

3. Vetiver & Frankincense — oliën die mij helpen zakken in mijn lichaam

Ik krijg vaak de vraag welke oliën ik zelf het meeste gebruik wanneer mijn zenuwstelsel overprikkeld raakt of wanneer ik voel dat ik te veel in mijn hoofd zit.

En eerlijk? Ik blijf bijna altijd terugkomen bij Vetiver en Frankincense.

Vetiver voelt voor mij letterlijk aardend. Alsof mijn energie weer terugzakt in mijn lichaam wanneer ik te veel “bovenin” leef of merk dat mijn systeem alert blijft staan.

Frankincense gebruik ik juist veel wanneer ik behoefte heb aan vertraging, stilte en meer verbinding met mezelf.

Niet omdat oliën ineens alles oplossen, maar omdat geur direct werkt op het zenuwstelsel en daarmee een ontzettend mooie ondersteuning kan zijn binnen regulatie en lichaamsbewustzijn.

Vooral gecombineerd met ademhaling, een voetenbad of een avondritueel merk ik hoeveel zachter mijn lichaam daarop reageert.

Frankincense

Boswellia Carterii, frereana, sacra, and papyrifera

Wierook is een van de meest waardevolle en gewaardeerde oliën dankzij zijn volle aroma en wordt vaak ook wel de 'koning' van de essentiële oliën genoemd. Eeuwen geleden gebruikten de oude Egyptenaren Wierookhars voor alles van parfum tot huidzalf. Zijn verzachtende en stralende eigenschappen helpen om de huid te verjongen en imperfecties te verhullen bij gebruik op de huid.

Vetiver

Vetiveria zizanioides

Vetiver is een lid van de grasfamilie en wordt om vele redenen verbouwd. In tegenstelling tot andere grassen groeit het wortelsysteem van vetiver naar beneden, dit maakt het ideaal voor het helpen voorkomen van erosie en het bieden van bodemstabilisatie. Vetiver heeft een rijk, exotisch, complex aroma en wordt veel gebruikt in parfums. Dankzij het kalmerende, grondende effect is vetiver een ideale olie om te gebruiken tijdens massagetherapie. Het kan ook voor het slapen gaan worden gebruikt voor kalmerende omgeving.

Een flesje olie van 15ml bevat 250 druppels

Wanneer je Vetiver & Frankincense samen bestelt als The Grounding Duo, ontvang je daarnaast ook de inschrijving cadeau, waardoor je direct gebruik kunt maken van 25% korting op toekomstige bestellingen.

4. Klank en trilling — omdat het lichaam soms niet meer via woorden ontspant

Dit is natuurlijk niet voor niets het werk waarmee ik dagelijks werk.

Klank helpt het lichaam op een laag die vaak voorbij woorden gaat. Zeker bij mensen die al jarenlang in overleving leven, zie ik vaak dat praten alleen niet meer voldoende is om werkelijk te zakken in ontspanning.

Het lichaam moet het kunnen voelen.

Trilling werkt direct door op het zenuwstelsel, op spanning in het lichaam en op de lagen waar emoties zich soms jarenlang hebben vastgezet zonder dat iemand zich daar nog volledig bewust van is.

En nee, soundhealing is voor mij geen “spirituele escape”.

Juist niet.

Het is een manier om het lichaam opnieuw te laten voelen hoe veiligheid, zachtheid en ontspanning kunnen klinken in plaats van alleen begrepen te worden met het hoofd.

5. Wandelen zonder telefoon — omdat stilte tegenwoordig zeldzaam is geworden

Misschien klinkt deze simpel, maar juist daarom is hij zo belangrijk geworden.

Er zit een enorm verschil tussen wandelen… en wandelen terwijl je ondertussen nog steeds bereikbaar bent, scrollt, reageert of informatie blijft consumeren.

Mijn zenuwstelsel heeft momenten nodig waarop er even niets binnenkomt.

Geen prikkels.

Geen verwachtingen.

Geen constante input.

Alleen beweging. Ademhaling. Natuur. Stilte.

Juist in die momenten merk ik vaak pas hoeveel spanning mijn lichaam eigenlijk nog aan het vasthouden was.

Regulatie zit vaak in de kleine dingen

Wat ik de afgelopen jaren misschien wel het meest heb geleerd, is dat zenuwstelselregulatie zelden ontstaat vanuit één grote oplossing.

Het zit vaak juist in de kleine dagelijkse momenten waarop je lichaam langzaam opnieuw leert dat het veilig is om niet voortdurend te hoeven overleven.

Niet perfect.

Niet iedere dag volledig in balans.

Maar wel steeds bewuster.

En misschien is dat uiteindelijk ook waar echte heling begint.

Niet in nóg harder werken aan jezelf.

Maar in het opnieuw leren luisteren naar wat je lichaam al die tijd al probeerde te vertellen.

Voel je dat jouw lichaam al langer om aandacht vraagt?

Binnen het Soul & Body Alignment™ traject werken we precies op die emotionele, fysieke en energetische lagen, zodat niet alleen het hoofd begrijpt wat er speelt, maar het lichaam zich ook langzaam weer veilig mag gaan voelen.

Voel je dat jouw lichaam eigenlijk al veel langer signalen geeft waar je steeds overheen bent gegaan?

Dan is een gratis intake altijd mogelijk om samen te kijken waar je nu staat en waar jouw lichaam op dit moment werkelijk behoefte aan heeft.

Meer informatie vind je via Soundful.

Droogborstelen

Mon, 04 May 2026 15:10:07 GMT

Een simpel ritueel dat zoveel meer doet dan je denkt

Er zijn van die dingen die bijna té simpel lijken om echt effect te hebben. Droogborstelen was er voor mij zo één. Ik had het al vaker voorbij zien komen, tot ik op een moment dacht, laat ik het toch maar eens proberen. Het was voor mij meer een moment voor mijzelf, zonder hoge verwachtingen, maar jeetje wat een heeft het me tot nu toe al gebracht.

Wat droogborstelen eigenlijk is (en wat het niet is)

Droogborstelen betekent dat je met een borstel, op een droge huid, je lichaam zacht masseert, meestal voordat je gaat douchen.

Geen ingewikkelde techniek. Geen perfecte methode.

En dat is meteen waar het vaak misgaat. We maken er al snel iets van dat “goed moet”, waardoor we het juist maar laten. Maar dit is geen prestatie. Dit is een moment van contact. Met je lichaam. Met jezelf. En zeg nou eerlijk, op het moment dat het niet "moet", is het toch vaak makkelijker om vol te houden.

Waarom dit voor mij persoonlijk veranderde

Ik verdiep me al jaren in het lichaam. Wat velen van mij zelfs niet weten is dat ik mijn opleiding tot schoonheidsspecialiste in 2006 succesvol heb afgerond.

Inmiddels werk ik met het lichaam op vele mogelijke lagen. Niet alleen energetisch, maar juist ook fysiek. En één systeem bleef steeds mijn interesse wekken; het lymfesysteem.

Niet omdat het “trending” is, maar omdat ik het zélf voelde.

Ik had bijvoorbeeld altijd dat als ik mijn sokken uitdeed…je nog heel lang zag dat ik ze aan had gehad. Alsof mijn lichaam het vocht gewoon niet goed kwijt kon.

Mijn benen voelden zwaar in de ochtend. Mijn huid was droog, van binnenuit. En na mijn operatie merkte ik ook dat mijn darmen gevoeliger bleven. Trager. Minder stromend.

Het waren geen “grote klachten”, maar wel signalen.

Signalen dat er ergens in mijn lichaam iets niet lekker doorstroomde.

Wat er veranderde toen ik begon met droogborstelen

Sinds ik dit ben gaan doen, merkte ik langzaam maar duidelijk verschil.

Mijn benen voelen lichter. Die afdruk van mijn sokken blijft niet meer staan.
Mijn huid is minder droog.

En misschien nog wel het meest verrassend, mijn darmen zijn rustiger geworden.

Niet dat droogborstelen nu alles “oplost”, maar omdat het iets in beweging brengt. En dat is precies waar het over gaat.

Hoe ik het zelf doe (heel simpel)

Ik maak het mezelf zo makkelijk mogelijk. Ik gebruik een droogborstel met natuurlijke haren.

Ik begin altijd bij mijn rechtervoet. En werk langzaam omhoog richting mijn hart. Daarna mijn armen: van handen naar schouders.
Om vervolgens mijn buik te borstelen, zacht, met de klok mee. Dit doe ik maximaal drie tot vijf minuten, meer niet. En daarna stap ik onder de douche.

En waarom ik begin bij mijn rechtervoet? De rechterkant staat voor mij voor beweging. Voor doen. Voor naar buiten gaan.

Daar beginnen voelt als een zachte activatie. Alsof ik mijn lichaam zeg: we mogen weer in beweging komen.

Daarna ga ik naar links. Naar verzachting. Naar voelen. En wat voor mij ook echt heel goed werkt, ik hoef het niet persé elke dag te doen.

Waarom dit zo nauw verbonden is met mijn werk

In mijn werk kijk ik nooit naar één laag.

Niet alleen naar spieren.
Niet alleen naar energie.
Niet alleen naar emoties.

Het lichaam is zo met elkaar verbonden dat het een prachtig, intelligent systeem vormt. Een geheel van verschillende onderdelen die niet los van elkaar bestaan, maar continu met elkaar samenwerken.

Je lymfesysteem, je fascia, je zenuwstelsel…ze zijn voortdurend met elkaar in gesprek. Subtiel, afgestemd, precies zoals het bedoeld is.

Niets staat op zichzelf. Alles beïnvloedt elkaar.

En wat ik zo vaak zie bij de vrouwen die bij mij komen, is dit:

Ze voelen zich zwaar.
Vast.
Alsof er geen stroming meer is.

Niet alleen fysiek, maar ook van binnen.

Alsof hun lichaam iets vasthoudt…wat eigenlijk allang in beweging had mogen komen. En precies daar begint mijn werk. Niet door te forceren, maar door weer ruimte te creëren. Door het lichaam te helpen herinneren hoe het voelt om te stromen.

Ik wil niets liever dan dat de vrouwen die in mijn praktijk komen, weer zelfstandig worden in het onderhouden van hun lichaam. Dat ze niet afhankelijk zijn van een sessie, maar leren voelen wat ze zelf nodig hebben. Dat ze de signalen van hun lichaam gaan herkennen. En daar met zachtheid op kunnen reageren.

En juist daarom geef ik dit soort eenvoudige, maar krachtige rituelen mee naar huis. Niet als “moetje”, maar als uitnodiging.

Zodat je niet alleen hier iets ervaart…maar het ook mee kunt nemen je dagelijks leven in.

Want uiteindelijk zit de echte verandering niet in één moment, maar in wat je jezelf elke dag opnieuw gunt.

Dit is voor jou...

…als je merkt dat je lichaam signalen geeft, maar je er misschien nog niet helemaal naar luistert.

Als je vocht vasthoudt.
Als je benen zwaar aanvoelen.
Als je huid droog blijft, wat je ook probeert.
Als je spanning voelt die maar niet echt weggaat.

Of als je simpelweg denkt, dit lijkt me een heerlijk moment voor mezelf.

Voor mij begon het als iets kleins. Iets wat mijn aandacht trok terwijl ik gedachteloos aan het scrollen was.

En inmiddels is het een vast moment geworden. Iets wat ik minimaal vier keer per week doe.

Niet omdat het groots is, maar omdat het me iets geeft wat ik eerder miste. En dat kleine moment…maakt uiteindelijk meer verschil dan ik ooit had gedacht. Misschien heb je het ook al eens voorbij zien komen. En is dit precies het zetje dat je nodig had om het zelf te gaan ervaren. Gewoon beginnen. Zonder het perfect te willen doen. En voelen wat er gebeurt.

Mini-reflectie

Waar op de dag ben jij het meest verwijderd van je lichaam?
En wat zou er gebeuren als je daar één klein moment van aandacht naartoe brengt?

Wil je dit verder verdiepen?

Soms voel je dat je lichaam iets probeert te zeggen, maar weet je niet precies hoe je ernaar moet luisteren.

In mijn Soul & Body Alignment traject werken we precies op die laag. Zacht, afgestemd en in jouw tempo.

Niet door te forceren, maar door weer contact te maken. Zodat je niet alleen momenten hebt zoals dit, maar echt leert voelen wat jouw lichaam nodig heeft.

Voel je dat dit iets in je raakt? Je bent welkom om een intake te plannen.

Of stuur me gewoon een berichtje en dan kijk ik met je mee.

Ik wist dat dit moment nog zou komen

Mon, 06 Apr 2026 09:27:39 GMT

Wanneer het rustig wordt, begint het voelen

Er zijn van die momenten waarop het leven zich in al zijn lagen tegelijk laat zien.

Afgelopen week was zo’n moment voor mij.

Wat begon als een heerlijk weekend, met een spontaan etentje met manlief in één van onze favoriete restaurants, licht, ontspannen, met mooie gesprekken, veranderde in een paar dagen tijd volledig van richting.

Op zaterdag stond ik nog, ingepakt in een waterafstotend pak met handschoenen die vastgetapet waren aan mijn armen, de gevel schoon te spuiten, een beeld waar ik zelf een beetje om moest lachen, voelde me net een krabvisser uit Deadliest Catch . En een dag later begeleidde ik samen met Chierra de eerste Rest & Resonance. Zo’n middag waarin alles klopt. Waarin ik voel: ja, dit is waarom ik dit werk doe.

Tot de avond viel.

Tot het moment waarop mijn man, die al weken last had van een zware hernia, ineens signalen kreeg die niet langer genegeerd konden worden. Binnen een paar uur zaten we op de huisartsenpost, werden we doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, volgde er een MRI en werd er gesproken over een mogelijke spoedoperatie.

En vanaf dat moment kwam ik in een zorgmodus.

Ik heb direct al mijn afspraken afgezegd.
Zat elke dag, de twee volledige bezoekmoment naast zijn bed.
Ik was er, voor hem.

Het voelt niet als moeten, maar als het enige juisten om te doen op dat moment.

Echter wist ik ook, terwijl dit allemaal gebeurt, dit heeft voor mij ook nog een staartje.

Niet nu, maar later.

Want wat ik niet kan voelen in het moment, wordt niet vergeten.

Ik voel de spanning.
De zorgen.
De machteloosheid.

Maar er is voor mijn geen ruimte om daarin te zakken. Dus ik parkeer het.

Niet omdat het er niet mag zijn, maar omdat het moment iets anders van me vraagt.

Nu is het weer rustig.

En nu…begint mijn lichaam te spreken.

Ik voel hoe moe ik ben. Hoe mijn systeem alles wat het heeft vastgehouden langzaam loslaat. Hoe emoties zich aandienen die ik eerder nog niet kon voelen.

En dit is het moment waar het voor mij echt begint.

Niet de gebeurtenis zelf, maar wat er daarna in mij beweegt.

Wat ik door de jaren heen heb geleerd, is dat mijn lichaam hierin leidend is. Het weet precies wanneer er ruimte is.

Wanneer het veilig genoeg is om te voelen.
Wanneer iets wat vastzat, weer mag bewegen.

En dat vertrouwen…maakt alles anders, want ik hoef het niet te forceren. Ik hoef het niet meteen te begrijpen. Ik hoef alleen maar te luisteren.

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen

Wat ik zie, elke keer opnieuw, wanneer iemand mijn praktijk binnenkomt…

is dit:

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen.

We gaan door.
Altijd.

Omdat er nog zoveel moet. Omdat er altijd wel iets is dat voorrang krijgt. Omdat alles wat piept, kwekt of kraakt belangrijker voelt dan wijzelf. Ik zie vrouwen die alles dragen.

Werk.
Gezin.
Verantwoordelijkheid.
Altijd “aan”.

En ergens onderweg raken ze zichzelf kwijt. Of ze zitten er al middenin…wat ik een superwoman burn-out noem.

Niet omdat ze zwak zijn, maar juist omdat ze zo lang sterk zijn geweest.

En ja…ik ken dit zelf ook.

En mannen?

Die hebben vaak nooit geleerd wat vertragen überhaupt is.

Nooit geleerd wat voelen betekent.
Nooit geleerd dat dat óók kracht is.

Want voelen en man zijn…dat ging vroeger niet samen. Gelukkig verandert daar iets in, maar we zijn er nog lang niet.

Dus wat doen we?

We gaan door. We zeggen: het gaat toch weer goed?

En precies daar…gaat het mis, want wat geen plek krijgt, verdwijnt niet.

Het zet zich vast.

In je lichaam.
In spanning.
In patronen die zich blijven herhalen.

Tot je lichaam je stopt. Tot je nog een schim van jezelf bent.

Voor mij is deze week geen week van doorgaan, maar van terugkeren.

Van zelfregulatie.

Ik vertraag.

Ik kies er bewust voor om niet over mezelf heen te stappen, maar om te luisteren naar wat mijn lichaam mij aangeeft.

Ik maak mijn eigen regulatie mijn prioriteit. Niet ergens onderaan mijn lijst, maar bovenaan.

En geloof me, dat zit niet in grote dingen, maar juist in de kleine momenten.

Even liggen en mijn adem volgen.
Klank die mijn lichaam helpt zakken.
Of een afspeellijst die me weer terugbrengt in mijn lijf.

Geur die mijn systeem herinnert dat het veilig is.

Niet omdat ik iets moet oplossen. Niet omdat er iets “mis” is, maar omdat er iets in mij is wat gevoeld wil en mag worden.

Wat zich in de afgelopen week heeft opgebouwd en nu de ruimte krijgt om er te zijn.

Ik laat het er zijn.

Ik herken het.
Ik erken het.
En ik accepteer dat dit is wat er nu door mij heen beweegt.

Zonder het weg te duwen. Zonder eroverheen te gaan.

Zodat mijn lichaam weer kan zakken. Zodat veiligheid terug kan keren. In mij.

Want dat is waar het begint.

Niet in doorgaan.

Maar in durven vertragen.

Misschien herken je jezelf hierin.

Dat je doorgaat.
Dat je draagt.
Dat je pas stilvalt wanneer het eigenlijk al te veel is.

Weet dan…dat je lichaam niet tegen je werkt, maar voor je.

Dat het niet probeert je te stoppen,maar je iets wil laten voelen wat al die tijd geen plek heeft gekregen.

Je hoeft het niet allemaal alleen te blijven dragen.

En je hoeft ook niet ineens alles anders te doen.

Maar je mag wel beginnen.

Met vertragen.
Met luisteren.
Met ruimte maken.

En misschien is dit jouw moment.

Niet om nóg meer te doen, maar om even stil te staan.

Voel je dat je hierin begeleiding wilt, dat je wilt leren hoe je je lichaam kunt volgen in plaats van eroverheen te gaan…dan ben je welkom.

En wil je eerst zelf ervaren wat jou helpt om weer te zakken, lees dan ook mijn blog over mijn persoonlijke must-haves voor dit soort situaties.

Daarin deel ik wat mij op dit moment ondersteunt, van geur en klank tot kleine momenten van regulatie.

Liefs,
Danielle

Misschien is dit ook jouw moment…om even stil te staan en te luisteren naar wat er in jou leeft.

Wil je voelen wat jou kan helpen om weer te zakken in je lichaam?
In mijn volgende blog deel ik mijn persoonlijke must-haves.

En voel je dat je hier niet alleen doorheen wilt bewegen, dan ben je welkom.

Hoe ik mijn systeem weer laat stromen

Mon, 06 Apr 2026 09:22:36 GMT

Mijn must-haves van dit moment

Er is een moment…waarop alles weer rustig wordt.

En juist dan begint het pas.

Niet buiten mij, maar in mijn lichaam.

De spanning die zich vasthield.
De emoties die nog geen plek hadden gekregen.
Alles wat ik eerder bewust even heb geparkeerd, wil nu bewegen.

En dat is het moment waarop ik niet meer doorga, maar terugkeer.

Niet in iets groots, maar in kleine, bewuste momenten die mijn lichaam helpen herinneren dat het veilig is.

Dit zijn de dingen waar ik op dit moment steeds weer naar teruggrijp.

Niet omdat ze iets “oplossen”, maar omdat ze me helpen zakken.

In mijn lichaam.
In mezelf.

Magnesium voetenbad (Bitterzout)

Wat veel mensen niet weten, is dat magnesium een van de belangrijkste mineralen is voor je lichaam, zeker in periodes waarin je systeem langdurig onder spanning staat.

Op het moment dat je veel draagt, veel “aan” staat en continu schakelt, verbruikt je lichaam meer magnesium dan normaal. Je zenuwstelsel blijft actief, je spieren houden spanning vast en je lichaam krijgt eigenlijk nauwelijks de kans om echt te ontspannen.

En precies daar ligt de kracht van magnesium.

Het ondersteunt je zenuwstelsel in het terugschakelen naar rust.

Het helpt je spieren om spanning los te laten.

En misschien nog wel belangrijker: het geeft je lichaam een signaal dat het weer veilig is om te zakken.

Met mijn code SOUNDFUL10 ontvang je €10 korting bij je bestelling bij Natural Heroes .

Waarom een voetenbad?

Voor mij zit de kracht niet alleen in het magnesium zelf, maar juist in de manier waarop ik het gebruik.

Mijn voeten in warm water, met Epsom zout, creëren een moment waarin alles even mag vertragen. Niet alleen fysiek, maar ook in mijn hoofd en in mijn hele systeem.

Via je voeten staan er talloze zenuwuiteinden in verbinding met de rest van je lichaam. Door ze bewust onder te dompelen in warm water, ontstaat er een soort overgang van doen naar zijn, van dragen naar loslaten.

Het warme water opent je poriën, het magnesium ondersteunt de ontspanning, en je lichaam krijgt de ruimte om uit die constante alertheid te stappen. Voor mij voelt het elke keer weer als thuiskomen.

Recept; magnesium voetenbad (zoals ik het gebruik)

Dit is hoe ik het op dit moment zelf toepas:

Wat je nodig hebt:

een bak of voetenbad met warm water
1 tot 2 kopjes Epsom zout (bitterzout)
3 tot 5 druppels essentiële olie

De combinaties waar ik nu veel mee werk:

Copaiba & Lavendel
Een combinatie die voor mij direct verzacht. Die mijn systeem helpt om spanning los te laten en me uitnodigt om dieper te ontspannen.

Balance & Frankincense
Wanneer ik merk dat ik uit mijn lichaam ben gegaan, helpt deze combinatie me om weer te gronden en terug te zakken naar mijn basis.

Geranium & Ylang Ylang
Zachter, opener, meer gericht op het vrouwelijke stuk. Deze gebruik ik wanneer ik voel dat er emotioneel iets wil bewegen.

Hoe ik het gebruik:

Ik neem hier bewust de tijd voor, meestal zo’n 15 tot 20 minuten.

Geen telefoon.
Geen afleiding.

Soms met zachte muziek op de achtergrond, soms in stilte, maar altijd met mijn aandacht in mijn lichaam.

Niet om iets te bereiken, maar om aanwezig te zijn bij wat er op dat moment in mij leeft.

Essentiële oliën (mijn huidige favorieten)

Wat voor mij op dit moment ook een belangrijke rol speelt, is het werken met geur.

Essentiële oliën hebben een directe invloed op je zenuwstelsel. Zonder dat je daar actief iets voor hoeft te doen, geven ze je lichaam een signaal. Een herinnering bijna, dat het veilig is om te ontspannen, om los te laten, om weer terug te keren naar binnen.

Op dit moment werk ik veel met een aantal oliën die mij ondersteunen in verschillende lagen.

Copaiba is daar één van.
Deze olie voelt voor mij diep verzachtend. Alsof hij mijn systeem helpt om spanning los te laten die ik zelf niet eens bewust kan aanwijzen. Ik gebruik hem dagelijks, en zelfs in mijn ceremoniële cacao. De combinatie van cacao, die het hart opent, en Copaiba, die verzacht en draagt, voelt voor mij als een bedding waarin alles er mag zijn.

Balance gebruik ik op momenten waarop ik merk dat ik uit mijn lichaam ga. Hij helpt me om weer te gronden, om terug te zakken naar mijn basis, naar mijn lichaam.

Lavendel is voor mij de zachte onderste laag. Rustgevend, kalmerend, bijna als een uitnodiging om even niets te hoeven.

Frankincense gebruik ik wanneer ik meer de diepte in wil. Wanneer ik voel dat er iets onder de oppervlakte ligt dat gezien wil worden.

Ik gebruik deze oliën niet als oplossing, maar als ondersteuning. Als een zachte ingang naar ontspanning, naar voelen, naar thuiskomen in mijn lichaam.

Spijkermat

Er zijn momenten waarop woorden niet meer nodig zijn, waar mijn lichaam vraagt om iets anders. Mijn spijkermat is voor mij zo’n moment.

Wanneer ik op mijn spijkermat ga liggen, voelt mijn lichaam eerst nog alert. Alsof alles nog “aan” staat. Maar na een paar minuten merk ik hoe die spanning langzaam begint te verzachten.

Hoe mijn adem verdiept.
Hoe mijn lichaam zwaarder wordt.
Hoe ik langzaam zak.

Vaak zet ik daarbij een playlist op die me ondersteunt. Klanken die mijn systeem begeleiden zonder dat ik iets hoef te doen, zonder dat ik iets hoef te begrijpen.

En daar lig ik dan.

Niet bezig met verwerken.
Niet bezig met oplossen.

Maar simpelweg aanwezig in mijn lichaam en juist in dat niets-doen, gebeurt alles.

TIJD

En misschien is dit wel de belangrijkste van allemaal.

Tijd.

Ik zeg niet langer: “Daar heb ik geen tijd voor.”

Ik voel, daar maak ik tijd voor.

Want hoe gemakkelijk maken we tijd voor anderen?

Zelfs met een volle agenda.
Zelfs als we eigenlijk al over onze eigen grenzen heen gaan.

“Laat me weten als ik iets voor je kan doen.”

We zeggen het bijna automatisch.

Maar tijd voor onszelf, voor ons lichaam, voor wat er in ons leeft, blijkt ineens lastig.

Alsof het egoïstisch is.
Alsof het niet kan.

Maar precies daar zit de verschuiving. Voor mij is tijd voor mezelf geen optie meer.

Het is geen luxe.
Het is geen extra.

Het is de basis.

Ik doe dit niet om iets te fixen.

Ik doe dit omdat mijn lichaam iets wil laten bewegen.
Omdat alles wat zich heeft opgebouwd, nu de ruimte krijgt om er te zijn.

En ik kies ervoor om te luisteren.

Misschien voel je dat dit ook is wat jij nodig hebt.

Niet meer doorgaan, maar vertragen.

Niet blijven dragen, maar leren zakken.

Wil je jezelf hierin ondersteunen, dan vind je hier mijn must-haves.

�� [ontdek mijn must-haves]

En voel je dat je dit niet alleen wilt doen, dat je wilt leren hoe je jezelf hierin kunt dragen, dan ben je welkom.

Liefs,

Danielle

Waarom we ons lichaam minder vertrouwen dan een pil

Mon, 23 Mar 2026 07:45:19 GMT

We voelen het wel, maar we geloven het niet

Soms denk ik dat ik mezelf zou moeten verpakken. In een doosje, met een bijsluiter erbij. Een zorgvuldig uitgeschreven overzicht van mogelijke effecten, in kleine letters, variërend van mild tot intens.

“Let op: deze behandeling kan leiden tot diepe ontspanning, emotionele ontlading, onverwachte inzichten en een lichaam dat weer begint te voelen wat het al die tijd heeft vastgehouden.”

Misschien zouden mensen het dan serieuzer nemen. Misschien zouden ze het sneller vertrouwen.

Wat we zijn gaan vertrouwen

Er zit iets fascinerends in de manier waarop we zijn gaan vertrouwen op een pil.

Klein, verpakt in plastic, voorzien van een bijsluiter die zo uitgebreid is dat je er zonder moeite een muur mee zou kunnen behangen.

We lezen over bijwerkingen. Over risico’s. Over alles wat er mogelijk mis kan gaan.

En toch nemen we het, vaak zonder aarzeling.

Omdat het ons wordt aangereikt als oplossing.
Omdat het een naam heeft die we kunnen uitspreken.
Omdat het past binnen een systeem dat we hebben leren vertrouwen.

Dat systeem heeft ons veel gebracht.Het heeft kennis gebracht, structuur, veiligheid en in veel gevallen ook verlichting.

En ergens, bijna ongemerkt, is er in datzelfde proces ook iets verschoven. De focus is steeds verder komen te liggen op het behandelen van klachten, het beheersen van symptomen en het creëren van controle. Terwijl de oorsprong van genezing ooit veel dichter lag bij het ondersteunen van het lichaam zelf.

Bij het luisteren.
Bij het versterken van wat er al is.
Bij het samenwerken met een systeem dat van nature gericht is op herstel.

Die beweging van ondersteunen naar overnemen, van luisteren naar beheersen, heeft ons veel gebracht. En tegelijkertijd heeft het ook afstand gecreëerd.

Afstand tot de oorsprong.
Afstand tot het lichaam.
Afstand tot het directe vertrouwen in wat we zelf kunnen voelen.

De eed van Hippocrates

Wat ik daarin zelf altijd bijzonder vind, is de oorsprong van de eed die artsen afleggen.

De eed van Hippocrates ontstond in een tijd waarin genezing niet los stond van de natuur, maar er juist volledig mee verweven was. Waarin het lichaam werd gezien als een intelligent systeem dat ondersteund kon worden met wat de aarde zelf voortbracht.

De intentie was helder: dienen, niet schaden, en werken in afstemming met het leven zelf.

Wanneer je dat beseft, voelt het bijna paradoxaal hoe ver we daar soms van verwijderd zijn geraakt. Alsof we zijn gaan vertrouwen op de afgeleide vorm, en de oorsprong langzaam uit het zicht is verdwenen.

Niet omdat het er niet meer is, maar omdat we het zijn verleerd om het als zodanig te herkennen.

“The natural healing force within each one of us is the greatest force in getting well.”

— Hippocrates

Het lichaam vergeet niets

Het lichaam reageert op wat het meemaakt.
Het lichaam slaat op wat niet verwerkt kan worden.
En het lichaam laat los wanneer het daar de ruimte en veiligheid voor krijgt.

Het is een intelligent systeem, voortdurend in beweging, altijd gericht op balans en herstel.Tegelijkertijd voltrekt dat proces zich grotendeels buiten ons zicht. Het laat zich niet altijd vangen in meetbare waarden, duidelijke labels of een diagnose die we kunnen benoemen.

Juist daar ontstaat vaak de twijfel. Op het moment dat er wél iets verandert, maar we het niet direct kunnen verklaren.
Wanneer we het voelen, maar het niet kunnen onderbouwen. Wanneer het subtiel is, en daardoor bijna ongemerkt.

Zelfs dan zijn we geneigd om het in twijfel te trekken. Niet omdat het er niet is, maar omdat we het zijn verleerd om datgene wat we voelen als waarheid te erkennen.

Het moment waarop we het voelen…en het toch ontkennen

Hij ligt op de tafel, zijn handen losjes naast zijn lichaam.

In het begin nog licht gespannen. Alsof zijn lichaam niet helemaal zeker weet of het zich al mag overgeven. Zijn adem zit hoog. Kort. Beheerst. We zeggen niet veel.

De klanken vullen de ruimte, zacht en dragend. Trillingen die niet alleen hoorbaar zijn, maar voelbaar doorwerken in het lichaam.

Langzaam verandert er iets. Zijn adem zakt. Zijn schouders worden zwaarder. De spanning die eerst nog subtiel aanwezig was, begint plaats te maken voor iets anders.

Ruimte.

Ergens halverwege zie ik het gebeuren. Een kleine beweging in zijn gezicht. Zijn kaken die iets loslaten. Zijn voorhoofd dat verzacht.

Zijn lichaam begint te reageren op iets wat zijn hoofd nog niet begrijpt.

Na afloop blijft hij nog even liggen. Alsof hij terug moet komen van een plek waar hij een tijd niet is geweest.

Wanneer hij zijn ogen opent, kijkt hij me even aan en zegt:

“Dit is wel bijzonder…ik voelde van alles, zag allerlei kleuren. Alsof er iets verschoof. Zo'n diepe ontspanning die ik in geen jaren heb ervaren”

Een korte stilte volgt. Dan gaat hij zitten, haalt zijn schouders iets op en voegt er bijna automatisch aan toe:

“Maar dat zal wel toeval zijn.”

En daar is het. Dat ene moment. Waarin alles wat net gevoeld is, in een paar seconden wordt teruggebracht tot iets kleins. Iets wat geen betekenis hoeft te hebben. Niet omdat het er niet was. Niet omdat het niet echt was, maar omdat het niet past binnen wat we hebben geleerd te vertrouwen.

Dit zie ik vaker. Dat iemand iets ervaart wat hij of zij niet kan ontkennen. Dat het lichaam duidelijk laat voelen dat er iets verandert.

En dat het hoofd er direct overheen beweegt. Het probeert het te begrijpen. Het probeert het te verklaren. En als dat niet lukt, wordt het zachter gemaakt. Kleiner. Minder belangrijk.

We zijn zo gewend geraakt om te vertrouwen op wat van buiten komt, dat het soms bijna ongemakkelijk voelt om te vertrouwen op wat van binnen gebeurt. Zelfs wanneer het lichaam het ons al laat zien.

Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar

Laat één ding helder zijn.

De reguliere zorg heeft een belangrijke plek. In veel situaties is zij onmisbaar. Er is kennis, ervaring en toewijding die elke dag opnieuw het verschil maken voor mensen.

Het is niet iets wat ontkend hoeft te worden. Integendeel.

En tegelijkertijd voelt het soms alsof er een scheiding is ontstaan die nooit zo bedoeld was. Alsof er gekozen moet worden tussen twee werelden. Tussen wat we “ regulier ” noemen en wat vaak wordt weggezet als “ alternatief ”.

Terwijl die twee, in de basis, veel dichter bij elkaar liggen dan we zijn gaan geloven. Veel van wat binnen de reguliere geneeskunde wordt toegepast, vindt zijn oorsprong in wat er al duizenden jaren werd gebruikt. In planten, kruiden, natuurlijke extracten en het ondersteunen van het lichaam zelf.

Dat fundament is niet verdwenen. Het heeft alleen een andere vorm gekregen.

Wat opvalt, is dat er vanuit de alternatieve hoek zelden wordt ontkend dat de reguliere zorg waardevol is. Er is respect voor wat er mogelijk is.Voor wat er gedaan kan worden wanneer het echt nodig is.

De beweging lijkt echter minder vaak de andere kant op te gaan.

Alsof er minder ruimte is om te erkennen dat ook buiten de bekende kaders iets kan bestaan wat werkt. Iets wat niet altijd direct meetbaar is, maar wel voelbaar en zichtbaar in verandering.

Misschien zit daar wel een uitnodiging. Niet om het één boven het ander te plaatsen. Niet om te overtuigen of te bewijzen, maar om weer naast elkaar te durven staan. Met de erkenning dat genezing niet één vorm heeft. Dat het lichaam op meerdere lagen werkt en dat verschillende benaderingen elkaar kunnen versterken, in plaats van uitsluiten.

Want uiteindelijk is er één ding wat beide werelden delen.

De intentie om bij te dragen aan herstel. Aan verlichting. Aan het welzijn van de mens.

En misschien zou het al een verschil maken…als er, naast kennis en controle, ook weer ruimte komt voor vertrouwen.

En jij dan?

Misschien herken je het wel.Dat je iets voelt in je lichaam…een subtiele verandering, een verschuiving, een moment van rust of juist spanning die eindelijk zichtbaar wordt. En dat er vrijwel direct daarna een stem opkomt die het in twijfel trekt.

Die het relativeert.

Die het kleiner maakt.
Die zegt dat het toeval is, of dat het vast ergens anders vandaan komt.

Misschien heb je het al vaker ervaren. Dat je lichaam signalen geeft. Dat het ergens op reageert. Dat het probeert iets duidelijk te maken.

En dat je hoofd er net iets sneller overheen beweegt.

Omdat het logisch wil blijven.
Omdat het zekerheid zoekt.
Omdat het is gewend om te vertrouwen op wat van buiten komt.

Er zit niets verkeerds in dat mechanisme. Het heeft je waarschijnlijk juist geholpen om grip te houden, om te navigeren, om te functioneren in een wereld die vraagt om duidelijkheid en verklaringen. En tegelijk kan het er ook voor zorgen dat je jezelf langzaam een beetje kwijtraakt.

Niet groots of dramatisch, maar subtiel.

In het niet serieus nemen van wat je voelt.
In het blijven zoeken naar bevestiging buiten jezelf.
In het wachten tot iets of iemand anders zegt dat het klopt.

Misschien ligt de uitnodiging wel precies daar.

Niet om alles ineens anders te doen.
Niet om blind ergens in te geloven.

Maar om, heel voorzichtig, weer een klein beetje ruimte te maken voor wat je al weet. Voor wat je lichaam je al laat zien.

Niet als bewijs, maar als begin van vertrouwen.

Misschien is dit het begin

Misschien is het minder ingewikkeld dan we zijn gaan denken.

Misschien vraagt het niet om meer kennis, niet om nog meer verklaringen en ook niet om iemand die het voor ons bevestigt.

Misschien begint het juist hier.

In het opnieuw leren luisteren naar wat er al voelbaar is. Naar wat het lichaam al die tijd al aangeeft. Naar de signalen die vaak zacht beginnen, maar steeds duidelijker worden wanneer we ze serieus nemen.

We hoeven niet alles te begrijpen om te erkennen dat er iets verandert.

We hoeven het niet direct te kunnen verklaren om het waarde te geven.

Dit is dan misschien wel de verschuiving waar we naar terug mogen bewegen.

Dat we stoppen met het direct in twijfel trekken van wat we voelen en beginnen met het voorzichtig weer vertrouwen.

Niet blind. Niet zonder onderscheid, maar aanwezig. Bewust. En in verbinding met ons eigen lichaam.

Want onder alles wat we hebben geleerd, onder alle systemen, verklaringen en overtuigingen, ligt nog altijd hetzelfde fundament.

Een lichaam dat weet.
Dat reageert.
Dat zichzelf probeert te herstellen, telkens weer.

Het enige wat het lichaam nodig heeft, is dat we luisteren, dat we het werkelijk zien en niet pas stilstaan wanneer we niet meer verder kunnen. Zodat we al bij het eerste signaal kunnen handelen.

Wanneer heb jij voor het laatst iets gevoeld en het daarna toch in twijfel getrokken?

Wat zou er gebeuren als je dat gevoel dit keer niet weg relativeert, maar er even bij blijft?

Mijn uitnodiging voor jou

Misschien voel je, ergens tijdens het lezen, dat er iets in beweging komt.

Geen groot inzicht. Geen antwoord in woorden, maar een subtiele verschuiving. Een moment van herkenning.

Dat is vaak waar het begint. Niet in het begrijpen, maar in het toelaten.

Als je merkt dat je lichaam al langer signalen geeft en je voelt dat het tijd is om daar niet langer overheen te bewegen…

Dan nodig ik je uit om het te komen ervaren. In mijn praktijk werken we niet vanuit het oplossen, maar vanuit het opnieuw verbinden.
Met je lichaam.
Met wat er vastzit.
Met wat gevoeld wil worden.

Zodat jouw systeem weer kan doen wat het van nature al kan: herstellen.

Je bent welkom.

→ Plan hier je sessie
→ Of stuur me een berichtje als je eerst wilt afstemmen

Rouw & Rauw

Sat, 15 Nov 2025 12:57:38 GMT

De waarheid die we zo lang hebben vastgehouden

Rouw.
Het woord alleen al draagt een echo van verlies, van stilte, van iets wat stopt met leven.
Maar de afgelopen week herinnerde het leven me er opnieuw aan dat rouw niet altijd gaat over dood.

Soms rouwen we om iets wat nooit heeft kunnen bestaan.
Soms rouwen we over een relatie die we zo graag hadden gewild, maar die nooit werkelijk vorm kreeg.
Soms rouwen we om een versie van onszelf die we moesten loslaten om eindelijk te kunnen ademen.

Rouw is zoveel meer dan afscheid nemen.
Rouw is ook erkennen.
Rouw is durven kijken naar de rauwe waarheid.
Rouw is jezelf toestaan om te voelen wat je lichaam al jaren fluistert, soms zelfs schreeuwt, terwijl je hoofd er weg bij probeerde te blijven.

En juist dát maakt rouw zo heilig.

De rouw om wat nooit heeft kunnen leven

We denken dat rouw hoort bij iets tastbaars.
Een persoon.
Een ingrijpend moment.
Een duidelijke gebeurtenis.

Maar de meest stille, meest onderhuidse vorm van rouw is die om dingen die nooit zijn gebeurd.

De droom die je droeg maar moest begraven.
Het pad waarvan je dacht dat het het jouwe zou zijn, maar dat nooit tot bloei kwam.
De liefde of erkenning waar je als kind naar verlangde, maar die nooit volledig werd gegeven.

We dragen zoveel lagen van ongeziene rouw.
Rouw die we wegzetten als “onbelangrijk” omdat we niet geleerd hebben om te rouwen om dingen die geen vorm kregen.

Het lichaam maakt echter geen onderscheid.
Het lichaam rouwt om elk verlies, concreet of onzichtbaar.

Wanneer we een verlangen moeten loslaten…
Wanneer een visie verandert…
Wanneer we toe moeten geven dat iets waar we al jaren aan vastklampten nooit werkelijkheid zal worden…dan voelt dat als sterven.

Niet van buiten.
Maar van binnen.

En juist die innerlijke sterfprocessen zijn het meest transformerend.

Rouw om de band die er nooit was

Dit is een rouw die velen dragen, maar waar bijna niemand over spreekt.
De rouw om een ouder waarmee je nooit echt verbinding kon maken.
De rouw om een moeder die er wel was, maar niet aanwezig.
De rouw om een vader die je niet kon bereiken.
De rouw om gezinsrelaties die nooit veilig voelden.
De rouw om familiebanden waarin liefde altijd ingewikkeld bleef.

De rouw om wat je nooit hebt gekregen is een van de meest rauwe vormen van verdriet.

Want rationeel weet je vaak
“Het kon niet anders.”
“Ze deden wat ze konden.”
“Het lag niet aan mij.”

Maar het lichaam zegt iets anders.

Het lichaam rouwt niet om logica. Het lichaam rouwt om gemiste voeding.
Om veiligheid die je niet hebt gevoeld.
Om liefde die je niet hebt kunnen ontvangen.
Om de aanraking of erkenning die nooit kwam.

Dat is geen verwijt.
Dat is een feit.

En zolang dit stuk ongezien blijft…zolang we denken dat “begrijpen” genoeg is…blijft de rouw zich verstoppen in onze diepte.
In ons zenuwstelsel. In ons hart. In onze patronen. In onze relaties.

De rauwheid die we zo lang vermijden

Rouw is rauw.

En rauwheid is precies dat deel waar we niet graag naartoe bewegen.

Rouw vraagt je te stoppen met vluchten.
Rouw vraagt je om stil te worden.
Rouw vraagt je om te voelen wat je jarenlang hebt weggeduwd omdat je geen ruimte had om het te dragen.

Het vraagt om eerlijk te zijn over het deel in jou dat pijn doet.
Het deel dat boos is.
Het deel dat nog steeds wacht op iets wat nooit zal komen.
Het deel dat teleurgesteld is in zichzelf of in het leven.

Rouw vraagt zachtheid, maar rouw vraagt óók vuur.

Het vuur dat zegt: “Ik kijk. Ik voel. Ik blijf.”

Rouw is het moment waarop we stoppen met vechten tegen de waarheid…en haar eindelijk toelaten. Wanneer je dat doet, gebeurt er iets heiligs. Er komt ruimte.

Ruimte waar eerder spanning zat.
Ruimte waar schaamte zat.
Ruimte waar ontkenning zat.

Rouw opent.
Rouw ademt.
Rouw maakt vrij.

Waarom rouw pas stopt wanneer we voelen

We denken dat tijd alle wonden heelt, maar tijd heelt alleen wat gevoeld mag worden.

Rouw die we niet toelaten, nestelt zich in de toekomst.
In onze relaties.
In onze triggers.
In onze keuzes.

Het toont zich in het krampachtig vasthouden.
In het alles “zelf moeten doen”.
In angst om verbinding.
In moeite met loslaten.
In overgave die nooit helemaal lukt.

Onverwerkte rouw wordt een schaduw die blijft fluisteren totdat je haar aankijkt. Wanneer we eindelijk toestaan dat de emotie, die golf, die trilling, die brandende pijn in het hart er mag zijn…dan pas begint het lichaam te ontspannen. Dan pas stopt rouw met achtervolgen. Dan pas kan het verleden het verleden worden.

Rouw is geen proces van het hoofd. Rouw is een proces van het lichaam. En daarom is lichaamswerk zo essentieel.
Soundhealing.
Adem.
Aanraking.
Schaduwwerk.

Het zijn deuren terug naar dat deel van jou dat al die tijd heeft gewacht om gezien te worden.

Wanneer rouw heilig wordt

Rouw is niet het einde. Rouw is het portaal.

Het portaal naar een leven dat ruimer voelt.
Een leven waarin je liefdevoller met jezelf omgaat.
Een leven waarin je eindelijk stopt met overleven.
Een leven waarin je eigen waarheid zwaarder weegt dan de verwachtingen van anderen.

Rouw herinnert je aan wie je bent zonder de verhalen.
Rouw herinnert je aan je vermogen om te voelen.
Rouw herinnert je aan je kracht om opnieuw te kiezen.

En precies daar…in dat moment…wordt rouw sacred.

Mini-Reflectie voor jou

✨ Waar rouw jij nog om, zonder dat je het zo hebt genoemd?
✨ Wat mag je eindelijk zien, voelen of eren, zonder schuld, zonder oordeel?
✨ Welk deel van jou wacht al jaren op jouw aanwezigheid?

Adem.
Voel.
Schrijf.
Wees zacht.
En wees eerlijk.

Rouw vraagt dat van je. Niet meer. Niet minder.

Ondersteun je proces met mijn favoriete tools:

– dōTERRA Frankincense voor hart- en rouwprocessen
– Magnesium voetenbad + Adaptiv Blend van dōTerra
– Blauwe Lotus (thee)

Voel je dat er iets in jou gezien wil worden?

Als je merkt dat er stukken rouw onder de oppervlakte liggen oud verdriet, onvervulde verlangens, banden die pijn doen, dan loop je dit niet alleen. Ik ondersteun je graag in het onderzoeken van wat jouw lichaam nog draagt. Samen gaan we de diepte in, op een manier die veilig, zacht en eerlijk is.

Je bent welkom voor een gratis intakegesprek , zodat we kunnen voelen wat jouw volgende stap is en welke vorm van lichaamswerk of soundhealing jou het beste kan ondersteunen.

De waarheid tussen al het helen

Thu, 23 Oct 2025 21:20:18 GMT

Er zijn dagen dat ik met liefde naar onze wereld kijk. De wereld van het helen, van klank, adem, aanraking, energie.
Zoveel mensen met een open hart, met een oprecht verlangen om anderen te helpen. En tóch…voel ik steeds vaker wrijving. Een subtiel ongemak. Een fluistering van: “ Wacht even, dit klopt niet helemaal. ”

We lijken in een tijd te leven waarin iedereen wéét hoe het moet.
Het ijsbad is goed, nee, het is te heftig.
Je mag trillen of juist niet, want dan zit je in freeze.
Je moet loslaten of juist doorvoelen. Zacht werken, krachtig werken, systemisch, energetisch, quantum, shamanic…

Soms lijkt het alsof we collectief vergeten zijn waar heling werkelijk over gaat.

De paradox van het helpen

Ik weet hoe het is om met alles wat je hebt te willen helpen, hoe het voelt om iets in handen te hebben dat werkt, en dat met de wereld te willen delen. Ook weet ik hoe het is om te hopen dat mensen eindelijk gaan zien wat jouw methode kan betekenen, omdat je diep van binnen voelt: dit kán verschil maken. Maar tussen die vurige intentie en de realiteit van het ondernemen, zit een dunne lijn.

We willen zoveel mensen bereiken, dat we soms vergeten wat we eigenlijk wilden brengen: veiligheid.

Ik merk het ook bij mezelf. Een sessie met een cliënt duurt misschien anderhalf uur, maar ik leef er de halve dag omheen.
Een uur voorbereiding, drie kwartier afronding, en daarna mijn eigen energie weer zuiveren, landen, herstellen.
Het is geen 9-tot-5-werk.
Het is sacred werk.
En ja, dat vraagt een eerlijke prijs.

Maar zodra we onze manier van werken gaan verkopen als de manier, verliezen we iets essentieels.
Dan raken we de bedding kwijt die heling juist mogelijk maakt.

Een moment dat iets in mij brak

Een paar maanden geleden kwam er een man bij me binnen.
Zachte ogen, maar een lichaam vol spanning.
Hij vertelde dat hij een jaar eerder een kundalini-activatie had gedaan.
“Het was intens,” zei hij. “Maandenlang heb ik me verloren gevoeld. Donker, leeg, ver weg van mezelf.”

De sessie had hij gedaan bij zijn vriendin. Iemand bij wie hij zich volledig veilig voelde. En juist dát maakte het zo intens:wanneer je lichaam zich veilig waant, kan het zich volledig openen. En als er dan iets vrijkomt wat groter is dan wat iemand kan dragen,ontstaat er verwarring aan beide kanten.

Zij had dit nog nooit meegemaakt. Het was haar ook nooit geleerd dat zó’n reactie mogelijk is.
Uit schrik, en misschien ook uit schuldgevoel, is ze gestopt met haar werk.

Toen hij dat vertelde, brak er iets in mij. Niet uit oordeel, maar uit verdriet. Omdat ik voelde dat haar intentie zuiver was, dat hun verbinding echt was, maar dat zuiverheid zonder kennis, zonder gronding, een gevaarlijk wankel iets wordt.

Ik heb hem gezegd dat het niet de bedoeling is dat ze stopt. Dat dit bij haar is gekomen om van te leren. Ze heeft iets moois in handen, maar ze mist nog het fundament van veiligheid. En dat fundament is waar heling begint. Zonder die basis verandert een sessie in een trucje. En een trucje, hoe liefdevol of mooi verpakt ook, heeft niets met belichaming te maken.

Wanneer oordeel het veld binnensluipt

Ik las laatst nog een comment onder een post van iemand.
Een video van nog geen twintig seconden.
Iemand schreef daaronder dat wie tijdens een sessie schokt, “ niet goed begeleid is en waarschijnlijk in freeze zat .”

En ik dacht: oké, dus op basis van een filmpje van twintig seconden weet jij wat daar gebeurde?

We vergeten soms dat wat we zien maar een fractie is van wat er werkelijk plaatsvindt. Dat je energie niet kunt vangen in een paar beelden, en dat een oordeel op afstand niets te maken heeft met zuiverheid.

Want als je zoiets waarneemt en meteen denkt: “dat is niet goed”, zegt dat vooral iets over jouw manier van werken. Dat jij op dit moment (nog) niet kiest voor die vorm van expressie, omdat het voor jou niet klopt of niet veilig voelt, en dat is helemaal oké. Maar je kunt niet weten wat er in het veld van die ander gebeurde, of iemand in een freeze zat, of juist in een diepe ontlading.

Het pijnlijke is: de persoon die in dat filmpje te zien is, kan dat commentaar óók lezen. Misschien ging diegene met een goed gevoel naar huis, omdat er iets wezenlijks verschoven was. En ineens ontstaat er twijfel: Was het dan tóch verkeerd wat ik voelde?

Dat is waar oordeel schade aanricht.

Niet alleen in woorden, maar in de subtiele laag van vertrouwen.

En laat me duidelijk zijn: oordelen mag . Een oordeel is menselijk. Het is een vorm van onderscheidingsvermogen, het laat zien wat voor jou klopt, wat niet, waar jouw grenzen liggen. Maar zodra je je oordeel inzet om andermans ervaring af te keuren, raak je los van verbinding. Dan wordt onderscheid veroordeling, en dat is precies wat de zuiverheid uit het veld haalt.

Wanneer het veld zijn richting verliest

En dit is misschien wel de wrangste kant van het verhaal. Want door alle verwarring die we met elkaar creëren, door elkaar tegen te spreken, door te roepen dat de één zuiver is en de ander onveilig, door iedere nieuwe methode tot dé waarheid te verheffen, gebeurt precies dat wat we níét willen.

Mensen keren zich af van het energetische en holistische veld, omdat ze niet meer weten wie of wat ze kunnen vertrouwen.
Gisteren was het ijsbad nog de poort naar bewustzijn, vandaag is het gevaarlijk voor het zenuwstelsel.
Gisteren mocht je trillen en ontladen, vandaag lees je dat je waarschijnlijk in freeze zat.

En dus keren velen terug naar wat ze kennen, naar de reguliere zorg, waar tenminste nog duidelijkheid lijkt te bestaan, ook al brengt die niet altijd echte heling. En dat is zó zonde. Want het is niet de kracht van ons werk die tekortschiet, het is de eenheid in onze boodschap die ontbreekt.

Wat ik ben gaan begrijpen

Door de jaren heen heb ik geleerd dat veiligheid geen bijzaak is, het ís de methode. Zodra ik mijn handen op iemand leg en mijn systeem zegt ja, ontstaat er een veld waarin het lichaam zijn eigen weg weet.

Soms zacht. Soms heftig.
Soms stil. Soms luid.
Het maakt niet uit.
Zolang het veilig is.

Een sessie is niet geslaagd omdat iemand schreeuwt, of juist in stilte verdwijnt. Het is geslaagd als iemand zich gedragen voelde.
Als alles er mocht zijn.
Als het lichaam het tempo mocht bepalen.

Heling is niet het schokken, niet het spektakel. Het is de ruimte tussen de ademhalingen, waar waarheid zich ontvouwt.

De vrijheid om te voelen

Aan jou, de zoeker, de ontvanger, de mens die probeert te begrijpen wat goed voor hem is: laat je niet gek maken door alle ruis.

De spirituele wereld is prachtig, maar ook luid. Zoveel stemmen die zeggen wat goed voor je is. Maar de enige stem die echt telt, is die van jouw lichaam.

Vraag.
Luister.
Voel.
Waar voel je veiligheid?
Bij wie kun je zakken zonder te moeten presteren?

En ga er zonder verwachting in. Ga niet voor het resultaat, maar voor de ervaring zelf.
Stel je open voor alles wat mag komen, licht, donker, stilte, trilling, emotie. Want zowel ik als mijn collega’s kunnen niet toveren, en we werken niet op knopdruk. Wat we wél doen, is ruimte houden voor wat wil ontstaan. En hoe opener jij in dat veld stapt, hoe groter het wordt, en hoe meer magie er kan gebeuren.

Kies dus niet omdat iets vaak voorbij komt op Instagram, maar omdat je voelt: hier klopt het, hier mag ik zijn.

Tot slot

Heling vraagt geen heilige methode, maar eerlijke aanwezigheid.
Geen ego, maar belichaming. Geen spektakel, maar veiligheid.

Er is geen dé waarheid. Er is alleen waarheid en die leeft in jou, in mij, en in ieder lichaam dat durft te voelen.

En ja, je mag een oordeel hebben.
Ik ook.

Een oordeel is niets anders dan onderscheidingsvermogen, het laat zien waar jouw grenzen liggen, wat voor jou klopt, wat niet. Zolang we dat besef meenemen, blijft ons oordeel zuiver, en wordt het geen wapen, maar een spiegel.

En misschien voel je, terwijl je dit leest, dat dit ook iets in jou raakt. Dat verlangen om niet alleen te ontvangen, maar ook te leren hóe je iemand kunt dragen. Om te werken vanuit jouw intuïtieve kracht, met kennis van het lichaam, de energie, en de veiligheid die nodig is om echt te helen.

Dat is precies wat we in The Chakra Code Opleiding doen: leren hoe jij vanuit jouw zachte, intuïtieve kracht een ander kunt begeleiden niet vanuit een methode, maar vanuit belichaming, bedding en bewustzijn.

Wil je ervaren hoe het voelt om door mij gedragen te worden in een veld van veiligheid en zuiverheid?
Boek hier jouw sessie bij Soundful

Vriendschap die niet gekocht hoeft te worden

Thu, 23 Oct 2025 21:20:15 GMT

De prijs van erbij willen horen

Er was een tijd in mijn leven waarin ik dacht dat vriendschap iets was wat je moest verdienen. Ik geloofde dat ik pas geliefd zou worden als ik maar genoeg gaf; tijd, aandacht, cadeaus, alles wat ik had. Ik was degene die altijd betaalde, altijd regelde, altijd klaarstond.
En ergens diep vanbinnen zat de overtuiging dat dit de enige manier was om verbonden te blijven. Alsof ik niet aardig genoeg was om zomaar gekozen te worden om wie ik werkelijk was.

Schulden van energie

Ik maakte schulden, niet alleen in geld, maar vooral in energie. Want het geven zonder ontvangen put uit.
En toen het punt kwam waarop ik niet meer kon dragen, verloor ik precies datgene waar ik zo hard voor had gevochten: de mensen die ik mijn vrienden noemde. Achteraf gezien was dat verlies nodig.
Het was de breuk die mijn ogen opende, de spiegel die liet zien dat ik al die tijd mijn eigen liefde had uitbesteed.

Eén van de boys

In die stilte daarna vond ik een ander soort vriendschap: dat van mannen. Ik voelde me veilig bij hen.
Er was minder drama, minder woorden, minder spel. Ik werd “één van de boys” en genoot van die rol, van de luchtigheid, van het gevoel erbij te horen zonder al te veel te hoeven voelen. Maar ook daar droeg ik een masker. Mijn zachtheid bleef op de achtergrond, mijn vrouwelijke kant verscholen achter humor en daadkracht. Het was alsof ik voortdurend balanceerde tussen gezien willen worden en mezelf niet volledig durven tonen.

De verschuiving naar zachtheid

Langzaam begon dat te verschuiven.
Ik leerde dat kracht en zachtheid geen tegenpolen zijn, maar twee kanten van dezelfde waarheid. Dat vrouwelijkheid niet zwak is, maar een vorm van oerkracht. En juist toen ik dat begon te belichamen, kwamen er vrouwen op mijn pad die anders waren dan ik gewend was.

Vrouwen die niet met elkaar streden, maar elkaar oprecht gunden.
Vrouwen die niet roddelden, maar luisterden. Die met me meehuilden én meevierden.Bij wie ik niets hoefde uit te leggen, waar mijn stilte welkom was, net als mijn woorden.

Thuiskomen in echte vriendschap

Het was een nieuw soort vriendschap, een die niet gebouwd was op doen, maar op zijn. Een vriendschap waarin ik niet hoefde te geven om gezien te worden, maar waarin ik mezelf mocht geven, precies zoals ik ben.
Waar mijn woorden niet hoefden te overtuigen, en mijn stilte even welkom was als mijn lach.
Waar ik niet kleiner hoefde te worden om de ander te laten stralen, en waar liefde niet iets was wat verdiend moest worden, maar wat vanzelf stroomde zonder verwachting, zonder voorwaarde.

Het voelde als thuiskomen. Een thuiskomen in mezelf, en tegelijk in de armen van de vrouwen die naast me staan. Vrouwen die niet bang zijn voor eerlijkheid, die mijn tranen niet sussen, maar ruimte geven. Die me herinneren aan mijn kracht wanneer ik twijfel, en die zacht blijven als ik hard voor mezelf ben.

En misschien is dát wel de grootste les die vriendschap me tot nu toe heeft gebracht: dat echte verbinding pas ontstaat wanneer we onszelf toestaan om niet meer te presteren voor liefde, maar simpelweg te ontvangen wat er al is.

Ik ben dankbaar voor deze vrouwen, voor deze vriendschappen die niet aan voorwaarden gebonden zijn.
Voor de spiegels, de lachbuien, de gesprekken die dieper gaan dan woorden.
Voor het samen dansen, huilen, zwijgen en vieren.
Voor de onzichtbare draden die ons verbinden, ook als we elkaar niet dagelijks spreken.

En als jij dit leest, en ik heb het je de laatste tijd nog niet gezegd: ik ben dankbaar voor jou in mijn leven.
Dankbaar dat je er bent, precies zoals je bent.
Dat we elkaar vinden, telkens weer, op dat punt waar liefde en waarheid elkaar raken.

De geboorte van The Circle of 13 Moons

Vanuit die ervaring, vanuit dat herinneren van wat het betekent om werkelijk verbonden te zijn, is The Circle of 13 Moons geboren.
Niet als concept, niet als project, maar als een levend veld van vrouwelijke kracht en zachtheid. Een plek waar vrouwen elkaar weer werkelijk ontmoeten, niet om beter te worden, maar om te herinneren dat ze al heel zijn. Een cirkel waarin we samen ademen, luisteren, vieren, helen. Waar de maskers langzaam mogen zakken en er ruimte ontstaat voor de waarheid van het hart.

Een ode aan sisterhood

Voor mij is The Circle een ode aan de vrouwen die me hebben geleerd wat sisterhood werkelijk betekent. Aan de vriendschappen die niet gekocht of verdiend hoeven worden, maar die ontstaan uit echtheid, vertrouwen en wederzijds respect. Het is een herinnering aan dat oeroude weten dat we elkaar nodig hebben niet om iets op te vullen, maar om elkaar te spiegelen, te dragen en te bekrachtigen.

Samen in zachtheid en vuur

Het is tijd dat we die verbinding weer omarmen.
Tijd dat we elkaar weer zien in onze grootsheid én onze kwetsbaarheid. Dat we samenkomen, in zachtheid en vuur, in liefde en waarheid, in vrouw-zijn.

The Circle of 13 Moons is een bedding van verbondenheid.
Een plek waar je niets hoeft te bewijzen, waar je gedragen mag worden. Een jaar lang samenkomen in ritueel, klank en bewustzijn om te herinneren wie je werkelijk bent.

Compassie als helend vuur

Thu, 23 Oct 2025 17:45:01 GMT

Wat als de wereld geleid werd door compassie?
In de documentaire van de Dalai Lama die ik deze week zag, zei hij iets wat diep in mij resoneerde: dat als vrouwen de wereld zouden leiden, er vanzelf meer compassie zou zijn, omdat wij van nature weten hoe we met ons hart kunnen leven.

Die woorden bleven hangen. Want compassie is voor mij één van de hoogste frequenties van mens-zijn.

Niet altijd de makkelijkste, maar wel degene die mijn leven heeft gered.

De betekenis van compassie

Het woord komt van het Latijnse com-pati ~ mee-lijden.
Maar compassie gaat dieper dan meelijden. Het is meevoelen zonder oordeel .
Het vermogen om het hart open te houden, ook wanneer de ander (of jijzelf) iets doet wat pijn doet.

Compassie zegt niet: “Het was goed wat er gebeurde.”
Het zegt: “Ik kies ervoor om het te zien vanuit liefde.”

Mijn pad naar compassie

Ik groeide op in een grote Molukse familie, warm, levendig, maar ook vol contrast.
Als eerste halfbloedje voelde ik me vaak anders. En al die jaren had ik het gevoel dat mijn broertje en ik twee totaal verschillende moeders hebben gehad. Dat was mijn waarheid, mijn beleving.

Er was liefde, maar ook pijn.
En een eenzaamheid die ik lang niet kon benoemen.

Ik heb gestaan op de stenen van haat, boosheid, woede. Ik heb de kilte van depressie gevoeld, het niet-meer-willen leven.
Maar juist omdat ik daar ben geweest, weet ik vandaag wat liefde écht is.

Want alleen wie de lage frequenties kent, het donker, de schaamte, de wanhoop kan de diepte van liefde volledig belichamen.

En laat me dit ook eerlijk zeggen: de relatie met mijn moeder was vroeger, op z’n zachtst gezegd, moeizaam. Maar één ding is zeker, ik houd onvoorwaardelijk van haar. Niet ondanks alles, maar met alles. Zij is één van mijn grootste leraren geweest in het openen van mijn hart. In het vinden van compassie, waar eerst vooral pijn zat.

De zielen die ons pad kruisen

Ik geloof dat onze ziel voor haar komst naar aarde al wist wat er geleerd moest worden. Dat we allemaal onze lessen krijgen, en dat daar hoofdrolspelers en figuranten bij horen. Sommigen brengen licht. Anderen brengen storm.

Maar allemaal dragen ze bij aan ons ontwaken. Zelfs de ‘slechteriken’ in mijn levensfilm waren nodig. Zij hebben mij geleerd waar mijn grenzen liggen, wat mijn hart nodig heeft, en hoe liefde eruitziet wanneer ze getest wordt.

Vandaag kan ik voelen: ik ben dankbaar voor iedereen die mijn hart ooit heeft gebroken, want zij hielpen mij het te openen.

Voor jou

Misschien lees je dit en denk je: “Ja, maar dít mens, die kan ik echt niet met compassie bekijken.”
Ik begrijp dat. Echt. Maar wat als je het niet voor die ander doet, maar voor jezelf?

Wat als compassie geen excuus is voor wat er is gebeurd, maar een uitnodiging om jezelf te bevrijden?

Want zolang je vastzit in boosheid, verdriet of wrok, blijf je energetisch verbonden met het verleden. Elke keer dat je het herhaalt in je hoofd, bevestig je onbewust dat het jou nog steeds vasthoudt.

Als jij vandaag ervoor kiest om te zeggen: “Mijn verleden heeft mij gevormd, maar het bepaalt niet langer hoe ik me nú voel.” Dan keer je terug naar je eigen kracht. Dan breng je je energie terug naar het hier en nu.

Compassie betekent niet dat je vergeet, of dat je goedkeurt wat er is gebeurd. Het betekent dat je kiest om vrij te zijn. Om niet langer te leven vanuit de wond, maar vanuit de wijsheid die eruit is voortgekomen.

Wanneer je met compassie naar jezelf kijkt, begint het lichaam te ontspannen. Je adem wordt dieper. Je hart opent zich een stukje verder. En wat ooit pijn deed, wordt zachtheid die door je heen mag stromen.

Dat is de kracht van compassie. Het is de plek waar pijn transformeert in bewustzijn, en waar liefde weer kan ademen.

Oefening: adem compassie in

Sluit even je ogen.
Voel je lichaam, hier, nu.
Adem rustig in…en uit.

Voel waar in jouw lijf je wat zachtheid mag toelaten.
Misschien een plek die gespannen is, zwaar voelt, of gesloten.
Je hoeft er niets aan te veranderen.
Je hoeft niets te fixen.

Adem er alleen maar naartoe.

Stuur er compassie naartoe.
Liefde.
Warmte.

Laat het zijn, precies zoals het is.
Alles wat zich aandient, mag er zijn.
Het is oké wat je voelt.
Het is oké wat er nog pijn doet.

Elke ademhaling is een herinnering dat je niet opnieuw door het verleden hoeft je hoeft het alleen met liefde te omarmen.

Mini-Reflectie

Kun jij vandaag één situatie herinneren waarin je jezelf of iemand anders met compassie kunt zien?
Wat zou er in jou verzachten als je dat deed?

Compassie is geen zwakte. Het is de kracht van een open hart . Een helend vuur dat alles transformeert wat het aanraakt.

Wil jij leren hoe je ook in jouw leven vanuit compassie kunt leven zonder jezelf te verliezen?

Lees hier meer over mijn sessies en ceremonies of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief , waarin ik maandelijks deel over liefde, heling en bewustzijn.

Oordelen mag. Zolang je het met je hart doet.

Fri, 10 Oct 2025 08:55:15 GMT

Iedereen lijkt tegenwoordig bang te zijn om een oordeel te hebben.
Bang om iets “verkeerds” te zeggen, bang dat het de trilling verlaagt, bang om niet bewust genoeg te zijn.
Maar wat weegt eigenlijk zwaarder het oordeel zelf, of de angst om er één te hebben?

We lijken in een tijd te leven waarin alles door de spirituele bril moet worden gefilterd. Waarin we bij alles wat we denken of voelen eerst checken of het wel “hoog” genoeg is. En ik snap het.
We willen vanuit liefde leven, we willen niet oordelen of scheiden, we willen helen. Maar ergens… zijn we in dat streven ook een beetje vergeten dat we mens zijn. En mens-zijn betekent: voelen, waarnemen, kiezen.

Wat betekent oordelen eigenlijk?

Volgens de Dikke Van Dale betekent oordelen:

een mening vormen over iets of iemand,
beslissen of iets goed of fout is,
inzicht hebben in wat goed of slecht is.

Nergens staat dat het over afwijzen gaat.
Oordelen is in essentie niets meer dan onderscheidingsvermogen , een innerlijk kompas dat ons helpt te voelen wat wel en niet klopt voor ons. Het wordt pa s veroordeling , wanneer we dat kompas g ebruiken om iemand anders te verlagen in plaats van om zelf wijzer te worden.

Een voorbeeld uit het veld

Neem nu social media.
Er komt van alles voorbij.
Van collega-therapeuten, coaches, healers etc., mensen die, net als ik, het verlangen hebben om iets moois de wereld in te brengen.
Maar soms lees ik dingen en denk ik oprecht: jeetje, moet dit nou zo?

Laatst nog.
Een post waarin iemand schreef dat háár methode de enige échte weg naar heling was. Dat alles daarbuiten “gevaarlijk” of “niet zuiver” zou zijn. Er werd zelfs subtiel neergekeken op collega’s die anders werken.

En ik voelde van alles. Een stukje irritatie, maar ook verdriet.
Niet omdat ik die persoon wil afvallen, maar omdat ik voel hoe vaak we in het spirituele veld precies datgene herhalen waarvan we dachten dat we het waren ontstegen, beter-weten, uitsluiting, ongenuanceerde waarheden.

Mijn oordeel op dat moment was helder: ik zou het anders doen . Ik zou ruimte willen laten voor meerdere waarheden. Voor verschillende manieren van werken, van voelen, van helen. En dat oordeel zegt niets over die ander, maar alles over wat ík belangrijk vind in mijn werk: veiligheid, integriteit, en vrijheid om je eigen pad te bewandelen.

Het is precies dáár waar oordeel zijn waarde laat zien.
Niet om de ander af te breken, maar om te voelen waar jij zelf voor staat.

Een oordeel is een waarneming. Een innerlijke beweging die zegt: dit klopt voor mij, dit niet .
Het is geen aanval, maar een richtingaanwijzer.
Pas wanneer we oordelen vanuit angst of pijn, wordt het hard. Maar als we durven oordelen vanuit bewustzijn, dan wordt het een spiegel.

Dan zegt het niet: “ Jij doet het fout ,” maar: “ Ik voel dat mijn pad hier anders loopt .”
Dat is onderscheidingsvermogen. Dat is volwassen spiritualiteit.

Oordeel als kompas

Dan zegt het niet: “ Jij doet het fout ,” maar: “ Ik voel dat mijn pad hier anders loopt .”
Dat is onderscheidingsvermogen. Dat is volwassen spiritualiteit.

De paradox van spirituele mildheid

We hebben “niet oordelen” zo heilig gemaakt dat we soms ons eigen vuur verliezen. We willen aardig blijven, liefdevol, neutraal.
Maar in dat streven slikken we onze waarheid in. We praten zachter, ronder, veiliger.
En voor je het weet, is alles energetisch gladgestreken, geen rimpel, geen richting meer.

Als we niets meer mogen vinden, niet meer kritisch mogen zijn, dan kunnen we ook niet meer spiegelen.
Niet meer uitdagen. Niet meer écht samen leren.

Want juist in het verschil, in de wrijving tussen visies, ontstaat groei.

En laten we eerlijk zijn: de angst om veroordeeld te worden weegt vaak zwaarder dan het oordeel zelf.
We passen onze woorden aan, we filteren onze meningen, we fluisteren waar we eigenlijk willen spreken.
Maar wat als juist dát onze trilling verlaagt? Niet het oordeel, maar het afsnijden van onze eigen waarheid.

Bewust oordelen is een kunst

Er is een groot verschil tussen oordelen over iemand en bewust voelen wat iets met je doet.
Het eerste sluit af.

Het tweede opent.

Wanneer ik zeg: “ Dit voelt niet zuiver voor mij ,” zeg ik niet: “ Jij bent fout .”
Ik zeg: “ Mijn waarheid vraagt om iets anders .” Dat is een oordeel met het hart. Zacht, eerlijk en begrenzend tegelijk.

Een bewust oordeel is niet scherp, maar helder.
Het is stevig, maar niet verhard.
Het is geworteld in zelfkennis, en daardoor veilig.
Het helpt je trouw te blijven aan jezelf, zonder iemand anders weg te zetten.

Misschien gaat het er niet om dat we niet oordelen, maar dat we leren hóé we oordelen.
Vanuit liefde in plaats van angst.
Vanuit bewustzijn in plaats van projectie.
Vanuit de wens om te begrijpen, niet om gelijk te krijgen.

Waar veroordeel jij jezelf nog?
En durf je daar eerlijk naar te kijken, zonder jezelf af te wijzen?

Een wereld zonder oordeel bestaat niet. Maar een wereld waarin we onze oordelen bewust gebruiken als spiegels, als richtingwijzers, als kansen om te groeien, dat is een wereld waarin we écht leren wat liefde is.

Liefde zegt niet: ik oordeel niet .
Liefde zegt: ik voel, ik kijk, ik leer…en ik blijf open .

Voel je dat het tijd is om milder te worden, ook naar jezelf?

Tijdens een gratis intake kijken we samen wat jij nodig hebt om vanuit liefde te leven, zonder jezelf voortdurend te veroordelen, te vergelijken of te moeten bewijzen. Om te leren luisteren naar je lichaam, en te vertrouwen op wat jouw waarheid je wil vertellen.

Plan hier je gratis intakegesprek en ontdek wat het betekent om écht vanuit zachtheid te groeien.

Wanneer liefde je triggert

Tue, 07 Oct 2025 14:23:37 GMT

Gisteren gebeurde het. De dag voor de volle maan.

Inmiddels leef ik een stuk bewuster met de maan. De ene maand kabbelt rustig voorbij, met zachte inzichten en kleine verschuivingen.
Maar deze maan…pffff, deze zorgde voor reuring. Alsof alles wat nog ergens vastzat, ineens naar boven moest komen.

En dat deed het ook. Gisteren reed ik met mijn opa naar zijn afspraak. Vanuit liefde. Vanuit zorg. En toch…binnen vijf minuten voelde ik een oude spanning. Elk woord dat ik zei, kreeg commentaar. Elke handeling was dom, onnodig, niet waar.
De sfeer werd zwaar, en in mij begon iets te borrelen wat ik zo goed ken: het gevoel dat ik nooit iets goed kan doen.

De trigger als poort naar bewustzijn

Hij is oud, koppig, lief en soms pijnlijk eerlijk. En terwijl ik daar zit naast hem, voel ik het gebeuren.
De kleine ik in mij wil ineenkrimpen, pleasen, glimlachen en doen alsof het me niets doet.

Maar ik merk het nu. Ik voel het. En precies dat is groei.

Het moment dat je herkent dat iets of iemand een trigger is, ben je niet meer verloren in het oude verhaal, je kijkt ernaar.
Je bent niet meer de reactie , je bent de waarnemer .

Ik kan kiezen.

Kiezen hoe ik reageer.
Kiezen om te blijven ademen.
Kiezen om niet te vluchten of te verharden, maar om aanwezig te blijven in mijn eigen lijf.

Vroeger zou ik hebben geprobeerd het goed te maken. Of had ik iets liefs gekocht, iets gegeven, iets gedaan om de liefde te verdienen, om de sfeer te herstellen. Ooit maakte ik vanuit die plek keuzes die niet altijd even verantwoord waren. Ik wilde liefde kopen, vriendschap behouden, en ik kon niet met geld omgaan. Iedereen uit mijn omgeving dacht dat ik materialistisch was, maar niemand zag de waarheid, de waarom.

Dat is bijna dertig jaar geleden. Maar voor hem is dat nog steeds wie ik ben. Het is het label dat hij ooit op me plakte, en waar hij me nog steeds door bekijkt. En ja, dat doet pijn. Het raakt het deel in mij dat zo graag gezien wil worden in de vrouw die ik nu ben. Maar vandaag kon ik ook iets anders zien: zijn woorden komen niet vanuit afwijzing, maar vanuit zorg. Vanuit zijn eigen manier van liefhebben.

Liefde betekent niet zelfopoffering

Zorgzaamheid is geen zelfopoffering.
Liefde betekent niet dat je alles moet slikken.
Soms is de meest liefdevolle actie: jezelf beschermen.

Ik mocht voelen dat ik boos was.
Ik mocht die frustratie door me heen laten stromen.
En juist doordat ik het toeliet, werd het lichter.
Ik hoefde het niet te fixen.
Ik hoefde hem niet te overtuigen.
Ik mocht gewoon zijn.

De groei in de herhaling

Misschien is dat wel het mooiste aan zulke momenten, de kans om opnieuw te kiezen. Om niet te reageren vanuit het kind dat zich verdedigt, maar vanuit de volwassene die weet dat liefde vele gezichten heeft.

Soms hard. Soms bot. Soms niet zoals wij het zouden geven. Maar nog steeds liefde.

En ergens onderweg, tussen zijn kritiek en mijn ademhaling in, voelde ik iets zachter worden.
In mij.
Voor hem.
Voor mijzelf.

Dit is wat de volle maan aan licht brengt.
Het zichtbaar maken van wat er in de diepte leeft de oude verhalen, de pijn, de liefde die eronder zit.
Niet om het te veroordelen, maar om het te kunnen zien. En vanuit dat licht, opnieuw te kiezen.

Wanneer voel jij die tweestrijd tussen liefde en grenzen?
Waar geef jij meer dan goed voelt, uit zorg, maar ten koste van jezelf?
En kun jij op dat moment een bewuste keuze maken, in plaats van automatisch te reageren?

Wil je leren luisteren naar wat je lichaam je vertelt in zulke momenten?
Boek een Soundful sessie via deze link

Wil je dieper werken met triggers, emoties en schaduwen?
Neem dan contact op voor een gratis intake op voor het EMPOWERED YOU traject.

Meer van dit soort verhalen ontvangen?
Schrijf je in voor mijn Soundful nieuwsbrief via deze knop

The Circle of 13 Moons

Wed, 01 Oct 2025 07:34:29 GMT

Wat gebeurt er als je 13 keer terugkomt in dezelfde cirkel?
Niet één avond, niet één retreat. Maar een jaar lang.
Telkens weer met dezelfde vrouwen, in dezelfde bedding.

Dat is de kracht van The Circle of 13 Moons .

Een plek waar je niet hoeft te presteren. Waar je niet “leuk” of “sterk” hoeft te zijn. Waar je mag zakken in je lijf. Waar je gedragen wordt. Waar je gezien en herinnerd wordt in wie je bent.

De betekenis van 13

De naam 13 Moons is geen toeval. In één zonnejaar bewegen er 13 manen hun cyclus rond de aarde.

13 is een oercijfer van het vrouwelijke — verbonden met de baarmoeder, de cyclus, de natuurlijke ritmes van ons lichaam.

Daarom hebben we gekozen voor een reis van 13 bijeenkomsten.
Een jaar lang meebewegen met de energie van de maan en de seizoenen.
Een jaar lang bedding. Een jaar lang sisterhood.

Onze visie

Wij geloven dat sisterhood helend is. Niet omdat we hetzelfde zijn, maar juist omdat we elkaar spiegelen, dragen en herinneren.

Eén avond kan je raken. Maar pas als je keer op keer terugkeert in dezelfde cirkel, ontstaat er iets groters. Vertrouwen. Echtheid. Groei die voelbaar wordt in je dagelijks leven.

Daarom kiezen wij voor 13 maanden. Dertien kansen om steeds dieper te zakken.

De reis door 2026

In 2026 komen we 13 keer samen in Oud-Beijerland , telkens verbonden met een nieuwe maan, volle maan, equinox of zonnewende.

Dit zijn de data waarop onze cirkel samenkomt:

Do 15 jan 2026 – Nieuwe Maan
Do 19 feb 2026 – Nieuwe Maan
Do 5 mrt 2026 – Volle Maan + Totale verduistering
Vr 20 mrt 2026 – Lente-equinox
Do 16 apr 2026 – Nieuwe Maan
Vr 15 mei 2026 – Nieuwe Maan
Vr 19 jun 2026 – Zonnewende + Nieuwe Maan
Vr 10 jul 2026 – Nieuwe Maan
Vr 14 aug 2026 (of vr 7 aug) – Nieuwe Maan
Vr 4 sep 2026 – Volle Maan + gedeeltelijke verduistering
Vr 25 sep 2026 – Herfstequinox
Vr 6 nov 2026 – Nieuwe Maan
Vr 18 dec 2026 – Winterzonnewende

Waarom wij deze cirkel openen

We voelen dat het tijd is om een bedding te creëren voor vrouwen die meer willen dan losse workshops of korte inspiratie. Voor vrouwen die diepere verbinding zoeken. Voor vrouwen die hun cyclus, hun lichaam en hun ziel willen eren.

The Circle of 13 Moons is geen programma om iets te fixen. Het is een herinnering.
Aan je kracht.
Aan je zachtheid.
Aan je plek in de cirkel van het leven.

Voel je de roep?

Als je dit leest en er gaat iets in je aan…misschien is dit jouw uitnodiging.

De officiële inschrijving opent later.
Maar voel je de roep? Dan kun je je nu al aanmelden voor de pre-registratie . Daarmee reserveer je je plek in de cirkel, nog voordat de deuren officieel opengaan.

Praktisch

13 bijeenkomsten in 2026
Locatie: Oud-Beijerland
Start: donderdag 15 januari 2026
Investering: €77 per maand
Betaal je het hele jaar in één keer, dan krijg je één bijeenkomst cadeau
Inschrijven kan tot en met 14 januari 2026

Reflectie voor jou

Waar in jouw leven verlang jij naar meer bedding en sisterhood?
Wat zou er met jou gebeuren als je een jaar lang gedragen werd in een cirkel?

�� Meld je aan voor The Circle of 13 Moons mailing
✨ Deel dit met een sister die dit ook mag horen.
�� Ontvang updates over de cirkel en andere events via onze nieuwsbrief

Waarom essentiële oliën méér zijn dan een lekker geurtje

Tue, 30 Sep 2025 14:28:10 GMT

Essentiële oliën zijn de laatste jaren populairder dan ooit. Voor sommigen niet meer dan een fijn luchtje in de diffuser, voor anderen een wellness-trend die weer overwaait. Maar laat ik één truth-bomb met je delen: oliën zijn geen luxe extraatje. Ze zijn puur natuur, krachtig en helend. En als je ze bewust inzet, kunnen ze je lichaam en energie op een diepere laag ondersteunen.

Mijn ervaring

Toen ik voor het eerst met dōTERRA in aanraking kwam, was ik sceptisch. Hoe kan zo’n klein flesje zoveel impact hebben? Tot ik merkte dat een druppel Lavendel mij hielp om te zakken in mijn lijf na een intensieve sessie. Dat Pepermunt me meteen helderheid gaf tijdens een dag vol afspraken. Dat OnGuard mij en mijn gezin de hele winter door ondersteunde.

Sindsdien zijn essentiële oliën een deel van mijn dagelijkse leven en mijn werk geworden. Niet als wondermiddel, maar als natuurlijke bondgenoot. Ze helpen mijn systeem terug in balans te komen.

Waarom oliën werken

Planten dragen wijsheid in zich. Elke olie bevat honderden actieve bestanddelen die ons lichaam en zenuwstelsel herkennen, omdat we als mens al eeuwen samenleven met de natuur.

Een olie kan kalmeren, activeren, ontgiften of juist ondersteunen bij emoties. En het mooie? Je hoeft geen expert te zijn om te voelen wat een olie met je doet. Soms is één druppel op je polsen of in een diffuser al genoeg om een shift te maken.

Mijn dagelijkse essentials

Oliën zijn voor mij geen extraatje — ze zijn verweven in mijn dag. Elk moment heeft zijn eigen olie, afgestemd op wat mijn lichaam en energie nodig hebben.

Zo start ik de ochtend vaak met een glas warm water met Lemon en MetaPWR — fris, verhelderend en een zachte boost voor mijn energie en spijsvertering. Daarna pak ik soms Clary Sage bij mijn journaling, of wanneer ik merk dat ik te veel in mijn mannelijke doe-energie schiet. Het brengt me terug naar mijn vrouwelijke bedding en creativiteit.

In de praktijk gebruik ik On Guard . Ik heb een klein flesje gemaakt waarmee ik mezelf reinig na het handen schudden — juist nu het snotterseizoen begonnen is, voelt dat als mijn extra bescherming. En wanneer ik zelf merk dat er meer mensen beginnen te hoesten of snotteren, helpt Air me om letterlijk vrijer te ademen.

Frankincense is mijn all-time favorite, de olie van waarheid. Ik gebruik hem bijna dagelijks om te aarden en te openen, alsof hij me steeds weer terugroept naar mijn kern. Magnolia draag ik als roller — mijn natuurlijke parfum, zacht en vrouwelijk, maar ook diep kalmerend.

’s Avonds bereid ik mijn lichaam voor op rust. Dan rol ik Balance over mijn slapen, achter mijn oren en onder mijn voeten, en adem ik een druppel Serenity drie keer diep in vanuit mijn handen. Het is mijn garantie voor een zachte nachtrust.

En als mijn buik onrustig is — wat na mijn operaties nog wel eens gebeurt — dan neem ik een druppel Zengest onder mijn tong. Binnen twee minuten voel ik hoe mijn buik weer ontspant.

Zo vormen oliën een bedding door mijn hele dag heen. Niet als trucje, maar als bondgenoot die mijn systeem telkens weer ondersteunt om terug te keren naar balans.

Oliën in mijn werk en opleiding

Essentiële oliën gebruik ik niet alleen in mijn eigen leven, maar ook in de praktijk. Tijdens lichaamswerk ondersteun ik cliënten vaak met specifieke oliën die helpen om spanning los te laten of een bepaald chakra te openen. De kracht van geur en aanraking samen brengt het lichaam sneller in balans.

Daarnaast heb ik voor de Chakra Code-opleiding mijn eigen blends ontwikkeld. Elke chakra heeft een unieke samenstelling die helpt om het energetische werk te verdiepen. Deze blends gaan we ook toepassen tijdens de opleiding — zodat deelnemers niet alleen leren werken met energie, maar dit ook met de juiste bedding en ondersteuning kunnen doen.

Speciale uitnodiging – 7 Days of Autumn Oil Experience

Op 20 oktober start er een prachtige, laagdrempelige actie:

de 7 Days of Autumn Oil Experience .

Tijdens deze week maak je kennis met een aantal prachtige oliën die je thuis in een samplepakket ontvangt.

Dit zijn de oliën die centraal staan in de Experience:

Lemon – fris & verhelderend
Balance – aardend & stabiliserend
Serenity – ontspanning & diepe rust
On Guard – bescherming & weerstand
MetaPWR – vitaliteit & energie
Air – ademruimte & verlichting
Clary Sage – vrouwelijke kracht & hormonale balans
Wild Orange – vreugde & creativiteit

Zo kun je zelf ervaren hoe veelzijdig en krachtig de oliën werken — precies op de momenten dat je lichaam en energie er in de herfst om vragen.

Zelf neem ik ook deel aan deze mooie experience. Je kunt je direct aanmelden via deze link .
En laat me ook even weten als je meedoet — superleuk om te horen, maar óók handig mocht je nog vragen hebben. Dan help ik je daar graag bij.

Zo maak je van je wasroutine iets simpels én fijns

Fri, 05 Sep 2025 05:53:52 GMT

De was doen voelt vaak als zo’n klus die nooit ophoudt. Toch heb ik ontdekt dat je er iets simpels en fijns van kunt maken. Door te kiezen voor duurzamere producten en mijn eigen manier van geuren toevoegen, is de was voor mij niet langer een vervelende taak, maar juist een bewuste keuze voor gemak, zachtheid en duurzaamheid.

Stap 1: Duurzaam wassen zonder poespas

Ik gebruik al een tijdje geen traditionele wasmiddelen en wasverzachters meer. In plaats daarvan kies ik voor de Mother Earth Wasstrips : klein, compact en helemaal plasticvrij. Geen gesleep met flessen, geen microplastics, en tóch frisse, schone was. Het scheelt ruimte, afval én gedoe.

Extra fijn: via mijn link ontvang je 10% korting op je bestelling bij Mother Earth.

Stap 2: De magie van drogerballen

Sinds ik de d rogerballen gebruik, wil ik niet meer anders. Mijn was wordt er zacht van, de droogtijd is een stuk korter (soms wel een uur!) en ik bespaar dus ook energie. En het leukste: ik druppel een beetje essentiële olie op een bal (ik gebruik dōTerra), zo ruikt mijn was heerlijk natuurlijk en zacht.

Stap 3: Voeg je eigen geur toe.

In plaats van kunstmatige wasverzachters maak ik mijn eigen natuurlijke geuren. Een paar druppels van mijn favoriete dōTerra-olie op de drogerballen is al genoeg. Zo bepaal ik zelf de geur en weet ik dat het 100% puur is. Dit zijn mijn favoriete blends die ik tot nu toe inzet voor onze was hier thuis. Ik gebruik tussen de 6 à 8 druppels per droogbeurt verdeeld over 3 à 4 ballen.

Fris & Verhelderend

3 druppels Lemon
2 druppels Peppermint
1 druppel Eucalyptus

Zacht & Bloemig

3 druppels Lavender
2 druppels Geranium
1 druppel Ylang Ylang

Diep & Aards

3 druppels Vetiver
2 druppels Frankincense
1 druppel Copaiba

Vrolijk & Opwekkend

3 druppels Green Mandarin
2 druppels White Grapefruit
1 druppel Wild Orange

Warm & Beschermend

3 druppels Wild Orange
2 druppels Cedarwood
1 druppel On Guard

Tot slot

De was doen blijft natuurlijk gewoon een klus, maar het hoeft geen sleur te zijn. Met een paar bewuste keuzes – zoals wasstrips, drogerballen en een vleugje essentiële olie – wordt het lichter, duurzamer en zelfs een beetje fijn om te doen. En eerlijk is eerlijk: er is toch niets lekkerder dan een zachte stapel was die niet alleen schoon is, maar ook je hele huis vult met een pure, natuurlijke geur.

Liefs
Danielle

“Schone was, schoon hoofd.”

September Boekentips

Fri, 05 Sep 2025 03:28:48 GMT

Tijdens de vakantie heb ik eindelijk weer eens de tijd genomen om écht te lezen. Twee boeken die ik in één adem uitlas waren Ik, Maria Magdalena en Wonderen Manifesteren. Beide heel verschillend, maar allebei zo waardevol dat ze met mij mee naar huis zijn gereisd – niet alleen in mijn koffer, maar ook in mijn hart.

Nu september is aangebroken en we langzaam de overgang maken naar een nieuw seizoen, voel ik de behoefte om weer meer naar binnen te keren. Boeken zijn daarin mijn vaste metgezellen: ze inspireren, spiegelen en geven richting. Daarom deel ik hier graag mijn september boekentips.

Ik, Maria Magdalena – Geert Kimpen

Een prachtig verhaal dat de stem en kracht van Maria Magdalena teruggeeft. Voor mij voelt dit boek dichter bij de waarheid dan veel andere vertellingen, en het raakte me diep tijdens mijn vakantie.

Wonderen Manifesteren – Willemijn Welten

Dit boek was mijn tweede vakantiegenoot. Willemijn schrijft licht en inspirerend en laat zien dat manifesteren gaat over vertrouwen en openen, niet over harder werken. Perfect om mee te nemen in een periode van overgang.

Het Celgeheugen – Luis Ángel Díaz

Een eye-opener over hoe ons lichaam emoties en ervaringen opslaat. Praktisch en vol oefeningen die helpen om blokkades los te laten – ideaal voor deze periode waarin we vaak voelen dat het tijd is om los te laten wat niet meer dient.

Manifesteren kun je leren – Willemijn Welten

Een boek dat ik meerdere keren per jaar lees. Praktisch en vol oefeningen die manifesteren concreet maken. Voor mij een vaste waarde die me telkens weer met beide voeten op de grond zet én nieuwe inspiratie geeft.

Tot slot

Deze boeken hebben mij de afgelopen periode gevoed en geïnspireerd. Soms is dat precies wat je nodig hebt – even vertragen, een ander perspectief binnenlaten en voelen wat er resoneert.

Misschien zit er voor jou ook iets tussen dat je raakt of nieuwsgierig maakt. En ik hoor het graag: welk boek ligt er bij jou nu op het nachtkastje of staat bovenaan je lijstje om te gaan lezen?

Liefs

Danielle

“Soms vind je in een boek niet de antwoorden, maar de juiste vragen.”

Thuiskomen na drie weken vakantie

Mon, 01 Sep 2025 12:30:05 GMT

Mijn ankers in Amerika

Na drie weken vakantie in Amerika besefte ik opnieuw hoe belangrijk mijn ankers zijn om in balans te blijven. Reizen is heerlijk en verrijkend, maar het doet ook iets met je ritme en je lichaam. In deze blog deel ik hoe ik mijn balans terugvond en welke oliën mij onderweg hebben geholpen.

Reizen brengt je uit je ritme

Drie weken lang waren we in Amerika. Bij familie, omringd door warmte, gezelligheid en het gevoel van thuiskomen. Het was heerlijk, en toch merk ik altijd hoe reizen iets met mijn systeem doet.

Een jetlag. Veel prikkels. Ander eten, een andere leefstijl. Mijn lichaam reageert daarop. Niet als klacht, maar als signaal: ik wil weer landen.

Mijn ankers onderweg

Wat mij hielp om in balans te blijven, waren mijn vaste ankers: meditatie, schrijven in mijn journal én mijn oliën. Sinds een tijdje werk ik met de pure oliën van dōTERRA en ik merk steeds opnieuw hoe ze me ondersteunen om overprikkeling los te laten en terug te keren in mijn lijf.

Tijdens deze reis waren er een paar favorieten die ik overal mee naartoe nam:

✨ Zengest – mijn absolute lifesaver. Na een maaltijd die niet goed viel of een opgeblazen buik: één druppel onder mijn tong en binnen no-time, lees enkele minuten (!), was mijn buik weer rustig.
✨ MetaPWR – elke ochtend een druppel in mijn water. Voor energie, voor mijn immuunsysteem, voor een stabiele start van de dag.
✨ Frankincense – mijn olie van helderheid en verbinding. Helpt me vertragen, ook als er veel prikkels zijn.
✨ Geranium – mijn zachtheid. Deze olie hielp me steeds opnieuw om mijn vrouwelijke bedding te bewaren, ook ver weg van huis.

Daarnaast maakte ik zelf een natuurlijke insectenspray met o.a. citroen en lavendel, en een handdesinfectiespray. Kleine rituelen die het reizen zoveel lichter maakten.

Waarom ik bewust voor dōTerra kies

De reden dat ik met doTERRA werk is simpel: het is de puurste kwaliteit die ik ken. De oliën worden uitgebreid getest, zijn veilig in gebruik en ik voel het verschil in mijn lichaam. Voor mij is het belangrijk dat ik werk met producten die écht resoneren, omdat ik ze niet alleen in mijn sessies inzet, maar ook voor mijn eigen gezin.

Een ander belangrijk verschil: doTERRA is één van de weinige merken waarvan bepaalde oliën ook veilig oraal ingenomen kunnen worden . Dat maakt dat ik bijvoorbeeld Zengest onder mijn tong kan gebruiken als mijn buik uit balans is – en binnen no-time weer rust ervaar.

Thuiskomen in je ritme

Nu ik weer thuis ben, merk ik hoe mijn lichaam dankbaar reageert op herkenning: mijn eigen voeding, mijn eigen ritme, mijn eigen bedding, maar ook van mijn jetlag.

De oliën neem ik niet alleen mee op reis. Ze zijn ook hier een vast onderdeel van mijn dagelijkse routine, zowel thuis als in de praktijk. Als begeleider in een meditatie, ter ondersteuning van mijn immuunsysteem, of simpelweg als heerlijk rustgevende geur vanuit de diffuser. Kleine ankers die mij elke dag opnieuw helpen om te landen in mijn lijf.

Voor jou

Ook jij kunt je lichaam op een zachte en natuurlijke manier ondersteunen. Pure oliën helpen je direct om weer in balans te komen.

Ben je benieuwd welke oliën jou het beste kunnen ondersteunen? Stuur me gerust een mail . Ik luister met je mee, help je de juiste keuzes te maken en bereken meteen hoeveel je bespaart met de 25% korting die je via mij ontvangt. Zo blijft het persoonlijk en afgestemd op jou.

Liefs,

Danielle

“Thuiskomen begint bij de kleine keuzes die je elke dag maakt.”

Waarom ik doe wat ik doe

Mon, 01 Sep 2025 07:17:50 GMT

Het moment dat alles stilviel

Soms gebeurt het onverwacht. Of juist na een lange aanloop. Dat moment waarop je voelt: ik ben niet meer wie ik was . In plaats van paniek kwam er helderheid. Geen drama, geen verzet – alleen een zachte waarheid die zich aandiende.

Mijn lichaam wist het al

Jarenlang riep mijn lichaam. Met pijn, met vermoeidheid. Signalen die ik leerde negeren, omdat ik dacht dat doorgaan krachtig was. Tot mijn systeem de stekker eruit trok. Endometriose, een misgelopen operatie, het verlies van mijn cyclus. En daarna de golven: een depressie, een scheiding, alopecia, een burn-out.

Elke keer dacht ik: nu ben ik er. Maar pas toen ik niets meer wist, kwam ik thuis. Niet in het licht, maar in de stilte. In mijn lijf. In alles wat ik zo lang had weggeduwd.

Thuiskomen in plaats van fixen

Ik geloof niet in fixen. Pijn vraagt geen oplossing, maar aanwezigheid. Wat vastzit wil niet geforceerd worden, maar erkend. Daarom werk ik anders. Omdat ik anders bén. Geen vast stappenplan of strak protocol, maar bedding. Adem. Aanraking. Klank. Geur. Een ruimte waarin je lichaam weer mag spreken.

Kleine rituelen als anker

Mijn terugkeer begon klein. Een kop thee. Een voetenbad met roos, lavendel, kamille. Rituelen die ankers werden. Daarna kwamen de oliën – niet als luxe, maar als subtiel helend veld. Een directe ingang naar mijn systeem, die mijn hart begreep nog vóór mijn hoofd iets kon bedenken.

Alles wat ik aanbied, heb ik doorleefd

Alles wat ik aanbied, heb ik eerst zelf doorleefd. Niet om iets te worden, maar om thuis te komen. Vanuit daar ben ik gaan leren en verdiepen. Daarom kan ik oprecht zeggen: dit werkt. Dit helpt. Dit pad is er ook voor jou.

Ik bewandel hetzelfde pad als jij. Alleen hoef jij het niet meer uit te zoeken. Dat heb ik voor je gedaan. Zodat jij mag lopen op iets dat al gedragen is – maar altijd in jouw tempo, op jouw manier.

Wil je meer lezen over hoe ik werk en hoe dit er in de praktijk uitziet?
Ontdek via deze link mijn trajecten en sessies.

1cb0e267

Veiligheid laat zich niet accrediteren

Deskundigheid is meer dan een route door een instituut

Van oude kennis naar goedgekeurde interventie

Waar praten niet meer verder komt

Een titel is geen garantie voor veiligheid

De verhalen die systemen liever niet horen

En nee, de holistische wereld is ook niet heilig

Mijn doel is niet dat iemand mij nodig blijft hebben

Laten we elkaar

﻿ in het midden ontmoeten

Laten we

﻿ samen de zorg veranderen

Veiligheid hoef je niet alleen te begrijpen

De overgang: wanneer je lichaam niet langer op reserve wil leven

Ik weet niet of ik al door de overgang heen ben

Je bent niet gek!

Waarom raakt het de ene vrouw zoveel harder?

Hoe vol was je emmer al?

Was de burn-out misschien al langer onderweg?

Misschien is juist de beweging naar binnen zo moeilijk

We hebben geleerd onze kroon kleiner te maken

Van Maiden naar Mother naar Crone

De Crone draagt haar kroon

Je bent niet gek. Je bent aan het veranderen

Mini-reflectie:

Voel je dat jouw lichaam je ergens naartoe wijst?

Ik denk dat ik voel

Denken over voelen is niet hetzelfde als voelen

Je hoofd kan het gevoel omzeilen

Het hart weet vaak eerder dan het hoofd

Voelen vraagt veiligheid ﻿

Van “ik denk” naar “ik voel” ﻿

Je hoeft je gevoel niet te begrijpen om het te mogen voelen ﻿

Een zachte uitnodiging

Misschien mag jouw ingang klein zijn

Wat je zenuwstelsel je probeert te vertellen

Je zenuwstelsel liegt niet

Je lichaam scant de hele dag of je veilig bent

Het sympathische zenuwstelsel: de stand van actie

Het parasympathische zenuwstelsel: de stand van herstel

Freeze: wanneer je lichaam niet harder aan gaat, maar juist uit

Fawn: wanneer je veiligheid zoekt door jezelf te verlaten

Waarom praten alleen soms niet genoeg is

Hoe je zenuwstelsel opnieuw veiligheid kan leren

En soms heb je daar iemand bij nodig.

Soundhealing, aanraking en het lichaam als ingang

Je lichaam is niet tegen je

Je lichaam is niet tegen je.

Mini-reflectie

Wil je dit ook ervaren?

Ik ben echt uitgeluld

“Ik ben echt uitgeluld,” zei ze tegen mij.

Wanneer woorden niet meer genoeg zijn

Inzicht is nog geen integratie

Waarom het lichaam op slot blijft

De moed om te voelen

Van overleven naar ontvangen

Transformatie begint bij veiligheid in het lichaam

Voel je dat jouw lichaam ook klaar is voor een andere ingang?

Ze was zo moe, helemaal op

Ze dacht dat ze lichamelijk op was.

Tot ze ontdekte dat haar lichaam al jaren iets probeerde te vertellen.

Toen het lichaam niet langer stil bleef

Wanneer het lichaam begint te spreken

Overleven is het nieuwe normaal

De kleine veranderingen die alles veranderen

Wanneer jouw verandering ook je omgeving raakt

Het lichaam hoeft het niet langer alleen te dragen

Mini-reflectie

Kleine rituelen die het zenuwstelsel ondersteunen

Voel je dat jouw lichaam ook om aandacht vraagt?

Mijn favoriete manieren om mijn zenuwstelsel te reguleren

Niet als quick fix, maar als terugkeer naar mezelf

1. Droogborstelen — omdat het lichaam vaak eerst weer mag gaan stromen

2. Magnesium voetenbaden — omdat veiligheid vaak begint bij vertraging

3. Vetiver & Frankincense — oliën die mij helpen zakken in mijn lichaam

Frankincense

Boswellia Carterii, frereana, sacra, and papyrifera

Vetiver

in het midden ontmoeten

samen de zorg veranderen

Voelen vraagt veiligheid

Van “ik denk” naar “ik voel”

Je hoeft je gevoel niet te begrijpen om het te mogen voelen

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen