1cb0e267

Ik wist dat dit moment nog zou komen

Mon, 06 Apr 2026 09:27:39 GMT

Wanneer het rustig wordt, begint het voelen

Er zijn van die momenten waarop het leven zich in al zijn lagen tegelijk laat zien.

Afgelopen week was zo’n moment voor mij.

Wat begon als een heerlijk weekend, met een spontaan etentje met manlief in één van onze favoriete restaurants, licht, ontspannen, met mooie gesprekken, veranderde in een paar dagen tijd volledig van richting.

Op zaterdag stond ik nog, ingepakt in een waterafstotend pak met handschoenen die vastgetapet waren aan mijn armen, de gevel schoon te spuiten, een beeld waar ik zelf een beetje om moest lachen, voelde me net een krabvisser uit Deadliest Catch . En een dag later begeleidde ik samen met Chierra de eerste Rest & Resonance. Zo’n middag waarin alles klopt. Waarin ik voel: ja, dit is waarom ik dit werk doe.

Tot de avond viel.

Tot het moment waarop mijn man, die al weken last had van een zware hernia, ineens signalen kreeg die niet langer genegeerd konden worden. Binnen een paar uur zaten we op de huisartsenpost, werden we doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, volgde er een MRI en werd er gesproken over een mogelijke spoedoperatie.

En vanaf dat moment kwam ik in een zorgmodus.

Ik heb direct al mijn afspraken afgezegd.
Zat elke dag, de twee volledige bezoekmoment naast zijn bed.
Ik was er, voor hem.

Het voelt niet als moeten, maar als het enige juisten om te doen op dat moment.

Echter wist ik ook, terwijl dit allemaal gebeurt, dit heeft voor mij ook nog een staartje.

Niet nu, maar later.

Want wat ik niet kan voelen in het moment, wordt niet vergeten.

Ik voel de spanning.
De zorgen.
De machteloosheid.

Maar er is voor mijn geen ruimte om daarin te zakken. Dus ik parkeer het.

Niet omdat het er niet mag zijn, maar omdat het moment iets anders van me vraagt.

Nu is het weer rustig.

En nu…begint mijn lichaam te spreken.

Ik voel hoe moe ik ben. Hoe mijn systeem alles wat het heeft vastgehouden langzaam loslaat. Hoe emoties zich aandienen die ik eerder nog niet kon voelen.

En dit is het moment waar het voor mij echt begint.

Niet de gebeurtenis zelf, maar wat er daarna in mij beweegt.

Wat ik door de jaren heen heb geleerd, is dat mijn lichaam hierin leidend is. Het weet precies wanneer er ruimte is.

Wanneer het veilig genoeg is om te voelen.
Wanneer iets wat vastzat, weer mag bewegen.

En dat vertrouwen…maakt alles anders, want ik hoef het niet te forceren. Ik hoef het niet meteen te begrijpen. Ik hoef alleen maar te luisteren.

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen

Wat ik zie, elke keer opnieuw, wanneer iemand mijn praktijk binnenkomt…

is dit:

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen.

We gaan door.
Altijd.

Omdat er nog zoveel moet. Omdat er altijd wel iets is dat voorrang krijgt. Omdat alles wat piept, kwekt of kraakt belangrijker voelt dan wijzelf. Ik zie vrouwen die alles dragen.

Werk.
Gezin.
Verantwoordelijkheid.
Altijd “aan”.

En ergens onderweg raken ze zichzelf kwijt. Of ze zitten er al middenin…wat ik een superwoman burn-out noem.

Niet omdat ze zwak zijn, maar juist omdat ze zo lang sterk zijn geweest.

En ja…ik ken dit zelf ook.

En mannen?

Die hebben vaak nooit geleerd wat vertragen überhaupt is.

Nooit geleerd wat voelen betekent.
Nooit geleerd dat dat óók kracht is.

Want voelen en man zijn…dat ging vroeger niet samen. Gelukkig verandert daar iets in, maar we zijn er nog lang niet.

Dus wat doen we?

We gaan door. We zeggen: het gaat toch weer goed?

En precies daar…gaat het mis, want wat geen plek krijgt, verdwijnt niet.

Het zet zich vast.

In je lichaam.
In spanning.
In patronen die zich blijven herhalen.

Tot je lichaam je stopt. Tot je nog een schim van jezelf bent.

Voor mij is deze week geen week van doorgaan, maar van terugkeren.

Van zelfregulatie.

Ik vertraag.

Ik kies er bewust voor om niet over mezelf heen te stappen, maar om te luisteren naar wat mijn lichaam mij aangeeft.

Ik maak mijn eigen regulatie mijn prioriteit. Niet ergens onderaan mijn lijst, maar bovenaan.

En geloof me, dat zit niet in grote dingen, maar juist in de kleine momenten.

Even liggen en mijn adem volgen.
Klank die mijn lichaam helpt zakken.
Of een afspeellijst die me weer terugbrengt in mijn lijf.

Geur die mijn systeem herinnert dat het veilig is.

Niet omdat ik iets moet oplossen. Niet omdat er iets “mis” is, maar omdat er iets in mij is wat gevoeld wil en mag worden.

Wat zich in de afgelopen week heeft opgebouwd en nu de ruimte krijgt om er te zijn.

Ik laat het er zijn.

Ik herken het.
Ik erken het.
En ik accepteer dat dit is wat er nu door mij heen beweegt.

Zonder het weg te duwen. Zonder eroverheen te gaan.

Zodat mijn lichaam weer kan zakken. Zodat veiligheid terug kan keren. In mij.

Want dat is waar het begint.

Niet in doorgaan.

Maar in durven vertragen.

Misschien herken je jezelf hierin.

Dat je doorgaat.
Dat je draagt.
Dat je pas stilvalt wanneer het eigenlijk al te veel is.

Weet dan…dat je lichaam niet tegen je werkt, maar voor je.

Dat het niet probeert je te stoppen,maar je iets wil laten voelen wat al die tijd geen plek heeft gekregen.

Je hoeft het niet allemaal alleen te blijven dragen.

En je hoeft ook niet ineens alles anders te doen.

Maar je mag wel beginnen.

Met vertragen.
Met luisteren.
Met ruimte maken.

En misschien is dit jouw moment.

Niet om nóg meer te doen, maar om even stil te staan.

Voel je dat je hierin begeleiding wilt, dat je wilt leren hoe je je lichaam kunt volgen in plaats van eroverheen te gaan…dan ben je welkom.

En wil je eerst zelf ervaren wat jou helpt om weer te zakken, lees dan ook mijn blog over mijn persoonlijke must-haves voor dit soort situaties.

Daarin deel ik wat mij op dit moment ondersteunt, van geur en klank tot kleine momenten van regulatie.

Liefs,
Danielle

Misschien is dit ook jouw moment…om even stil te staan en te luisteren naar wat er in jou leeft.

Wil je voelen wat jou kan helpen om weer te zakken in je lichaam?
In mijn volgende blog deel ik mijn persoonlijke must-haves.

En voel je dat je hier niet alleen doorheen wilt bewegen, dan ben je welkom.

Hoe ik mijn systeem weer laat stromen

Mon, 06 Apr 2026 09:22:36 GMT

Mijn must-haves van dit moment

Er is een moment…waarop alles weer rustig wordt.

En juist dan begint het pas.

Niet buiten mij, maar in mijn lichaam.

De spanning die zich vasthield.
De emoties die nog geen plek hadden gekregen.
Alles wat ik eerder bewust even heb geparkeerd, wil nu bewegen.

En dat is het moment waarop ik niet meer doorga, maar terugkeer.

Niet in iets groots, maar in kleine, bewuste momenten die mijn lichaam helpen herinneren dat het veilig is.

Dit zijn de dingen waar ik op dit moment steeds weer naar teruggrijp.

Niet omdat ze iets “oplossen”, maar omdat ze me helpen zakken.

In mijn lichaam.
In mezelf.

Magnesium voetenbad (Bitterzout)

Wat veel mensen niet weten, is dat magnesium een van de belangrijkste mineralen is voor je lichaam, zeker in periodes waarin je systeem langdurig onder spanning staat.

Op het moment dat je veel draagt, veel “aan” staat en continu schakelt, verbruikt je lichaam meer magnesium dan normaal. Je zenuwstelsel blijft actief, je spieren houden spanning vast en je lichaam krijgt eigenlijk nauwelijks de kans om echt te ontspannen.

En precies daar ligt de kracht van magnesium.

Het ondersteunt je zenuwstelsel in het terugschakelen naar rust.

Het helpt je spieren om spanning los te laten.

En misschien nog wel belangrijker: het geeft je lichaam een signaal dat het weer veilig is om te zakken.

Met mijn code SOUNDFUL10 ontvang je €10 korting bij je bestelling bij Natural Heroes .

Waarom een voetenbad?

Voor mij zit de kracht niet alleen in het magnesium zelf, maar juist in de manier waarop ik het gebruik.

Mijn voeten in warm water, met Epsom zout, creëren een moment waarin alles even mag vertragen. Niet alleen fysiek, maar ook in mijn hoofd en in mijn hele systeem.

Via je voeten staan er talloze zenuwuiteinden in verbinding met de rest van je lichaam. Door ze bewust onder te dompelen in warm water, ontstaat er een soort overgang van doen naar zijn, van dragen naar loslaten.

Het warme water opent je poriën, het magnesium ondersteunt de ontspanning, en je lichaam krijgt de ruimte om uit die constante alertheid te stappen. Voor mij voelt het elke keer weer als thuiskomen.

Recept; magnesium voetenbad (zoals ik het gebruik)

Dit is hoe ik het op dit moment zelf toepas:

Wat je nodig hebt:

een bak of voetenbad met warm water
1 tot 2 kopjes Epsom zout (bitterzout)
3 tot 5 druppels essentiële olie

De combinaties waar ik nu veel mee werk:

Copaiba & Lavendel
Een combinatie die voor mij direct verzacht. Die mijn systeem helpt om spanning los te laten en me uitnodigt om dieper te ontspannen.

Balance & Frankincense
Wanneer ik merk dat ik uit mijn lichaam ben gegaan, helpt deze combinatie me om weer te gronden en terug te zakken naar mijn basis.

Geranium & Ylang Ylang
Zachter, opener, meer gericht op het vrouwelijke stuk. Deze gebruik ik wanneer ik voel dat er emotioneel iets wil bewegen.

Hoe ik het gebruik:

Ik neem hier bewust de tijd voor, meestal zo’n 15 tot 20 minuten.

Geen telefoon.
Geen afleiding.

Soms met zachte muziek op de achtergrond, soms in stilte, maar altijd met mijn aandacht in mijn lichaam.

Niet om iets te bereiken, maar om aanwezig te zijn bij wat er op dat moment in mij leeft.

Essentiële oliën (mijn huidige favorieten)

Wat voor mij op dit moment ook een belangrijke rol speelt, is het werken met geur.

Essentiële oliën hebben een directe invloed op je zenuwstelsel. Zonder dat je daar actief iets voor hoeft te doen, geven ze je lichaam een signaal. Een herinnering bijna, dat het veilig is om te ontspannen, om los te laten, om weer terug te keren naar binnen.

Op dit moment werk ik veel met een aantal oliën die mij ondersteunen in verschillende lagen.

Copaiba is daar één van.
Deze olie voelt voor mij diep verzachtend. Alsof hij mijn systeem helpt om spanning los te laten die ik zelf niet eens bewust kan aanwijzen. Ik gebruik hem dagelijks, en zelfs in mijn ceremoniële cacao. De combinatie van cacao, die het hart opent, en Copaiba, die verzacht en draagt, voelt voor mij als een bedding waarin alles er mag zijn.

Balance gebruik ik op momenten waarop ik merk dat ik uit mijn lichaam ga. Hij helpt me om weer te gronden, om terug te zakken naar mijn basis, naar mijn lichaam.

Lavendel is voor mij de zachte onderste laag. Rustgevend, kalmerend, bijna als een uitnodiging om even niets te hoeven.

Frankincense gebruik ik wanneer ik meer de diepte in wil. Wanneer ik voel dat er iets onder de oppervlakte ligt dat gezien wil worden.

Ik gebruik deze oliën niet als oplossing, maar als ondersteuning. Als een zachte ingang naar ontspanning, naar voelen, naar thuiskomen in mijn lichaam.

Spijkermat

Er zijn momenten waarop woorden niet meer nodig zijn, waar mijn lichaam vraagt om iets anders. Mijn spijkermat is voor mij zo’n moment.

Wanneer ik op mijn spijkermat ga liggen, voelt mijn lichaam eerst nog alert. Alsof alles nog “aan” staat. Maar na een paar minuten merk ik hoe die spanning langzaam begint te verzachten.

Hoe mijn adem verdiept.
Hoe mijn lichaam zwaarder wordt.
Hoe ik langzaam zak.

Vaak zet ik daarbij een playlist op die me ondersteunt. Klanken die mijn systeem begeleiden zonder dat ik iets hoef te doen, zonder dat ik iets hoef te begrijpen.

En daar lig ik dan.

Niet bezig met verwerken.
Niet bezig met oplossen.

Maar simpelweg aanwezig in mijn lichaam en juist in dat niets-doen, gebeurt alles.

TIJD

En misschien is dit wel de belangrijkste van allemaal.

Tijd.

Ik zeg niet langer: “Daar heb ik geen tijd voor.”

Ik voel, daar maak ik tijd voor.

Want hoe gemakkelijk maken we tijd voor anderen?

Zelfs met een volle agenda.
Zelfs als we eigenlijk al over onze eigen grenzen heen gaan.

“Laat me weten als ik iets voor je kan doen.”

We zeggen het bijna automatisch.

Maar tijd voor onszelf, voor ons lichaam, voor wat er in ons leeft, blijkt ineens lastig.

Alsof het egoïstisch is.
Alsof het niet kan.

Maar precies daar zit de verschuiving. Voor mij is tijd voor mezelf geen optie meer.

Het is geen luxe.
Het is geen extra.

Het is de basis.

Ik doe dit niet om iets te fixen.

Ik doe dit omdat mijn lichaam iets wil laten bewegen.
Omdat alles wat zich heeft opgebouwd, nu de ruimte krijgt om er te zijn.

En ik kies ervoor om te luisteren.

Misschien voel je dat dit ook is wat jij nodig hebt.

Niet meer doorgaan, maar vertragen.

Niet blijven dragen, maar leren zakken.

Wil je jezelf hierin ondersteunen, dan vind je hier mijn must-haves.

�� [ontdek mijn must-haves]

En voel je dat je dit niet alleen wilt doen, dat je wilt leren hoe je jezelf hierin kunt dragen, dan ben je welkom.

Liefs,

Danielle

Waarom we ons lichaam minder vertrouwen dan een pil

Mon, 23 Mar 2026 07:45:19 GMT

We voelen het wel, maar we geloven het niet

Soms denk ik dat ik mezelf zou moeten verpakken. In een doosje, met een bijsluiter erbij. Een zorgvuldig uitgeschreven overzicht van mogelijke effecten, in kleine letters, variërend van mild tot intens.

“Let op: deze behandeling kan leiden tot diepe ontspanning, emotionele ontlading, onverwachte inzichten en een lichaam dat weer begint te voelen wat het al die tijd heeft vastgehouden.”

Misschien zouden mensen het dan serieuzer nemen. Misschien zouden ze het sneller vertrouwen.

Wat we zijn gaan vertrouwen

Er zit iets fascinerends in de manier waarop we zijn gaan vertrouwen op een pil.

Klein, verpakt in plastic, voorzien van een bijsluiter die zo uitgebreid is dat je er zonder moeite een muur mee zou kunnen behangen.

We lezen over bijwerkingen. Over risico’s. Over alles wat er mogelijk mis kan gaan.

En toch nemen we het, vaak zonder aarzeling.

Omdat het ons wordt aangereikt als oplossing.
Omdat het een naam heeft die we kunnen uitspreken.
Omdat het past binnen een systeem dat we hebben leren vertrouwen.

Dat systeem heeft ons veel gebracht.Het heeft kennis gebracht, structuur, veiligheid en in veel gevallen ook verlichting.

En ergens, bijna ongemerkt, is er in datzelfde proces ook iets verschoven. De focus is steeds verder komen te liggen op het behandelen van klachten, het beheersen van symptomen en het creëren van controle. Terwijl de oorsprong van genezing ooit veel dichter lag bij het ondersteunen van het lichaam zelf.

Bij het luisteren.
Bij het versterken van wat er al is.
Bij het samenwerken met een systeem dat van nature gericht is op herstel.

Die beweging van ondersteunen naar overnemen, van luisteren naar beheersen, heeft ons veel gebracht. En tegelijkertijd heeft het ook afstand gecreëerd.

Afstand tot de oorsprong.
Afstand tot het lichaam.
Afstand tot het directe vertrouwen in wat we zelf kunnen voelen.

De eed van Hippocrates

Wat ik daarin zelf altijd bijzonder vind, is de oorsprong van de eed die artsen afleggen.

De eed van Hippocrates ontstond in een tijd waarin genezing niet los stond van de natuur, maar er juist volledig mee verweven was. Waarin het lichaam werd gezien als een intelligent systeem dat ondersteund kon worden met wat de aarde zelf voortbracht.

De intentie was helder: dienen, niet schaden, en werken in afstemming met het leven zelf.

Wanneer je dat beseft, voelt het bijna paradoxaal hoe ver we daar soms van verwijderd zijn geraakt. Alsof we zijn gaan vertrouwen op de afgeleide vorm, en de oorsprong langzaam uit het zicht is verdwenen.

Niet omdat het er niet meer is, maar omdat we het zijn verleerd om het als zodanig te herkennen.

“The natural healing force within each one of us is the greatest force in getting well.”

— Hippocrates

Het lichaam vergeet niets

Het lichaam reageert op wat het meemaakt.
Het lichaam slaat op wat niet verwerkt kan worden.
En het lichaam laat los wanneer het daar de ruimte en veiligheid voor krijgt.

Het is een intelligent systeem, voortdurend in beweging, altijd gericht op balans en herstel.Tegelijkertijd voltrekt dat proces zich grotendeels buiten ons zicht. Het laat zich niet altijd vangen in meetbare waarden, duidelijke labels of een diagnose die we kunnen benoemen.

Juist daar ontstaat vaak de twijfel. Op het moment dat er wél iets verandert, maar we het niet direct kunnen verklaren.
Wanneer we het voelen, maar het niet kunnen onderbouwen. Wanneer het subtiel is, en daardoor bijna ongemerkt.

Zelfs dan zijn we geneigd om het in twijfel te trekken. Niet omdat het er niet is, maar omdat we het zijn verleerd om datgene wat we voelen als waarheid te erkennen.

Het moment waarop we het voelen…en het toch ontkennen

Hij ligt op de tafel, zijn handen losjes naast zijn lichaam.

In het begin nog licht gespannen. Alsof zijn lichaam niet helemaal zeker weet of het zich al mag overgeven. Zijn adem zit hoog. Kort. Beheerst. We zeggen niet veel.

De klanken vullen de ruimte, zacht en dragend. Trillingen die niet alleen hoorbaar zijn, maar voelbaar doorwerken in het lichaam.

Langzaam verandert er iets. Zijn adem zakt. Zijn schouders worden zwaarder. De spanning die eerst nog subtiel aanwezig was, begint plaats te maken voor iets anders.

Ruimte.

Ergens halverwege zie ik het gebeuren. Een kleine beweging in zijn gezicht. Zijn kaken die iets loslaten. Zijn voorhoofd dat verzacht.

Zijn lichaam begint te reageren op iets wat zijn hoofd nog niet begrijpt.

Na afloop blijft hij nog even liggen. Alsof hij terug moet komen van een plek waar hij een tijd niet is geweest.

Wanneer hij zijn ogen opent, kijkt hij me even aan en zegt:

“Dit is wel bijzonder…ik voelde van alles, zag allerlei kleuren. Alsof er iets verschoof. Zo'n diepe ontspanning die ik in geen jaren heb ervaren”

Een korte stilte volgt. Dan gaat hij zitten, haalt zijn schouders iets op en voegt er bijna automatisch aan toe:

“Maar dat zal wel toeval zijn.”

En daar is het. Dat ene moment. Waarin alles wat net gevoeld is, in een paar seconden wordt teruggebracht tot iets kleins. Iets wat geen betekenis hoeft te hebben. Niet omdat het er niet was. Niet omdat het niet echt was, maar omdat het niet past binnen wat we hebben geleerd te vertrouwen.

Dit zie ik vaker. Dat iemand iets ervaart wat hij of zij niet kan ontkennen. Dat het lichaam duidelijk laat voelen dat er iets verandert.

En dat het hoofd er direct overheen beweegt. Het probeert het te begrijpen. Het probeert het te verklaren. En als dat niet lukt, wordt het zachter gemaakt. Kleiner. Minder belangrijk.

We zijn zo gewend geraakt om te vertrouwen op wat van buiten komt, dat het soms bijna ongemakkelijk voelt om te vertrouwen op wat van binnen gebeurt. Zelfs wanneer het lichaam het ons al laat zien.

Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar

Laat één ding helder zijn.

De reguliere zorg heeft een belangrijke plek. In veel situaties is zij onmisbaar. Er is kennis, ervaring en toewijding die elke dag opnieuw het verschil maken voor mensen.

Het is niet iets wat ontkend hoeft te worden. Integendeel.

En tegelijkertijd voelt het soms alsof er een scheiding is ontstaan die nooit zo bedoeld was. Alsof er gekozen moet worden tussen twee werelden. Tussen wat we “ regulier ” noemen en wat vaak wordt weggezet als “ alternatief ”.

Terwijl die twee, in de basis, veel dichter bij elkaar liggen dan we zijn gaan geloven. Veel van wat binnen de reguliere geneeskunde wordt toegepast, vindt zijn oorsprong in wat er al duizenden jaren werd gebruikt. In planten, kruiden, natuurlijke extracten en het ondersteunen van het lichaam zelf.

Dat fundament is niet verdwenen. Het heeft alleen een andere vorm gekregen.

Wat opvalt, is dat er vanuit de alternatieve hoek zelden wordt ontkend dat de reguliere zorg waardevol is. Er is respect voor wat er mogelijk is.Voor wat er gedaan kan worden wanneer het echt nodig is.

De beweging lijkt echter minder vaak de andere kant op te gaan.

Alsof er minder ruimte is om te erkennen dat ook buiten de bekende kaders iets kan bestaan wat werkt. Iets wat niet altijd direct meetbaar is, maar wel voelbaar en zichtbaar in verandering.

Misschien zit daar wel een uitnodiging. Niet om het één boven het ander te plaatsen. Niet om te overtuigen of te bewijzen, maar om weer naast elkaar te durven staan. Met de erkenning dat genezing niet één vorm heeft. Dat het lichaam op meerdere lagen werkt en dat verschillende benaderingen elkaar kunnen versterken, in plaats van uitsluiten.

Want uiteindelijk is er één ding wat beide werelden delen.

De intentie om bij te dragen aan herstel. Aan verlichting. Aan het welzijn van de mens.

En misschien zou het al een verschil maken…als er, naast kennis en controle, ook weer ruimte komt voor vertrouwen.

En jij dan?

Misschien herken je het wel.Dat je iets voelt in je lichaam…een subtiele verandering, een verschuiving, een moment van rust of juist spanning die eindelijk zichtbaar wordt. En dat er vrijwel direct daarna een stem opkomt die het in twijfel trekt.

Die het relativeert.

Die het kleiner maakt.
Die zegt dat het toeval is, of dat het vast ergens anders vandaan komt.

Misschien heb je het al vaker ervaren. Dat je lichaam signalen geeft. Dat het ergens op reageert. Dat het probeert iets duidelijk te maken.

En dat je hoofd er net iets sneller overheen beweegt.

Omdat het logisch wil blijven.
Omdat het zekerheid zoekt.
Omdat het is gewend om te vertrouwen op wat van buiten komt.

Er zit niets verkeerds in dat mechanisme. Het heeft je waarschijnlijk juist geholpen om grip te houden, om te navigeren, om te functioneren in een wereld die vraagt om duidelijkheid en verklaringen. En tegelijk kan het er ook voor zorgen dat je jezelf langzaam een beetje kwijtraakt.

Niet groots of dramatisch, maar subtiel.

In het niet serieus nemen van wat je voelt.
In het blijven zoeken naar bevestiging buiten jezelf.
In het wachten tot iets of iemand anders zegt dat het klopt.

Misschien ligt de uitnodiging wel precies daar.

Niet om alles ineens anders te doen.
Niet om blind ergens in te geloven.

Maar om, heel voorzichtig, weer een klein beetje ruimte te maken voor wat je al weet. Voor wat je lichaam je al laat zien.

Niet als bewijs, maar als begin van vertrouwen.

Misschien is dit het begin

Misschien is het minder ingewikkeld dan we zijn gaan denken.

Misschien vraagt het niet om meer kennis, niet om nog meer verklaringen en ook niet om iemand die het voor ons bevestigt.

Misschien begint het juist hier.

In het opnieuw leren luisteren naar wat er al voelbaar is. Naar wat het lichaam al die tijd al aangeeft. Naar de signalen die vaak zacht beginnen, maar steeds duidelijker worden wanneer we ze serieus nemen.

We hoeven niet alles te begrijpen om te erkennen dat er iets verandert.

We hoeven het niet direct te kunnen verklaren om het waarde te geven.

Dit is dan misschien wel de verschuiving waar we naar terug mogen bewegen.

Dat we stoppen met het direct in twijfel trekken van wat we voelen en beginnen met het voorzichtig weer vertrouwen.

Niet blind. Niet zonder onderscheid, maar aanwezig. Bewust. En in verbinding met ons eigen lichaam.

Want onder alles wat we hebben geleerd, onder alle systemen, verklaringen en overtuigingen, ligt nog altijd hetzelfde fundament.

Een lichaam dat weet.
Dat reageert.
Dat zichzelf probeert te herstellen, telkens weer.

Het enige wat het lichaam nodig heeft, is dat we luisteren, dat we het werkelijk zien en niet pas stilstaan wanneer we niet meer verder kunnen. Zodat we al bij het eerste signaal kunnen handelen.

Wanneer heb jij voor het laatst iets gevoeld en het daarna toch in twijfel getrokken?

Wat zou er gebeuren als je dat gevoel dit keer niet weg relativeert, maar er even bij blijft?

Mijn uitnodiging voor jou

Misschien voel je, ergens tijdens het lezen, dat er iets in beweging komt.

Geen groot inzicht. Geen antwoord in woorden, maar een subtiele verschuiving. Een moment van herkenning.

Dat is vaak waar het begint. Niet in het begrijpen, maar in het toelaten.

Als je merkt dat je lichaam al langer signalen geeft en je voelt dat het tijd is om daar niet langer overheen te bewegen…

Dan nodig ik je uit om het te komen ervaren. In mijn praktijk werken we niet vanuit het oplossen, maar vanuit het opnieuw verbinden.
Met je lichaam.
Met wat er vastzit.
Met wat gevoeld wil worden.

Zodat jouw systeem weer kan doen wat het van nature al kan: herstellen.

Je bent welkom.

→ Plan hier je sessie
→ Of stuur me een berichtje als je eerst wilt afstemmen

Rouw & Rauw

Sat, 15 Nov 2025 12:57:38 GMT

De waarheid die we zo lang hebben vastgehouden

Rouw.
Het woord alleen al draagt een echo van verlies, van stilte, van iets wat stopt met leven.
Maar de afgelopen week herinnerde het leven me er opnieuw aan dat rouw niet altijd gaat over dood.

Soms rouwen we om iets wat nooit heeft kunnen bestaan.
Soms rouwen we over een relatie die we zo graag hadden gewild, maar die nooit werkelijk vorm kreeg.
Soms rouwen we om een versie van onszelf die we moesten loslaten om eindelijk te kunnen ademen.

Rouw is zoveel meer dan afscheid nemen.
Rouw is ook erkennen.
Rouw is durven kijken naar de rauwe waarheid.
Rouw is jezelf toestaan om te voelen wat je lichaam al jaren fluistert, soms zelfs schreeuwt, terwijl je hoofd er weg bij probeerde te blijven.

En juist dát maakt rouw zo heilig.

De rouw om wat nooit heeft kunnen leven

We denken dat rouw hoort bij iets tastbaars.
Een persoon.
Een ingrijpend moment.
Een duidelijke gebeurtenis.

Maar de meest stille, meest onderhuidse vorm van rouw is die om dingen die nooit zijn gebeurd.

De droom die je droeg maar moest begraven.
Het pad waarvan je dacht dat het het jouwe zou zijn, maar dat nooit tot bloei kwam.
De liefde of erkenning waar je als kind naar verlangde, maar die nooit volledig werd gegeven.

We dragen zoveel lagen van ongeziene rouw.
Rouw die we wegzetten als “onbelangrijk” omdat we niet geleerd hebben om te rouwen om dingen die geen vorm kregen.

Het lichaam maakt echter geen onderscheid.
Het lichaam rouwt om elk verlies, concreet of onzichtbaar.

Wanneer we een verlangen moeten loslaten…
Wanneer een visie verandert…
Wanneer we toe moeten geven dat iets waar we al jaren aan vastklampten nooit werkelijkheid zal worden…dan voelt dat als sterven.

Niet van buiten.
Maar van binnen.

En juist die innerlijke sterfprocessen zijn het meest transformerend.

Rouw om de band die er nooit was

Dit is een rouw die velen dragen, maar waar bijna niemand over spreekt.
De rouw om een ouder waarmee je nooit echt verbinding kon maken.
De rouw om een moeder die er wel was, maar niet aanwezig.
De rouw om een vader die je niet kon bereiken.
De rouw om gezinsrelaties die nooit veilig voelden.
De rouw om familiebanden waarin liefde altijd ingewikkeld bleef.

De rouw om wat je nooit hebt gekregen is een van de meest rauwe vormen van verdriet.

Want rationeel weet je vaak
“Het kon niet anders.”
“Ze deden wat ze konden.”
“Het lag niet aan mij.”

Maar het lichaam zegt iets anders.

Het lichaam rouwt niet om logica. Het lichaam rouwt om gemiste voeding.
Om veiligheid die je niet hebt gevoeld.
Om liefde die je niet hebt kunnen ontvangen.
Om de aanraking of erkenning die nooit kwam.

Dat is geen verwijt.
Dat is een feit.

En zolang dit stuk ongezien blijft…zolang we denken dat “begrijpen” genoeg is…blijft de rouw zich verstoppen in onze diepte.
In ons zenuwstelsel. In ons hart. In onze patronen. In onze relaties.

De rauwheid die we zo lang vermijden

Rouw is rauw.

En rauwheid is precies dat deel waar we niet graag naartoe bewegen.

Rouw vraagt je te stoppen met vluchten.
Rouw vraagt je om stil te worden.
Rouw vraagt je om te voelen wat je jarenlang hebt weggeduwd omdat je geen ruimte had om het te dragen.

Het vraagt om eerlijk te zijn over het deel in jou dat pijn doet.
Het deel dat boos is.
Het deel dat nog steeds wacht op iets wat nooit zal komen.
Het deel dat teleurgesteld is in zichzelf of in het leven.

Rouw vraagt zachtheid, maar rouw vraagt óók vuur.

Het vuur dat zegt: “Ik kijk. Ik voel. Ik blijf.”

Rouw is het moment waarop we stoppen met vechten tegen de waarheid…en haar eindelijk toelaten. Wanneer je dat doet, gebeurt er iets heiligs. Er komt ruimte.

Ruimte waar eerder spanning zat.
Ruimte waar schaamte zat.
Ruimte waar ontkenning zat.

Rouw opent.
Rouw ademt.
Rouw maakt vrij.

Waarom rouw pas stopt wanneer we voelen

We denken dat tijd alle wonden heelt, maar tijd heelt alleen wat gevoeld mag worden.

Rouw die we niet toelaten, nestelt zich in de toekomst.
In onze relaties.
In onze triggers.
In onze keuzes.

Het toont zich in het krampachtig vasthouden.
In het alles “zelf moeten doen”.
In angst om verbinding.
In moeite met loslaten.
In overgave die nooit helemaal lukt.

Onverwerkte rouw wordt een schaduw die blijft fluisteren totdat je haar aankijkt. Wanneer we eindelijk toestaan dat de emotie, die golf, die trilling, die brandende pijn in het hart er mag zijn…dan pas begint het lichaam te ontspannen. Dan pas stopt rouw met achtervolgen. Dan pas kan het verleden het verleden worden.

Rouw is geen proces van het hoofd. Rouw is een proces van het lichaam. En daarom is lichaamswerk zo essentieel.
Soundhealing.
Adem.
Aanraking.
Schaduwwerk.

Het zijn deuren terug naar dat deel van jou dat al die tijd heeft gewacht om gezien te worden.

Wanneer rouw heilig wordt

Rouw is niet het einde. Rouw is het portaal.

Het portaal naar een leven dat ruimer voelt.
Een leven waarin je liefdevoller met jezelf omgaat.
Een leven waarin je eindelijk stopt met overleven.
Een leven waarin je eigen waarheid zwaarder weegt dan de verwachtingen van anderen.

Rouw herinnert je aan wie je bent zonder de verhalen.
Rouw herinnert je aan je vermogen om te voelen.
Rouw herinnert je aan je kracht om opnieuw te kiezen.

En precies daar…in dat moment…wordt rouw sacred.

Mini-Reflectie voor jou

✨ Waar rouw jij nog om, zonder dat je het zo hebt genoemd?
✨ Wat mag je eindelijk zien, voelen of eren, zonder schuld, zonder oordeel?
✨ Welk deel van jou wacht al jaren op jouw aanwezigheid?

Adem.
Voel.
Schrijf.
Wees zacht.
En wees eerlijk.

Rouw vraagt dat van je. Niet meer. Niet minder.

Ondersteun je proces met mijn favoriete tools:

– dōTERRA Frankincense voor hart- en rouwprocessen
– Magnesium voetenbad + Adaptiv Blend van dōTerra
– Blauwe Lotus (thee)

Voel je dat er iets in jou gezien wil worden?

Als je merkt dat er stukken rouw onder de oppervlakte liggen oud verdriet, onvervulde verlangens, banden die pijn doen, dan loop je dit niet alleen. Ik ondersteun je graag in het onderzoeken van wat jouw lichaam nog draagt. Samen gaan we de diepte in, op een manier die veilig, zacht en eerlijk is.

Je bent welkom voor een gratis intakegesprek , zodat we kunnen voelen wat jouw volgende stap is en welke vorm van lichaamswerk of soundhealing jou het beste kan ondersteunen.

De waarheid tussen al het helen

Thu, 23 Oct 2025 21:20:18 GMT

Er zijn dagen dat ik met liefde naar onze wereld kijk. De wereld van het helen, van klank, adem, aanraking, energie.
Zoveel mensen met een open hart, met een oprecht verlangen om anderen te helpen. En tóch…voel ik steeds vaker wrijving. Een subtiel ongemak. Een fluistering van: “ Wacht even, dit klopt niet helemaal. ”

We lijken in een tijd te leven waarin iedereen wéét hoe het moet.
Het ijsbad is goed, nee, het is te heftig.
Je mag trillen of juist niet, want dan zit je in freeze.
Je moet loslaten of juist doorvoelen. Zacht werken, krachtig werken, systemisch, energetisch, quantum, shamanic…

Soms lijkt het alsof we collectief vergeten zijn waar heling werkelijk over gaat.

De paradox van het helpen

Ik weet hoe het is om met alles wat je hebt te willen helpen, hoe het voelt om iets in handen te hebben dat werkt, en dat met de wereld te willen delen. Ook weet ik hoe het is om te hopen dat mensen eindelijk gaan zien wat jouw methode kan betekenen, omdat je diep van binnen voelt: dit kán verschil maken. Maar tussen die vurige intentie en de realiteit van het ondernemen, zit een dunne lijn.

We willen zoveel mensen bereiken, dat we soms vergeten wat we eigenlijk wilden brengen: veiligheid.

Ik merk het ook bij mezelf. Een sessie met een cliënt duurt misschien anderhalf uur, maar ik leef er de halve dag omheen.
Een uur voorbereiding, drie kwartier afronding, en daarna mijn eigen energie weer zuiveren, landen, herstellen.
Het is geen 9-tot-5-werk.
Het is sacred werk.
En ja, dat vraagt een eerlijke prijs.

Maar zodra we onze manier van werken gaan verkopen als de manier, verliezen we iets essentieels.
Dan raken we de bedding kwijt die heling juist mogelijk maakt.

Een moment dat iets in mij brak

Een paar maanden geleden kwam er een man bij me binnen.
Zachte ogen, maar een lichaam vol spanning.
Hij vertelde dat hij een jaar eerder een kundalini-activatie had gedaan.
“Het was intens,” zei hij. “Maandenlang heb ik me verloren gevoeld. Donker, leeg, ver weg van mezelf.”

De sessie had hij gedaan bij zijn vriendin. Iemand bij wie hij zich volledig veilig voelde. En juist dát maakte het zo intens:wanneer je lichaam zich veilig waant, kan het zich volledig openen. En als er dan iets vrijkomt wat groter is dan wat iemand kan dragen,ontstaat er verwarring aan beide kanten.

Zij had dit nog nooit meegemaakt. Het was haar ook nooit geleerd dat zó’n reactie mogelijk is.
Uit schrik, en misschien ook uit schuldgevoel, is ze gestopt met haar werk.

Toen hij dat vertelde, brak er iets in mij. Niet uit oordeel, maar uit verdriet. Omdat ik voelde dat haar intentie zuiver was, dat hun verbinding echt was, maar dat zuiverheid zonder kennis, zonder gronding, een gevaarlijk wankel iets wordt.

Ik heb hem gezegd dat het niet de bedoeling is dat ze stopt. Dat dit bij haar is gekomen om van te leren. Ze heeft iets moois in handen, maar ze mist nog het fundament van veiligheid. En dat fundament is waar heling begint. Zonder die basis verandert een sessie in een trucje. En een trucje, hoe liefdevol of mooi verpakt ook, heeft niets met belichaming te maken.

Wanneer oordeel het veld binnensluipt

Ik las laatst nog een comment onder een post van iemand.
Een video van nog geen twintig seconden.
Iemand schreef daaronder dat wie tijdens een sessie schokt, “ niet goed begeleid is en waarschijnlijk in freeze zat .”

En ik dacht: oké, dus op basis van een filmpje van twintig seconden weet jij wat daar gebeurde?

We vergeten soms dat wat we zien maar een fractie is van wat er werkelijk plaatsvindt. Dat je energie niet kunt vangen in een paar beelden, en dat een oordeel op afstand niets te maken heeft met zuiverheid.

Want als je zoiets waarneemt en meteen denkt: “dat is niet goed”, zegt dat vooral iets over jouw manier van werken. Dat jij op dit moment (nog) niet kiest voor die vorm van expressie, omdat het voor jou niet klopt of niet veilig voelt, en dat is helemaal oké. Maar je kunt niet weten wat er in het veld van die ander gebeurde, of iemand in een freeze zat, of juist in een diepe ontlading.

Het pijnlijke is: de persoon die in dat filmpje te zien is, kan dat commentaar óók lezen. Misschien ging diegene met een goed gevoel naar huis, omdat er iets wezenlijks verschoven was. En ineens ontstaat er twijfel: Was het dan tóch verkeerd wat ik voelde?

Dat is waar oordeel schade aanricht.

Niet alleen in woorden, maar in de subtiele laag van vertrouwen.

En laat me duidelijk zijn: oordelen mag . Een oordeel is menselijk. Het is een vorm van onderscheidingsvermogen, het laat zien wat voor jou klopt, wat niet, waar jouw grenzen liggen. Maar zodra je je oordeel inzet om andermans ervaring af te keuren, raak je los van verbinding. Dan wordt onderscheid veroordeling, en dat is precies wat de zuiverheid uit het veld haalt.

Wanneer het veld zijn richting verliest

En dit is misschien wel de wrangste kant van het verhaal. Want door alle verwarring die we met elkaar creëren, door elkaar tegen te spreken, door te roepen dat de één zuiver is en de ander onveilig, door iedere nieuwe methode tot dé waarheid te verheffen, gebeurt precies dat wat we níét willen.

Mensen keren zich af van het energetische en holistische veld, omdat ze niet meer weten wie of wat ze kunnen vertrouwen.
Gisteren was het ijsbad nog de poort naar bewustzijn, vandaag is het gevaarlijk voor het zenuwstelsel.
Gisteren mocht je trillen en ontladen, vandaag lees je dat je waarschijnlijk in freeze zat.

En dus keren velen terug naar wat ze kennen, naar de reguliere zorg, waar tenminste nog duidelijkheid lijkt te bestaan, ook al brengt die niet altijd echte heling. En dat is zó zonde. Want het is niet de kracht van ons werk die tekortschiet, het is de eenheid in onze boodschap die ontbreekt.

Wat ik ben gaan begrijpen

Door de jaren heen heb ik geleerd dat veiligheid geen bijzaak is, het ís de methode. Zodra ik mijn handen op iemand leg en mijn systeem zegt ja, ontstaat er een veld waarin het lichaam zijn eigen weg weet.

Soms zacht. Soms heftig.
Soms stil. Soms luid.
Het maakt niet uit.
Zolang het veilig is.

Een sessie is niet geslaagd omdat iemand schreeuwt, of juist in stilte verdwijnt. Het is geslaagd als iemand zich gedragen voelde.
Als alles er mocht zijn.
Als het lichaam het tempo mocht bepalen.

Heling is niet het schokken, niet het spektakel. Het is de ruimte tussen de ademhalingen, waar waarheid zich ontvouwt.

De vrijheid om te voelen

Aan jou, de zoeker, de ontvanger, de mens die probeert te begrijpen wat goed voor hem is: laat je niet gek maken door alle ruis.

De spirituele wereld is prachtig, maar ook luid. Zoveel stemmen die zeggen wat goed voor je is. Maar de enige stem die echt telt, is die van jouw lichaam.

Vraag.
Luister.
Voel.
Waar voel je veiligheid?
Bij wie kun je zakken zonder te moeten presteren?

En ga er zonder verwachting in. Ga niet voor het resultaat, maar voor de ervaring zelf.
Stel je open voor alles wat mag komen, licht, donker, stilte, trilling, emotie. Want zowel ik als mijn collega’s kunnen niet toveren, en we werken niet op knopdruk. Wat we wél doen, is ruimte houden voor wat wil ontstaan. En hoe opener jij in dat veld stapt, hoe groter het wordt, en hoe meer magie er kan gebeuren.

Kies dus niet omdat iets vaak voorbij komt op Instagram, maar omdat je voelt: hier klopt het, hier mag ik zijn.

Tot slot

Heling vraagt geen heilige methode, maar eerlijke aanwezigheid.
Geen ego, maar belichaming. Geen spektakel, maar veiligheid.

Er is geen dé waarheid. Er is alleen waarheid en die leeft in jou, in mij, en in ieder lichaam dat durft te voelen.

En ja, je mag een oordeel hebben.
Ik ook.

Een oordeel is niets anders dan onderscheidingsvermogen, het laat zien waar jouw grenzen liggen, wat voor jou klopt, wat niet. Zolang we dat besef meenemen, blijft ons oordeel zuiver, en wordt het geen wapen, maar een spiegel.

En misschien voel je, terwijl je dit leest, dat dit ook iets in jou raakt. Dat verlangen om niet alleen te ontvangen, maar ook te leren hóe je iemand kunt dragen. Om te werken vanuit jouw intuïtieve kracht, met kennis van het lichaam, de energie, en de veiligheid die nodig is om echt te helen.

Dat is precies wat we in The Chakra Code Opleiding doen: leren hoe jij vanuit jouw zachte, intuïtieve kracht een ander kunt begeleiden niet vanuit een methode, maar vanuit belichaming, bedding en bewustzijn.

Wil je ervaren hoe het voelt om door mij gedragen te worden in een veld van veiligheid en zuiverheid?
Boek hier jouw sessie bij Soundful

Vriendschap die niet gekocht hoeft te worden

Thu, 23 Oct 2025 21:20:15 GMT

De prijs van erbij willen horen

Er was een tijd in mijn leven waarin ik dacht dat vriendschap iets was wat je moest verdienen. Ik geloofde dat ik pas geliefd zou worden als ik maar genoeg gaf; tijd, aandacht, cadeaus, alles wat ik had. Ik was degene die altijd betaalde, altijd regelde, altijd klaarstond.
En ergens diep vanbinnen zat de overtuiging dat dit de enige manier was om verbonden te blijven. Alsof ik niet aardig genoeg was om zomaar gekozen te worden om wie ik werkelijk was.

Schulden van energie

Ik maakte schulden, niet alleen in geld, maar vooral in energie. Want het geven zonder ontvangen put uit.
En toen het punt kwam waarop ik niet meer kon dragen, verloor ik precies datgene waar ik zo hard voor had gevochten: de mensen die ik mijn vrienden noemde. Achteraf gezien was dat verlies nodig.
Het was de breuk die mijn ogen opende, de spiegel die liet zien dat ik al die tijd mijn eigen liefde had uitbesteed.

Eén van de boys

In die stilte daarna vond ik een ander soort vriendschap: dat van mannen. Ik voelde me veilig bij hen.
Er was minder drama, minder woorden, minder spel. Ik werd “één van de boys” en genoot van die rol, van de luchtigheid, van het gevoel erbij te horen zonder al te veel te hoeven voelen. Maar ook daar droeg ik een masker. Mijn zachtheid bleef op de achtergrond, mijn vrouwelijke kant verscholen achter humor en daadkracht. Het was alsof ik voortdurend balanceerde tussen gezien willen worden en mezelf niet volledig durven tonen.

De verschuiving naar zachtheid

Langzaam begon dat te verschuiven.
Ik leerde dat kracht en zachtheid geen tegenpolen zijn, maar twee kanten van dezelfde waarheid. Dat vrouwelijkheid niet zwak is, maar een vorm van oerkracht. En juist toen ik dat begon te belichamen, kwamen er vrouwen op mijn pad die anders waren dan ik gewend was.

Vrouwen die niet met elkaar streden, maar elkaar oprecht gunden.
Vrouwen die niet roddelden, maar luisterden. Die met me meehuilden én meevierden.Bij wie ik niets hoefde uit te leggen, waar mijn stilte welkom was, net als mijn woorden.

Thuiskomen in echte vriendschap

Het was een nieuw soort vriendschap, een die niet gebouwd was op doen, maar op zijn. Een vriendschap waarin ik niet hoefde te geven om gezien te worden, maar waarin ik mezelf mocht geven, precies zoals ik ben.
Waar mijn woorden niet hoefden te overtuigen, en mijn stilte even welkom was als mijn lach.
Waar ik niet kleiner hoefde te worden om de ander te laten stralen, en waar liefde niet iets was wat verdiend moest worden, maar wat vanzelf stroomde zonder verwachting, zonder voorwaarde.

Het voelde als thuiskomen. Een thuiskomen in mezelf, en tegelijk in de armen van de vrouwen die naast me staan. Vrouwen die niet bang zijn voor eerlijkheid, die mijn tranen niet sussen, maar ruimte geven. Die me herinneren aan mijn kracht wanneer ik twijfel, en die zacht blijven als ik hard voor mezelf ben.

En misschien is dát wel de grootste les die vriendschap me tot nu toe heeft gebracht: dat echte verbinding pas ontstaat wanneer we onszelf toestaan om niet meer te presteren voor liefde, maar simpelweg te ontvangen wat er al is.

Ik ben dankbaar voor deze vrouwen, voor deze vriendschappen die niet aan voorwaarden gebonden zijn.
Voor de spiegels, de lachbuien, de gesprekken die dieper gaan dan woorden.
Voor het samen dansen, huilen, zwijgen en vieren.
Voor de onzichtbare draden die ons verbinden, ook als we elkaar niet dagelijks spreken.

En als jij dit leest, en ik heb het je de laatste tijd nog niet gezegd: ik ben dankbaar voor jou in mijn leven.
Dankbaar dat je er bent, precies zoals je bent.
Dat we elkaar vinden, telkens weer, op dat punt waar liefde en waarheid elkaar raken.

De geboorte van The Circle of 13 Moons

Vanuit die ervaring, vanuit dat herinneren van wat het betekent om werkelijk verbonden te zijn, is The Circle of 13 Moons geboren.
Niet als concept, niet als project, maar als een levend veld van vrouwelijke kracht en zachtheid. Een plek waar vrouwen elkaar weer werkelijk ontmoeten, niet om beter te worden, maar om te herinneren dat ze al heel zijn. Een cirkel waarin we samen ademen, luisteren, vieren, helen. Waar de maskers langzaam mogen zakken en er ruimte ontstaat voor de waarheid van het hart.

Een ode aan sisterhood

Voor mij is The Circle een ode aan de vrouwen die me hebben geleerd wat sisterhood werkelijk betekent. Aan de vriendschappen die niet gekocht of verdiend hoeven worden, maar die ontstaan uit echtheid, vertrouwen en wederzijds respect. Het is een herinnering aan dat oeroude weten dat we elkaar nodig hebben niet om iets op te vullen, maar om elkaar te spiegelen, te dragen en te bekrachtigen.

Samen in zachtheid en vuur

Het is tijd dat we die verbinding weer omarmen.
Tijd dat we elkaar weer zien in onze grootsheid én onze kwetsbaarheid. Dat we samenkomen, in zachtheid en vuur, in liefde en waarheid, in vrouw-zijn.

The Circle of 13 Moons is een bedding van verbondenheid.
Een plek waar je niets hoeft te bewijzen, waar je gedragen mag worden. Een jaar lang samenkomen in ritueel, klank en bewustzijn om te herinneren wie je werkelijk bent.

Compassie als helend vuur

Thu, 23 Oct 2025 17:45:01 GMT

Wat als de wereld geleid werd door compassie?
In de documentaire van de Dalai Lama die ik deze week zag, zei hij iets wat diep in mij resoneerde: dat als vrouwen de wereld zouden leiden, er vanzelf meer compassie zou zijn, omdat wij van nature weten hoe we met ons hart kunnen leven.

Die woorden bleven hangen. Want compassie is voor mij één van de hoogste frequenties van mens-zijn.

Niet altijd de makkelijkste, maar wel degene die mijn leven heeft gered.

De betekenis van compassie

Het woord komt van het Latijnse com-pati ~ mee-lijden.
Maar compassie gaat dieper dan meelijden. Het is meevoelen zonder oordeel .
Het vermogen om het hart open te houden, ook wanneer de ander (of jijzelf) iets doet wat pijn doet.

Compassie zegt niet: “Het was goed wat er gebeurde.”
Het zegt: “Ik kies ervoor om het te zien vanuit liefde.”

Mijn pad naar compassie

Ik groeide op in een grote Molukse familie, warm, levendig, maar ook vol contrast.
Als eerste halfbloedje voelde ik me vaak anders. En al die jaren had ik het gevoel dat mijn broertje en ik twee totaal verschillende moeders hebben gehad. Dat was mijn waarheid, mijn beleving.

Er was liefde, maar ook pijn.
En een eenzaamheid die ik lang niet kon benoemen.

Ik heb gestaan op de stenen van haat, boosheid, woede. Ik heb de kilte van depressie gevoeld, het niet-meer-willen leven.
Maar juist omdat ik daar ben geweest, weet ik vandaag wat liefde écht is.

Want alleen wie de lage frequenties kent, het donker, de schaamte, de wanhoop kan de diepte van liefde volledig belichamen.

En laat me dit ook eerlijk zeggen: de relatie met mijn moeder was vroeger, op z’n zachtst gezegd, moeizaam. Maar één ding is zeker, ik houd onvoorwaardelijk van haar. Niet ondanks alles, maar met alles. Zij is één van mijn grootste leraren geweest in het openen van mijn hart. In het vinden van compassie, waar eerst vooral pijn zat.

De zielen die ons pad kruisen

Ik geloof dat onze ziel voor haar komst naar aarde al wist wat er geleerd moest worden. Dat we allemaal onze lessen krijgen, en dat daar hoofdrolspelers en figuranten bij horen. Sommigen brengen licht. Anderen brengen storm.

Maar allemaal dragen ze bij aan ons ontwaken. Zelfs de ‘slechteriken’ in mijn levensfilm waren nodig. Zij hebben mij geleerd waar mijn grenzen liggen, wat mijn hart nodig heeft, en hoe liefde eruitziet wanneer ze getest wordt.

Vandaag kan ik voelen: ik ben dankbaar voor iedereen die mijn hart ooit heeft gebroken, want zij hielpen mij het te openen.

Voor jou

Misschien lees je dit en denk je: “Ja, maar dít mens, die kan ik echt niet met compassie bekijken.”
Ik begrijp dat. Echt. Maar wat als je het niet voor die ander doet, maar voor jezelf?

Wat als compassie geen excuus is voor wat er is gebeurd, maar een uitnodiging om jezelf te bevrijden?

Want zolang je vastzit in boosheid, verdriet of wrok, blijf je energetisch verbonden met het verleden. Elke keer dat je het herhaalt in je hoofd, bevestig je onbewust dat het jou nog steeds vasthoudt.

Als jij vandaag ervoor kiest om te zeggen: “Mijn verleden heeft mij gevormd, maar het bepaalt niet langer hoe ik me nú voel.” Dan keer je terug naar je eigen kracht. Dan breng je je energie terug naar het hier en nu.

Compassie betekent niet dat je vergeet, of dat je goedkeurt wat er is gebeurd. Het betekent dat je kiest om vrij te zijn. Om niet langer te leven vanuit de wond, maar vanuit de wijsheid die eruit is voortgekomen.

Wanneer je met compassie naar jezelf kijkt, begint het lichaam te ontspannen. Je adem wordt dieper. Je hart opent zich een stukje verder. En wat ooit pijn deed, wordt zachtheid die door je heen mag stromen.

Dat is de kracht van compassie. Het is de plek waar pijn transformeert in bewustzijn, en waar liefde weer kan ademen.

Oefening: adem compassie in

Sluit even je ogen.
Voel je lichaam, hier, nu.
Adem rustig in…en uit.

Voel waar in jouw lijf je wat zachtheid mag toelaten.
Misschien een plek die gespannen is, zwaar voelt, of gesloten.
Je hoeft er niets aan te veranderen.
Je hoeft niets te fixen.

Adem er alleen maar naartoe.

Stuur er compassie naartoe.
Liefde.
Warmte.

Laat het zijn, precies zoals het is.
Alles wat zich aandient, mag er zijn.
Het is oké wat je voelt.
Het is oké wat er nog pijn doet.

Elke ademhaling is een herinnering dat je niet opnieuw door het verleden hoeft je hoeft het alleen met liefde te omarmen.

Mini-Reflectie

Kun jij vandaag één situatie herinneren waarin je jezelf of iemand anders met compassie kunt zien?
Wat zou er in jou verzachten als je dat deed?

Compassie is geen zwakte. Het is de kracht van een open hart . Een helend vuur dat alles transformeert wat het aanraakt.

Wil jij leren hoe je ook in jouw leven vanuit compassie kunt leven zonder jezelf te verliezen?

Lees hier meer over mijn sessies en ceremonies of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief , waarin ik maandelijks deel over liefde, heling en bewustzijn.

Oordelen mag. Zolang je het met je hart doet.

Fri, 10 Oct 2025 08:55:15 GMT

Iedereen lijkt tegenwoordig bang te zijn om een oordeel te hebben.
Bang om iets “verkeerds” te zeggen, bang dat het de trilling verlaagt, bang om niet bewust genoeg te zijn.
Maar wat weegt eigenlijk zwaarder het oordeel zelf, of de angst om er één te hebben?

We lijken in een tijd te leven waarin alles door de spirituele bril moet worden gefilterd. Waarin we bij alles wat we denken of voelen eerst checken of het wel “hoog” genoeg is. En ik snap het.
We willen vanuit liefde leven, we willen niet oordelen of scheiden, we willen helen. Maar ergens… zijn we in dat streven ook een beetje vergeten dat we mens zijn. En mens-zijn betekent: voelen, waarnemen, kiezen.

Wat betekent oordelen eigenlijk?

Volgens de Dikke Van Dale betekent oordelen:

een mening vormen over iets of iemand,
beslissen of iets goed of fout is,
inzicht hebben in wat goed of slecht is.

Nergens staat dat het over afwijzen gaat.
Oordelen is in essentie niets meer dan onderscheidingsvermogen , een innerlijk kompas dat ons helpt te voelen wat wel en niet klopt voor ons. Het wordt pa s veroordeling , wanneer we dat kompas g ebruiken om iemand anders te verlagen in plaats van om zelf wijzer te worden.

Een voorbeeld uit het veld

Neem nu social media.
Er komt van alles voorbij.
Van collega-therapeuten, coaches, healers etc., mensen die, net als ik, het verlangen hebben om iets moois de wereld in te brengen.
Maar soms lees ik dingen en denk ik oprecht: jeetje, moet dit nou zo?

Laatst nog.
Een post waarin iemand schreef dat háár methode de enige échte weg naar heling was. Dat alles daarbuiten “gevaarlijk” of “niet zuiver” zou zijn. Er werd zelfs subtiel neergekeken op collega’s die anders werken.

En ik voelde van alles. Een stukje irritatie, maar ook verdriet.
Niet omdat ik die persoon wil afvallen, maar omdat ik voel hoe vaak we in het spirituele veld precies datgene herhalen waarvan we dachten dat we het waren ontstegen, beter-weten, uitsluiting, ongenuanceerde waarheden.

Mijn oordeel op dat moment was helder: ik zou het anders doen . Ik zou ruimte willen laten voor meerdere waarheden. Voor verschillende manieren van werken, van voelen, van helen. En dat oordeel zegt niets over die ander, maar alles over wat ík belangrijk vind in mijn werk: veiligheid, integriteit, en vrijheid om je eigen pad te bewandelen.

Het is precies dáár waar oordeel zijn waarde laat zien.
Niet om de ander af te breken, maar om te voelen waar jij zelf voor staat.

Een oordeel is een waarneming. Een innerlijke beweging die zegt: dit klopt voor mij, dit niet .
Het is geen aanval, maar een richtingaanwijzer.
Pas wanneer we oordelen vanuit angst of pijn, wordt het hard. Maar als we durven oordelen vanuit bewustzijn, dan wordt het een spiegel.

Dan zegt het niet: “ Jij doet het fout ,” maar: “ Ik voel dat mijn pad hier anders loopt .”
Dat is onderscheidingsvermogen. Dat is volwassen spiritualiteit.

Oordeel als kompas

Dan zegt het niet: “ Jij doet het fout ,” maar: “ Ik voel dat mijn pad hier anders loopt .”
Dat is onderscheidingsvermogen. Dat is volwassen spiritualiteit.

De paradox van spirituele mildheid

We hebben “niet oordelen” zo heilig gemaakt dat we soms ons eigen vuur verliezen. We willen aardig blijven, liefdevol, neutraal.
Maar in dat streven slikken we onze waarheid in. We praten zachter, ronder, veiliger.
En voor je het weet, is alles energetisch gladgestreken, geen rimpel, geen richting meer.

Als we niets meer mogen vinden, niet meer kritisch mogen zijn, dan kunnen we ook niet meer spiegelen.
Niet meer uitdagen. Niet meer écht samen leren.

Want juist in het verschil, in de wrijving tussen visies, ontstaat groei.

En laten we eerlijk zijn: de angst om veroordeeld te worden weegt vaak zwaarder dan het oordeel zelf.
We passen onze woorden aan, we filteren onze meningen, we fluisteren waar we eigenlijk willen spreken.
Maar wat als juist dát onze trilling verlaagt? Niet het oordeel, maar het afsnijden van onze eigen waarheid.

Bewust oordelen is een kunst

Er is een groot verschil tussen oordelen over iemand en bewust voelen wat iets met je doet.
Het eerste sluit af.

Het tweede opent.

Wanneer ik zeg: “ Dit voelt niet zuiver voor mij ,” zeg ik niet: “ Jij bent fout .”
Ik zeg: “ Mijn waarheid vraagt om iets anders .” Dat is een oordeel met het hart. Zacht, eerlijk en begrenzend tegelijk.

Een bewust oordeel is niet scherp, maar helder.
Het is stevig, maar niet verhard.
Het is geworteld in zelfkennis, en daardoor veilig.
Het helpt je trouw te blijven aan jezelf, zonder iemand anders weg te zetten.

Misschien gaat het er niet om dat we niet oordelen, maar dat we leren hóé we oordelen.
Vanuit liefde in plaats van angst.
Vanuit bewustzijn in plaats van projectie.
Vanuit de wens om te begrijpen, niet om gelijk te krijgen.

Waar veroordeel jij jezelf nog?
En durf je daar eerlijk naar te kijken, zonder jezelf af te wijzen?

Een wereld zonder oordeel bestaat niet. Maar een wereld waarin we onze oordelen bewust gebruiken als spiegels, als richtingwijzers, als kansen om te groeien, dat is een wereld waarin we écht leren wat liefde is.

Liefde zegt niet: ik oordeel niet .
Liefde zegt: ik voel, ik kijk, ik leer…en ik blijf open .

Voel je dat het tijd is om milder te worden, ook naar jezelf?

Tijdens een gratis intake kijken we samen wat jij nodig hebt om vanuit liefde te leven, zonder jezelf voortdurend te veroordelen, te vergelijken of te moeten bewijzen. Om te leren luisteren naar je lichaam, en te vertrouwen op wat jouw waarheid je wil vertellen.

Plan hier je gratis intakegesprek en ontdek wat het betekent om écht vanuit zachtheid te groeien.

Wanneer liefde je triggert

Tue, 07 Oct 2025 14:23:37 GMT

Gisteren gebeurde het. De dag voor de volle maan.

Inmiddels leef ik een stuk bewuster met de maan. De ene maand kabbelt rustig voorbij, met zachte inzichten en kleine verschuivingen.
Maar deze maan…pffff, deze zorgde voor reuring. Alsof alles wat nog ergens vastzat, ineens naar boven moest komen.

En dat deed het ook. Gisteren reed ik met mijn opa naar zijn afspraak. Vanuit liefde. Vanuit zorg. En toch…binnen vijf minuten voelde ik een oude spanning. Elk woord dat ik zei, kreeg commentaar. Elke handeling was dom, onnodig, niet waar.
De sfeer werd zwaar, en in mij begon iets te borrelen wat ik zo goed ken: het gevoel dat ik nooit iets goed kan doen.

De trigger als poort naar bewustzijn

Hij is oud, koppig, lief en soms pijnlijk eerlijk. En terwijl ik daar zit naast hem, voel ik het gebeuren.
De kleine ik in mij wil ineenkrimpen, pleasen, glimlachen en doen alsof het me niets doet.

Maar ik merk het nu. Ik voel het. En precies dat is groei.

Het moment dat je herkent dat iets of iemand een trigger is, ben je niet meer verloren in het oude verhaal, je kijkt ernaar.
Je bent niet meer de reactie , je bent de waarnemer .

Ik kan kiezen.

Kiezen hoe ik reageer.
Kiezen om te blijven ademen.
Kiezen om niet te vluchten of te verharden, maar om aanwezig te blijven in mijn eigen lijf.

Vroeger zou ik hebben geprobeerd het goed te maken. Of had ik iets liefs gekocht, iets gegeven, iets gedaan om de liefde te verdienen, om de sfeer te herstellen. Ooit maakte ik vanuit die plek keuzes die niet altijd even verantwoord waren. Ik wilde liefde kopen, vriendschap behouden, en ik kon niet met geld omgaan. Iedereen uit mijn omgeving dacht dat ik materialistisch was, maar niemand zag de waarheid, de waarom.

Dat is bijna dertig jaar geleden. Maar voor hem is dat nog steeds wie ik ben. Het is het label dat hij ooit op me plakte, en waar hij me nog steeds door bekijkt. En ja, dat doet pijn. Het raakt het deel in mij dat zo graag gezien wil worden in de vrouw die ik nu ben. Maar vandaag kon ik ook iets anders zien: zijn woorden komen niet vanuit afwijzing, maar vanuit zorg. Vanuit zijn eigen manier van liefhebben.

Liefde betekent niet zelfopoffering

Zorgzaamheid is geen zelfopoffering.
Liefde betekent niet dat je alles moet slikken.
Soms is de meest liefdevolle actie: jezelf beschermen.

Ik mocht voelen dat ik boos was.
Ik mocht die frustratie door me heen laten stromen.
En juist doordat ik het toeliet, werd het lichter.
Ik hoefde het niet te fixen.
Ik hoefde hem niet te overtuigen.
Ik mocht gewoon zijn.

De groei in de herhaling

Misschien is dat wel het mooiste aan zulke momenten, de kans om opnieuw te kiezen. Om niet te reageren vanuit het kind dat zich verdedigt, maar vanuit de volwassene die weet dat liefde vele gezichten heeft.

Soms hard. Soms bot. Soms niet zoals wij het zouden geven. Maar nog steeds liefde.

En ergens onderweg, tussen zijn kritiek en mijn ademhaling in, voelde ik iets zachter worden.
In mij.
Voor hem.
Voor mijzelf.

Dit is wat de volle maan aan licht brengt.
Het zichtbaar maken van wat er in de diepte leeft de oude verhalen, de pijn, de liefde die eronder zit.
Niet om het te veroordelen, maar om het te kunnen zien. En vanuit dat licht, opnieuw te kiezen.

Wanneer voel jij die tweestrijd tussen liefde en grenzen?
Waar geef jij meer dan goed voelt, uit zorg, maar ten koste van jezelf?
En kun jij op dat moment een bewuste keuze maken, in plaats van automatisch te reageren?

Wil je leren luisteren naar wat je lichaam je vertelt in zulke momenten?
Boek een Soundful sessie via deze link

Wil je dieper werken met triggers, emoties en schaduwen?
Neem dan contact op voor een gratis intake op voor het EMPOWERED YOU traject.

Meer van dit soort verhalen ontvangen?
Schrijf je in voor mijn Soundful nieuwsbrief via deze knop

The Circle of 13 Moons

Wed, 01 Oct 2025 07:34:29 GMT

Wat gebeurt er als je 13 keer terugkomt in dezelfde cirkel?
Niet één avond, niet één retreat. Maar een jaar lang.
Telkens weer met dezelfde vrouwen, in dezelfde bedding.

Dat is de kracht van The Circle of 13 Moons .

Een plek waar je niet hoeft te presteren. Waar je niet “leuk” of “sterk” hoeft te zijn. Waar je mag zakken in je lijf. Waar je gedragen wordt. Waar je gezien en herinnerd wordt in wie je bent.

De betekenis van 13

De naam 13 Moons is geen toeval. In één zonnejaar bewegen er 13 manen hun cyclus rond de aarde.

13 is een oercijfer van het vrouwelijke — verbonden met de baarmoeder, de cyclus, de natuurlijke ritmes van ons lichaam.

Daarom hebben we gekozen voor een reis van 13 bijeenkomsten.
Een jaar lang meebewegen met de energie van de maan en de seizoenen.
Een jaar lang bedding. Een jaar lang sisterhood.

Onze visie

Wij geloven dat sisterhood helend is. Niet omdat we hetzelfde zijn, maar juist omdat we elkaar spiegelen, dragen en herinneren.

Eén avond kan je raken. Maar pas als je keer op keer terugkeert in dezelfde cirkel, ontstaat er iets groters. Vertrouwen. Echtheid. Groei die voelbaar wordt in je dagelijks leven.

Daarom kiezen wij voor 13 maanden. Dertien kansen om steeds dieper te zakken.

De reis door 2026

In 2026 komen we 13 keer samen in Oud-Beijerland , telkens verbonden met een nieuwe maan, volle maan, equinox of zonnewende.

Dit zijn de data waarop onze cirkel samenkomt:

Do 15 jan 2026 – Nieuwe Maan
Do 19 feb 2026 – Nieuwe Maan
Do 5 mrt 2026 – Volle Maan + Totale verduistering
Vr 20 mrt 2026 – Lente-equinox
Do 16 apr 2026 – Nieuwe Maan
Vr 15 mei 2026 – Nieuwe Maan
Vr 19 jun 2026 – Zonnewende + Nieuwe Maan
Vr 10 jul 2026 – Nieuwe Maan
Vr 14 aug 2026 (of vr 7 aug) – Nieuwe Maan
Vr 4 sep 2026 – Volle Maan + gedeeltelijke verduistering
Vr 25 sep 2026 – Herfstequinox
Vr 6 nov 2026 – Nieuwe Maan
Vr 18 dec 2026 – Winterzonnewende

Waarom wij deze cirkel openen

We voelen dat het tijd is om een bedding te creëren voor vrouwen die meer willen dan losse workshops of korte inspiratie. Voor vrouwen die diepere verbinding zoeken. Voor vrouwen die hun cyclus, hun lichaam en hun ziel willen eren.

The Circle of 13 Moons is geen programma om iets te fixen. Het is een herinnering.
Aan je kracht.
Aan je zachtheid.
Aan je plek in de cirkel van het leven.

Voel je de roep?

Als je dit leest en er gaat iets in je aan…misschien is dit jouw uitnodiging.

De officiële inschrijving opent later.
Maar voel je de roep? Dan kun je je nu al aanmelden voor de pre-registratie . Daarmee reserveer je je plek in de cirkel, nog voordat de deuren officieel opengaan.

Praktisch

13 bijeenkomsten in 2026
Locatie: Oud-Beijerland
Start: donderdag 15 januari 2026
Investering: €77 per maand
Betaal je het hele jaar in één keer, dan krijg je één bijeenkomst cadeau
Inschrijven kan tot en met 14 januari 2026

Reflectie voor jou

Waar in jouw leven verlang jij naar meer bedding en sisterhood?
Wat zou er met jou gebeuren als je een jaar lang gedragen werd in een cirkel?

�� Meld je aan voor The Circle of 13 Moons mailing
✨ Deel dit met een sister die dit ook mag horen.
�� Ontvang updates over de cirkel en andere events via onze nieuwsbrief

Waarom essentiële oliën méér zijn dan een lekker geurtje

Tue, 30 Sep 2025 14:28:10 GMT

Essentiële oliën zijn de laatste jaren populairder dan ooit. Voor sommigen niet meer dan een fijn luchtje in de diffuser, voor anderen een wellness-trend die weer overwaait. Maar laat ik één truth-bomb met je delen: oliën zijn geen luxe extraatje. Ze zijn puur natuur, krachtig en helend. En als je ze bewust inzet, kunnen ze je lichaam en energie op een diepere laag ondersteunen.

Mijn ervaring

Toen ik voor het eerst met dōTERRA in aanraking kwam, was ik sceptisch. Hoe kan zo’n klein flesje zoveel impact hebben? Tot ik merkte dat een druppel Lavendel mij hielp om te zakken in mijn lijf na een intensieve sessie. Dat Pepermunt me meteen helderheid gaf tijdens een dag vol afspraken. Dat OnGuard mij en mijn gezin de hele winter door ondersteunde.

Sindsdien zijn essentiële oliën een deel van mijn dagelijkse leven en mijn werk geworden. Niet als wondermiddel, maar als natuurlijke bondgenoot. Ze helpen mijn systeem terug in balans te komen.

Waarom oliën werken

Planten dragen wijsheid in zich. Elke olie bevat honderden actieve bestanddelen die ons lichaam en zenuwstelsel herkennen, omdat we als mens al eeuwen samenleven met de natuur.

Een olie kan kalmeren, activeren, ontgiften of juist ondersteunen bij emoties. En het mooie? Je hoeft geen expert te zijn om te voelen wat een olie met je doet. Soms is één druppel op je polsen of in een diffuser al genoeg om een shift te maken.

Mijn dagelijkse essentials

Oliën zijn voor mij geen extraatje — ze zijn verweven in mijn dag. Elk moment heeft zijn eigen olie, afgestemd op wat mijn lichaam en energie nodig hebben.

Zo start ik de ochtend vaak met een glas warm water met Lemon en MetaPWR — fris, verhelderend en een zachte boost voor mijn energie en spijsvertering. Daarna pak ik soms Clary Sage bij mijn journaling, of wanneer ik merk dat ik te veel in mijn mannelijke doe-energie schiet. Het brengt me terug naar mijn vrouwelijke bedding en creativiteit.

In de praktijk gebruik ik On Guard . Ik heb een klein flesje gemaakt waarmee ik mezelf reinig na het handen schudden — juist nu het snotterseizoen begonnen is, voelt dat als mijn extra bescherming. En wanneer ik zelf merk dat er meer mensen beginnen te hoesten of snotteren, helpt Air me om letterlijk vrijer te ademen.

Frankincense is mijn all-time favorite, de olie van waarheid. Ik gebruik hem bijna dagelijks om te aarden en te openen, alsof hij me steeds weer terugroept naar mijn kern. Magnolia draag ik als roller — mijn natuurlijke parfum, zacht en vrouwelijk, maar ook diep kalmerend.

’s Avonds bereid ik mijn lichaam voor op rust. Dan rol ik Balance over mijn slapen, achter mijn oren en onder mijn voeten, en adem ik een druppel Serenity drie keer diep in vanuit mijn handen. Het is mijn garantie voor een zachte nachtrust.

En als mijn buik onrustig is — wat na mijn operaties nog wel eens gebeurt — dan neem ik een druppel Zengest onder mijn tong. Binnen twee minuten voel ik hoe mijn buik weer ontspant.

Zo vormen oliën een bedding door mijn hele dag heen. Niet als trucje, maar als bondgenoot die mijn systeem telkens weer ondersteunt om terug te keren naar balans.

Oliën in mijn werk en opleiding

Essentiële oliën gebruik ik niet alleen in mijn eigen leven, maar ook in de praktijk. Tijdens lichaamswerk ondersteun ik cliënten vaak met specifieke oliën die helpen om spanning los te laten of een bepaald chakra te openen. De kracht van geur en aanraking samen brengt het lichaam sneller in balans.

Daarnaast heb ik voor de Chakra Code-opleiding mijn eigen blends ontwikkeld. Elke chakra heeft een unieke samenstelling die helpt om het energetische werk te verdiepen. Deze blends gaan we ook toepassen tijdens de opleiding — zodat deelnemers niet alleen leren werken met energie, maar dit ook met de juiste bedding en ondersteuning kunnen doen.

Speciale uitnodiging – 7 Days of Autumn Oil Experience

Op 20 oktober start er een prachtige, laagdrempelige actie:

de 7 Days of Autumn Oil Experience .

Tijdens deze week maak je kennis met een aantal prachtige oliën die je thuis in een samplepakket ontvangt.

Dit zijn de oliën die centraal staan in de Experience:

Lemon – fris & verhelderend
Balance – aardend & stabiliserend
Serenity – ontspanning & diepe rust
On Guard – bescherming & weerstand
MetaPWR – vitaliteit & energie
Air – ademruimte & verlichting
Clary Sage – vrouwelijke kracht & hormonale balans
Wild Orange – vreugde & creativiteit

Zo kun je zelf ervaren hoe veelzijdig en krachtig de oliën werken — precies op de momenten dat je lichaam en energie er in de herfst om vragen.

Zelf neem ik ook deel aan deze mooie experience. Je kunt je direct aanmelden via deze link .
En laat me ook even weten als je meedoet — superleuk om te horen, maar óók handig mocht je nog vragen hebben. Dan help ik je daar graag bij.

Zo maak je van je wasroutine iets simpels én fijns

Fri, 05 Sep 2025 05:53:52 GMT

De was doen voelt vaak als zo’n klus die nooit ophoudt. Toch heb ik ontdekt dat je er iets simpels en fijns van kunt maken. Door te kiezen voor duurzamere producten en mijn eigen manier van geuren toevoegen, is de was voor mij niet langer een vervelende taak, maar juist een bewuste keuze voor gemak, zachtheid en duurzaamheid.

Stap 1: Duurzaam wassen zonder poespas

Ik gebruik al een tijdje geen traditionele wasmiddelen en wasverzachters meer. In plaats daarvan kies ik voor de Mother Earth Wasstrips : klein, compact en helemaal plasticvrij. Geen gesleep met flessen, geen microplastics, en tóch frisse, schone was. Het scheelt ruimte, afval én gedoe.

Extra fijn: via mijn link ontvang je 10% korting op je bestelling bij Mother Earth.

Stap 2: De magie van drogerballen

Sinds ik de d rogerballen gebruik, wil ik niet meer anders. Mijn was wordt er zacht van, de droogtijd is een stuk korter (soms wel een uur!) en ik bespaar dus ook energie. En het leukste: ik druppel een beetje essentiële olie op een bal (ik gebruik dōTerra), zo ruikt mijn was heerlijk natuurlijk en zacht.

Stap 3: Voeg je eigen geur toe.

In plaats van kunstmatige wasverzachters maak ik mijn eigen natuurlijke geuren. Een paar druppels van mijn favoriete dōTerra-olie op de drogerballen is al genoeg. Zo bepaal ik zelf de geur en weet ik dat het 100% puur is. Dit zijn mijn favoriete blends die ik tot nu toe inzet voor onze was hier thuis. Ik gebruik tussen de 6 à 8 druppels per droogbeurt verdeeld over 3 à 4 ballen.

Fris & Verhelderend

3 druppels Lemon
2 druppels Peppermint
1 druppel Eucalyptus

Zacht & Bloemig

3 druppels Lavender
2 druppels Geranium
1 druppel Ylang Ylang

Diep & Aards

3 druppels Vetiver
2 druppels Frankincense
1 druppel Copaiba

Vrolijk & Opwekkend

3 druppels Green Mandarin
2 druppels White Grapefruit
1 druppel Wild Orange

Warm & Beschermend

3 druppels Wild Orange
2 druppels Cedarwood
1 druppel On Guard

Tot slot

De was doen blijft natuurlijk gewoon een klus, maar het hoeft geen sleur te zijn. Met een paar bewuste keuzes – zoals wasstrips, drogerballen en een vleugje essentiële olie – wordt het lichter, duurzamer en zelfs een beetje fijn om te doen. En eerlijk is eerlijk: er is toch niets lekkerder dan een zachte stapel was die niet alleen schoon is, maar ook je hele huis vult met een pure, natuurlijke geur.

Liefs
Danielle

“Schone was, schoon hoofd.”

September Boekentips

Fri, 05 Sep 2025 03:28:48 GMT

Tijdens de vakantie heb ik eindelijk weer eens de tijd genomen om écht te lezen. Twee boeken die ik in één adem uitlas waren Ik, Maria Magdalena en Wonderen Manifesteren. Beide heel verschillend, maar allebei zo waardevol dat ze met mij mee naar huis zijn gereisd – niet alleen in mijn koffer, maar ook in mijn hart.

Nu september is aangebroken en we langzaam de overgang maken naar een nieuw seizoen, voel ik de behoefte om weer meer naar binnen te keren. Boeken zijn daarin mijn vaste metgezellen: ze inspireren, spiegelen en geven richting. Daarom deel ik hier graag mijn september boekentips.

Ik, Maria Magdalena – Geert Kimpen

Een prachtig verhaal dat de stem en kracht van Maria Magdalena teruggeeft. Voor mij voelt dit boek dichter bij de waarheid dan veel andere vertellingen, en het raakte me diep tijdens mijn vakantie.

Wonderen Manifesteren – Willemijn Welten

Dit boek was mijn tweede vakantiegenoot. Willemijn schrijft licht en inspirerend en laat zien dat manifesteren gaat over vertrouwen en openen, niet over harder werken. Perfect om mee te nemen in een periode van overgang.

Het Celgeheugen – Luis Ángel Díaz

Een eye-opener over hoe ons lichaam emoties en ervaringen opslaat. Praktisch en vol oefeningen die helpen om blokkades los te laten – ideaal voor deze periode waarin we vaak voelen dat het tijd is om los te laten wat niet meer dient.

Manifesteren kun je leren – Willemijn Welten

Een boek dat ik meerdere keren per jaar lees. Praktisch en vol oefeningen die manifesteren concreet maken. Voor mij een vaste waarde die me telkens weer met beide voeten op de grond zet én nieuwe inspiratie geeft.

Tot slot

Deze boeken hebben mij de afgelopen periode gevoed en geïnspireerd. Soms is dat precies wat je nodig hebt – even vertragen, een ander perspectief binnenlaten en voelen wat er resoneert.

Misschien zit er voor jou ook iets tussen dat je raakt of nieuwsgierig maakt. En ik hoor het graag: welk boek ligt er bij jou nu op het nachtkastje of staat bovenaan je lijstje om te gaan lezen?

Liefs

Danielle

“Soms vind je in een boek niet de antwoorden, maar de juiste vragen.”

Thuiskomen na drie weken vakantie

Mon, 01 Sep 2025 12:30:05 GMT

Mijn ankers in Amerika

Na drie weken vakantie in Amerika besefte ik opnieuw hoe belangrijk mijn ankers zijn om in balans te blijven. Reizen is heerlijk en verrijkend, maar het doet ook iets met je ritme en je lichaam. In deze blog deel ik hoe ik mijn balans terugvond en welke oliën mij onderweg hebben geholpen.

Reizen brengt je uit je ritme

Drie weken lang waren we in Amerika. Bij familie, omringd door warmte, gezelligheid en het gevoel van thuiskomen. Het was heerlijk, en toch merk ik altijd hoe reizen iets met mijn systeem doet.

Een jetlag. Veel prikkels. Ander eten, een andere leefstijl. Mijn lichaam reageert daarop. Niet als klacht, maar als signaal: ik wil weer landen.

Mijn ankers onderweg

Wat mij hielp om in balans te blijven, waren mijn vaste ankers: meditatie, schrijven in mijn journal én mijn oliën. Sinds een tijdje werk ik met de pure oliën van dōTERRA en ik merk steeds opnieuw hoe ze me ondersteunen om overprikkeling los te laten en terug te keren in mijn lijf.

Tijdens deze reis waren er een paar favorieten die ik overal mee naartoe nam:

✨ Zengest – mijn absolute lifesaver. Na een maaltijd die niet goed viel of een opgeblazen buik: één druppel onder mijn tong en binnen no-time, lees enkele minuten (!), was mijn buik weer rustig.
✨ MetaPWR – elke ochtend een druppel in mijn water. Voor energie, voor mijn immuunsysteem, voor een stabiele start van de dag.
✨ Frankincense – mijn olie van helderheid en verbinding. Helpt me vertragen, ook als er veel prikkels zijn.
✨ Geranium – mijn zachtheid. Deze olie hielp me steeds opnieuw om mijn vrouwelijke bedding te bewaren, ook ver weg van huis.

Daarnaast maakte ik zelf een natuurlijke insectenspray met o.a. citroen en lavendel, en een handdesinfectiespray. Kleine rituelen die het reizen zoveel lichter maakten.

Waarom ik bewust voor dōTerra kies

De reden dat ik met doTERRA werk is simpel: het is de puurste kwaliteit die ik ken. De oliën worden uitgebreid getest, zijn veilig in gebruik en ik voel het verschil in mijn lichaam. Voor mij is het belangrijk dat ik werk met producten die écht resoneren, omdat ik ze niet alleen in mijn sessies inzet, maar ook voor mijn eigen gezin.

Een ander belangrijk verschil: doTERRA is één van de weinige merken waarvan bepaalde oliën ook veilig oraal ingenomen kunnen worden . Dat maakt dat ik bijvoorbeeld Zengest onder mijn tong kan gebruiken als mijn buik uit balans is – en binnen no-time weer rust ervaar.

Thuiskomen in je ritme

Nu ik weer thuis ben, merk ik hoe mijn lichaam dankbaar reageert op herkenning: mijn eigen voeding, mijn eigen ritme, mijn eigen bedding, maar ook van mijn jetlag.

De oliën neem ik niet alleen mee op reis. Ze zijn ook hier een vast onderdeel van mijn dagelijkse routine, zowel thuis als in de praktijk. Als begeleider in een meditatie, ter ondersteuning van mijn immuunsysteem, of simpelweg als heerlijk rustgevende geur vanuit de diffuser. Kleine ankers die mij elke dag opnieuw helpen om te landen in mijn lijf.

Voor jou

Ook jij kunt je lichaam op een zachte en natuurlijke manier ondersteunen. Pure oliën helpen je direct om weer in balans te komen.

Ben je benieuwd welke oliën jou het beste kunnen ondersteunen? Stuur me gerust een mail . Ik luister met je mee, help je de juiste keuzes te maken en bereken meteen hoeveel je bespaart met de 25% korting die je via mij ontvangt. Zo blijft het persoonlijk en afgestemd op jou.

Liefs,

Danielle

“Thuiskomen begint bij de kleine keuzes die je elke dag maakt.”

Waarom ik doe wat ik doe

Mon, 01 Sep 2025 07:17:50 GMT

Het moment dat alles stilviel

Soms gebeurt het onverwacht. Of juist na een lange aanloop. Dat moment waarop je voelt: ik ben niet meer wie ik was . In plaats van paniek kwam er helderheid. Geen drama, geen verzet – alleen een zachte waarheid die zich aandiende.

Mijn lichaam wist het al

Jarenlang riep mijn lichaam. Met pijn, met vermoeidheid. Signalen die ik leerde negeren, omdat ik dacht dat doorgaan krachtig was. Tot mijn systeem de stekker eruit trok. Endometriose, een misgelopen operatie, het verlies van mijn cyclus. En daarna de golven: een depressie, een scheiding, alopecia, een burn-out.

Elke keer dacht ik: nu ben ik er. Maar pas toen ik niets meer wist, kwam ik thuis. Niet in het licht, maar in de stilte. In mijn lijf. In alles wat ik zo lang had weggeduwd.

Thuiskomen in plaats van fixen

Ik geloof niet in fixen. Pijn vraagt geen oplossing, maar aanwezigheid. Wat vastzit wil niet geforceerd worden, maar erkend. Daarom werk ik anders. Omdat ik anders bén. Geen vast stappenplan of strak protocol, maar bedding. Adem. Aanraking. Klank. Geur. Een ruimte waarin je lichaam weer mag spreken.

Kleine rituelen als anker

Mijn terugkeer begon klein. Een kop thee. Een voetenbad met roos, lavendel, kamille. Rituelen die ankers werden. Daarna kwamen de oliën – niet als luxe, maar als subtiel helend veld. Een directe ingang naar mijn systeem, die mijn hart begreep nog vóór mijn hoofd iets kon bedenken.

Alles wat ik aanbied, heb ik doorleefd

Alles wat ik aanbied, heb ik eerst zelf doorleefd. Niet om iets te worden, maar om thuis te komen. Vanuit daar ben ik gaan leren en verdiepen. Daarom kan ik oprecht zeggen: dit werkt. Dit helpt. Dit pad is er ook voor jou.

Ik bewandel hetzelfde pad als jij. Alleen hoef jij het niet meer uit te zoeken. Dat heb ik voor je gedaan. Zodat jij mag lopen op iets dat al gedragen is – maar altijd in jouw tempo, op jouw manier.

Wil je meer lezen over hoe ik werk en hoe dit er in de praktijk uitziet?
Ontdek via deze link mijn trajecten en sessies.

1cb0e267

Ik wist dat dit moment nog zou komen

Wanneer het rustig wordt, begint het voelen

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen ﻿

Misschien herken je jezelf hierin.

Hoe ik mijn systeem weer laat stromen

Mijn must-haves van dit moment

Magnesium voetenbad (Bitterzout)

Waarom een voetenbad?

Recept; magnesium voetenbad (zoals ik het gebruik)

Essentiële oliën (mijn huidige favorieten)

Spijkermat

TIJD

Waarom we ons lichaam minder vertrouwen dan een pil

We voelen het wel, maar we geloven het niet

Wat we zijn gaan vertrouwen

De eed van Hippocrates

“The natural healing force within each one of us is the greatest force in getting well.”

Het lichaam vergeet niets

Het moment waarop we het voelen…en het toch ontkennen

Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar

En jij dan?

Misschien is dit het begin

Mijn uitnodiging voor jou

Rouw & Rauw

De waarheid die we zo lang hebben vastgehouden

De rouw om wat nooit heeft kunnen leven

Rouw om de band die er nooit was

De rauwheid die we zo lang vermijden

Waarom rouw pas stopt wanneer we voelen

Wanneer rouw heilig wordt

Mini-Reflectie voor jou

Ondersteun je proces met mijn favoriete tools:

Voel je dat er iets in jou gezien wil worden?

De waarheid tussen al het helen

De paradox van het helpen

Een moment dat iets in mij brak

Wanneer oordeel het veld binnensluipt

Wanneer het veld zijn richting verliest

Wat ik ben gaan begrijpen

De vrijheid om te voelen

Tot slot

Vriendschap die niet gekocht hoeft te worden

De prijs van erbij willen horen

Schulden van energie

Eén van de boys

De verschuiving naar zachtheid

Thuiskomen in echte vriendschap

De geboorte van The Circle of 13 Moons

Een ode aan sisterhood

Samen in zachtheid en vuur

Compassie als helend vuur

De betekenis van compassie

Mijn pad naar compassie

De zielen die ons pad kruisen

Voor jou

Oefening: adem compassie in

Mini-Reflectie

Oordelen mag. Zolang je het met je hart doet.

Wat betekent oordelen eigenlijk?

Een voorbeeld uit het veld

Oordeel als kompas

De paradox van spirituele mildheid

Bewust oordelen is een kunst

Wanneer liefde je triggert

De trigger als poort naar bewustzijn

Liefde betekent niet zelfopoffering

De groei in de herhaling

The Circle of 13 Moons

De betekenis van 13

Onze visie

De reis door 2026

Waarom wij deze cirkel openen

Voel je de roep?

Praktisch

Reflectie voor jou

Waarom essentiële oliën méér zijn dan een lekker geurtje

Mijn ervaring

Waarom oliën werken

Mijn dagelijkse essentials

We zijn vergeten hoe we moeten vertragen

Waarom ik bewust voor dōTerra kies

Liefs,
Danielle